ขอเปิดไอดีใหม่ใช้ในการเล่าเรื่อง มันเป็นเรื่องราวของเพื่อนดิฉันคนหนึ่ง ทำงานในกระทรวงแห่งหนึ่งของไทย ที่ต้องมีวาระในการออกไปประจำการต่างประเทศ
อายุของแม่เพื่อน ก็อายุ 98 ปีแล้ว เป็นอัลไซเมอร์ สะโพกหัก เดินไม่ได้แล้วค่ะ ต้องอุ้มลุกอุ้มนั่งตลอดเวลา และมีโรคประจำตัวอยู่หลายโรค ทั้งความดัน หัวใจเต้นผิดปกติ เบาหวาน ด้วยวัยและความชราภาพที่อายุ 98 ปี เรียกง่ายๆ ไม่ใช่ว่าโลกสวย ไม้ใกล้ฝั่งจะไปตอนไหนก็ไม่รู้
ปัญหาคือ เพื่อนดิฉัน ได้แจ้งความจำนงค์ที่ประสงค์จะอยู่ไทยไว้ที่ต้นกระทรวงแล้ว ผู้บังคับบัญชาคนก่อนๆรับรู้ เพราะออกไปประจำการไม่ได้ เนื่องจากเหตุผลดังกล่าวที่มีแม่อายุ 98 ปี (อ๋อลืมบอกไปว่าเพื่อนดิฉัน เป็นลูกชายคนเดียวด้วย พี่ชายน้องชาย พี่สาวน้องสาว ท้องเดียวกันก็ไม่มี และยังเป็นหนุ่มโสดด้วย) แต่ก็ยังมีคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาคนปัจจุบัน ให้ประจำการอยู่ที่ประเทศหนึ่ง ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นประเทศสุดไกลโพ้นสุดขอบฟ้า (บิน 2 วัน ครึ่ง ถึงจะถึง) ก่อนหน้าจะโดนคำสั่งอันนี้ เพื่อนของดิฉันประจำอยู่ไทยค่ะ เดินทางไปกลับ กทม.-สุพรรณบุรีทุกวันจันทร์-ศุกร์ โดยสารรถตู้ไปกลับทุกวัน เพื่อไปดูแลแม่ (เพราะแม่ติดลูกชายคนนี้มากค่ะ) และแม่ใครใครก็รัก ไม่ว่าจะให้ใครดูแลก็ไม่เหมือนเราดูแลหรอกค่ะ อีกอย่าง ข้าราชการไม่ได้รวยมาก ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินมาดูแลแม่อีก ก็ยอมที่จะเดินทางไปกลับทุกวัน
อ่านถึงตรงนี้ ทุกคนคงตั้งคำถามในใจว่า ทำไมเพื่อนของดิฉันไม่พาแม่ไปด้วย เพื่อนของดิฉันเขาก็อยากพาไปค่ะ แต่ด้วยวัย 98 ปี สายการบินทุกสายก็ปฏิเสธที่จะไม่ให้ขึ้นแล้ว อีกอย่างนะ อั้นปัสสวะ อุจาระไม่ได้แล้วค่ะ และบินสองวันครึ่งถึงจะถึง มันเป็นข้อจำกัดตรงนี้ค่ะ
ทุกคนคงตั้งคำถามต่อมา ทำไมเพื่อนของดิฉันไม่ไปคุยกับผู้บังคับบัญชา แจ้งถึงเหตุจำนงค์นี้แหละ เพื่อนของดิฉันแจ้งความจำนงค์นี้ไปแล้วค่ะ ทั้งเดินไปบอกด้วยตัวเองตั้งแต่ผู้บังคับบัญชาคนนี้เข้ามา ทั้งทำหนังสือเสนอขอความเมตตาขึ้นไป แต่ผู้บังคับบัญชา เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ และยังบอกกลับมาว่า ยังไงก็เปลี่ยนไม่ได้ ดิฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมผู้บังคับบัญชาไร้ความปรานี และทำราวกับว่า ตัวเองไม่เคยมีแม่ เลยไม่เห็นความสำคัญของความกตัญญู เลยไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลย (ค่านิยม 12 ประการ) หายไปไหนกันหมด
