ไปเจอน้องคนนึงมาที่ซัปโปโร

ได้ยินข่าวมาสักระยะนึงแล้วว่าน้องคนนี้เค้าจากบ้านจากเมืองไปทำงานอยู่ที่ซัปโปโร ประเทศญี่ปุ่น
ตอนที่พวกเราไปเจอนั้น เป็นความบังเอิญมาก คือรู้ว่าน้องเค้าติดงานวันก่อนที่เราจะเดินทางไปถึง เราเลยคิดว่าน้องเค้าจะพักผ่อน
แต่ที่ริมกระจกร้านกาแฟ มองลงมายังสถานที่ทำงานของน้องเค้า พวกเราเจอชายร่างเล็กๆ วิ่งๆทำงานๆอยู่ในสถานที่ทำงานของเค้า
ด้วยความที่เป็นคนไทยเหมือนกัน เราจึงอยากจะไปให้กำลังใจ ไปบอกว่าสู้ๆ แล้วพวกเราก็ลงไปที่ๆน้องเค้าทำงาน
วันนั้นมันหนาวมาก มีหิมะตกไปแล้วช่วงเช้า แต่ก็ยังหนาวจับใจ พวกเราเหมือนได้โบนัส เพราะเราก็ไม่คิดว่าน้องเค้าจะมาทำงานในวันนี้
แล้วพวกเราก็ทำสำเร็จ ไม่รู้ว่ามากหรือน้อย หรือน้องเค้าต้องการไหมอะนะ  ก็คือให้กำลังใจ ในฐานะคนไทยด้วยกัน แล้วพวกเราก็ได้กำลังใจกลับมาเยอะแยะมากมาย

ก่อนกลับ ผมก็ตะโกนถามน้องเค้า ว่าปีหน้า มีเพื่อนๆตามมามั่งมั้ย  น้องเค้าตอบกลับติดตลกว่า  มาก็ดีสิครับ ผมจะได้ไม่เหงา
นั่นไง น้องมันเหงาจริงๆ

และภาพข้าวล่าง ก็คือภาพที่พวกเราเก็บมาฝาก เผื่อใครรู้จักน้องเค้า เจอน้องเค้า ก็ทักทายให้กำลังใจน้องเค้ากันได้ ที่ซัปโปโร ประเทศญี่ปุ่น
ปล. พอตกเย็น พวกเราก็อุตส่ายังเจอน้องเค้าโดยบังเอิญที่สถานีรถไฟอีกนะ  โลกกลมมากมายคล้ายส้ม
ปล. น้องเค้าไม่ได้ดังแค่กับคนไทยนะ มีคนญี่ปุ่นรอขอลายเซ็นด้วย
ปล. เพื่อนๆน้องเค้าก็ดีนะ  ยิ้มแย้ม  พอพวกเราเรียกชื่อ ปรบมือ เค้าก็ขอบคุณครับกันใหญ่
ปล. ขอบคุณพี่ล่ามสุดหล่อ ที่เอากระดาษมาให้ แล้วให้น้องเค้าเซ็นชื่อบนกระดาษนั้น (คือเอาจริงๆ พวกเราไม่ได้คิดว่าจะเจอเลยไม่ได้เตรียมอะไรไปเลย)