เราหรือเธอที่เปลี่ยนไป?

สวัสดีค่ะ...เราชื่อ F (ชื่อย่อๆ)เรามีเรื่องไม่ค่อยสบายใจนิดหน่อยเกี่ยวกับเพื่อนค่ะคือ...เรากับเพื่อนสนิทกันมาเกือบๆ2ปีแล้วตั้งแต่ม.1เลยเราสนิทกันเพราะเราติ่งเกาหลีแล้วชอบวงเดียวกันเราชวนเพื่อนคนนี้ไปรอให้พ่อกับแม่ของเขามารับที่บ้านเราเราไปบ้านเพื่อนคนนี้บ่อยพอสมควรเราสนิทกันมากเหมือนเป็นเพื่อนกันมานานเลยเราอิจฉาเพื่อนคนนี้นิดหน่อยเพราะฐานะทางบ้านเขาถือว่าดีระดับนึ่งเลยเพื่อนคนนี้ยังเรียนเก่งหน้าตาดีพอสมควรผิดกับเราเลยล่ะค่ะเรามักกลับบ้านด้วยกันบ่อยๆจนวันนั้นเราอยากรีบกลับบ้านเลยเร่งเพื่อนไปนิดพอถึงบ้านเราก้อคุยกันนิดๆหน่อยๆ เราอยากเข้ากลุ่มๆหนึ่งเลนขอให้เพื่อนช่วยดึงเข้าแต่เพื่อนกลับบอกว่าให้เราหาเข้าเอง เรากะเพื่อนเงียบไปสักพักเราก้อพูดเพื่อให้เพื่อนสนใจเราบ้างเพราะเขาเอาแต่ตอบไลน์เพื่อนในทรส.เราเลยรู้สึกงอลก็เลยพูดประมาณว่า'ใช่สิกุมันไม่ใช่คนสำคัญเลยไม่สนใจ'เราไม่รู้เลยว่าเพื่อนจะตอบเราในประมาณนี้'เออไงไม่สำคัญ'เขาพูดอะไรประมาณนี้เรารู้สึกแย่มากพลางตัดพ้อตัวเองในใจว่าเราผิดเองที่พูดอะไรแบบนั้น  เราเลยเงียบและก็พยายามให้เพื่อนกลับมาสนใจอีกแต่ก็เฟลเพื่อนก้อสวนกับเราเรายิ่งรู้สึกแย่ลงเลยโทษตัวเองอย่างเดียวเราเงียบจนพ่อเพื่อนมารับปกติเรามักจะพูดว่าบายๆก่อนมันจะกลับตลอดแต่วันนี้เราไม่พูดเราเงียบันก้อไม่สนใจเช่นเคยเราเลยคิดว่าเราคงไม่สำคัญจริงๆขนาดเราน้ำตาคลอเหมือนจะร้องไห้ตอนมันสวนกลับมันก้อไม่สนใจเรา...เราไม่อยากให้ใครมาว่าว่าเพื่อนเราไดีหรืออย่างไรน่ะค่ะเพราะเราแค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง...เราสัญญาค่ะว่าจะไม่ทิ้งเพื่อนเเม้เพื่อนจะทิ้งเรายังไงคำว่าเพื่อนมันก็ตัดกันได้อยากยิ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนรักแล้วยิ่งตัดยากกว่าการตัดเหล็กด้วยเลื้อยธรรมดาซะอีกเราจะยังคงเป็นเพื่อนให้เขาอยู่ค่ะเพราะเราไม่โกรธเค้าหรอกที่เค้ามองเราไม่สำคัญหรือไม่เราไม่อยากทิ้งเพื่อนเฉยๆ...ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน่ะค่ะ^^¡