สงสารก็สงสารเพื่อน จะให้ออกประจำการ เอาแม่ของเพื่อนมาช่วยเลี้ยงดู และดูแล ก็ไม่เหมือนลูกตัวจริงๆ ที่คอยดูแลหรอกค่ะ อีกทั้งเป็นอัลไซเมอร์ติดลูกชายเป็นที่สุดด้วย หนักใจแทนเพื่อนจริงๆ ดิฉันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้บังคับบัญชาใจจืดใจทำเช่นนี้ การไปประจำการก็ต้อง 4 ปี ครบวาระ ไม่สงสารหรือสนับสนุนคนที่กตัญญูรู้คุณแบบนี้เลยหรอ หน่วยงานราชการไทย อีกทั้งยังบอกให้ลาออก ข้าราชการไม่ใช่คนที่ร่ำรวย จะเอาเงินตรงไหน เลี้ยงดูแม่ ค่าใช้จ่ายไม่ว่าจะเป็นเรื่องยาก็สูงหนัก สำหรับคนชราภาพอายุ 98 ปีแล้ว และถ้าออกไปประจำการ บินกลับมาไทยยังไงค่ะ 2 วันครึ่ง กับมาดูแม่ ไม่โลกสวย ก็คงกลับมาไม่ทันแล้ว
ถ้าเป็นเพื่อนๆ ในพันทิพย์จะทำอย่างไรบ้างค่ะ เผื่อจะเป็นแนวทางช่วยเพื่อนเราได้บ้าง เห็นแล้วดิฉันก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้ คนที่ขึ้นมาเป็นผู้บังคับบัญชาการ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจของลูกน้องเลยหรอค่ะ ผู้ใหญ่บ้านผู้ใหญ่เมือง ท่านนายกประยุทธ์ จันทร์โอชา ที่สนับสนุนให้ท่องค่านิยม 12 ประการไปไหนหมด ทำไมไม่ยื่นมือลงมาช่วย ปล่อยให้ข้าราชการถูกผู้บังคับบัญชาการรังแก หาความชอบทำไม่ได้เลย
ถ้าเป็นเพื่อนๆ ในพันทิพย์อยู่ในสถานการณ์เดียวกับเพื่อน เพื่อนๆจะทำอย่าไรค่ะ รบกวนเพื่อนๆ ช่วยออกความคิดเห็นหน่อยค่ะ ขอแท็กหลายๆ ห้องนะคะ สงสารเพื่อน อยากได้หลายๆ ความคิดเห็นค่ะ ไปช่วยเพื่อนค่ะ และขอบพระคุณมากนะคะ สำหรับทุกความคิดเห็น เป็นประโยชน์สำหรับคนนึงที่หมดหวังมากค่ะ
ระหว่างแม่กับความเติบโตในหน้าที่การงานคุณจะเลือกอะไร????? !!!!! ขอซาวเสียงเพื่อนๆ ชาวพันทิพย์หน่อยค่ะ
อายุของแม่เพื่อน ก็อายุ 98 ปีแล้ว เป็นอัลไซเมอร์ สะโพกหัก เดินไม่ได้แล้วค่ะ ต้องอุ้มลุกอุ้มนั่งตลอดเวลา และมีโรคประจำตัวอยู่หลายโรค ทั้งความดัน หัวใจเต้นผิดปกติ เบาหวาน ด้วยวัยและความชราภาพที่อายุ 98 ปี เรียกง่ายๆ ไม่ใช่ว่าโลกสวย ไม้ใกล้ฝั่งจะไปตอนไหนก็ไม่รู้
ปัญหาคือ เพื่อนดิฉัน ได้แจ้งความจำนงค์ที่ประสงค์จะอยู่ไทยไว้ที่ต้นกระทรวงแล้ว ผู้บังคับบัญชาคนก่อนๆรับรู้ เพราะออกไปประจำการไม่ได้ เนื่องจากเหตุผลดังกล่าวที่มีแม่อายุ 98 ปี (อ๋อลืมบอกไปว่าเพื่อนดิฉัน เป็นลูกชายคนเดียวด้วย พี่ชายน้องชาย พี่สาวน้องสาว ท้องเดียวกันก็ไม่มี และยังเป็นหนุ่มโสดด้วย) แต่ก็ยังมีคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาคนปัจจุบัน ให้ประจำการอยู่ที่ประเทศหนึ่ง ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นประเทศสุดไกลโพ้นสุดขอบฟ้า (บิน 2 วัน ครึ่ง ถึงจะถึง) ก่อนหน้าจะโดนคำสั่งอันนี้ เพื่อนของดิฉันประจำอยู่ไทยค่ะ เดินทางไปกลับ กทม.-สุพรรณบุรีทุกวันจันทร์-ศุกร์ โดยสารรถตู้ไปกลับทุกวัน เพื่อไปดูแลแม่ (เพราะแม่ติดลูกชายคนนี้มากค่ะ) และแม่ใครใครก็รัก ไม่ว่าจะให้ใครดูแลก็ไม่เหมือนเราดูแลหรอกค่ะ อีกอย่าง ข้าราชการไม่ได้รวยมาก ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินมาดูแลแม่อีก ก็ยอมที่จะเดินทางไปกลับทุกวัน
อ่านถึงตรงนี้ ทุกคนคงตั้งคำถามในใจว่า ทำไมเพื่อนของดิฉันไม่พาแม่ไปด้วย เพื่อนของดิฉันเขาก็อยากพาไปค่ะ แต่ด้วยวัย 98 ปี สายการบินทุกสายก็ปฏิเสธที่จะไม่ให้ขึ้นแล้ว อีกอย่างนะ อั้นปัสสวะ อุจาระไม่ได้แล้วค่ะ และบินสองวันครึ่งถึงจะถึง มันเป็นข้อจำกัดตรงนี้ค่ะ
ทุกคนคงตั้งคำถามต่อมา ทำไมเพื่อนของดิฉันไม่ไปคุยกับผู้บังคับบัญชา แจ้งถึงเหตุจำนงค์นี้แหละ เพื่อนของดิฉันแจ้งความจำนงค์นี้ไปแล้วค่ะ ทั้งเดินไปบอกด้วยตัวเองตั้งแต่ผู้บังคับบัญชาคนนี้เข้ามา ทั้งทำหนังสือเสนอขอความเมตตาขึ้นไป แต่ผู้บังคับบัญชา เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ และยังบอกกลับมาว่า ยังไงก็เปลี่ยนไม่ได้ ดิฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมผู้บังคับบัญชาไร้ความปรานี และทำราวกับว่า ตัวเองไม่เคยมีแม่ เลยไม่เห็นความสำคัญของความกตัญญู เลยไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลย (ค่านิยม 12 ประการ) หายไปไหนกันหมด
สงสารก็สงสารเพื่อน จะให้ออกประจำการ เอาแม่ของเพื่อนมาช่วยเลี้ยงดู และดูแล ก็ไม่เหมือนลูกตัวจริงๆ ที่คอยดูแลหรอกค่ะ อีกทั้งเป็นอัลไซเมอร์ติดลูกชายเป็นที่สุดด้วย หนักใจแทนเพื่อนจริงๆ ดิฉันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้บังคับบัญชาใจจืดใจทำเช่นนี้ การไปประจำการก็ต้อง 4 ปี ครบวาระ ไม่สงสารหรือสนับสนุนคนที่กตัญญูรู้คุณแบบนี้เลยหรอ หน่วยงานราชการไทย อีกทั้งยังบอกให้ลาออก ข้าราชการไม่ใช่คนที่ร่ำรวย จะเอาเงินตรงไหน เลี้ยงดูแม่ ค่าใช้จ่ายไม่ว่าจะเป็นเรื่องยาก็สูงหนัก สำหรับคนชราภาพอายุ 98 ปีแล้ว และถ้าออกไปประจำการ บินกลับมาไทยยังไงค่ะ 2 วันครึ่ง กับมาดูแม่ ไม่โลกสวย ก็คงกลับมาไม่ทันแล้ว
ถ้าเป็นเพื่อนๆ ในพันทิพย์จะทำอย่างไรบ้างค่ะ เผื่อจะเป็นแนวทางช่วยเพื่อนเราได้บ้าง เห็นแล้วดิฉันก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้ คนที่ขึ้นมาเป็นผู้บังคับบัญชาการ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจของลูกน้องเลยหรอค่ะ ผู้ใหญ่บ้านผู้ใหญ่เมือง ท่านนายกประยุทธ์ จันทร์โอชา ที่สนับสนุนให้ท่องค่านิยม 12 ประการไปไหนหมด ทำไมไม่ยื่นมือลงมาช่วย ปล่อยให้ข้าราชการถูกผู้บังคับบัญชาการรังแก หาความชอบทำไม่ได้เลย
ถ้าเป็นเพื่อนๆ ในพันทิพย์อยู่ในสถานการณ์เดียวกับเพื่อน เพื่อนๆจะทำอย่าไรค่ะ รบกวนเพื่อนๆ ช่วยออกความคิดเห็นหน่อยค่ะ ขอแท็กหลายๆ ห้องนะคะ สงสารเพื่อน อยากได้หลายๆ ความคิดเห็นค่ะ ไปช่วยเพื่อนค่ะ และขอบพระคุณมากนะคะ สำหรับทุกความคิดเห็น เป็นประโยชน์สำหรับคนนึงที่หมดหวังมากค่ะ