ปัญหาความรักกับเรื่องของความน้อยใจจึงบอกเลิก ทั้งๆที่ยังรักและคิดถึงเขา จะทำยังไงดีครับ?

เรื่องมีอยู่ว่า ผมกับผู้หญิงคนนึง เราคบหาดูใจกันเป็นแฟน ตัวผมเองก็รู้ตัวเองก็ดีว่ารักเขามาก และรู้ว่าเขาก็รักผมเหมือนกัน แต่ไม่รู้หรอกว่ารักผมมากแค่ไหน  เราเกิดปีเดียวกัน และตัวผมเองยังไม่เคยแต่งงาน ไม่มีลูก ไม่มีมีภาระ ไม่มีหนี้สิน การงานก็โอเคพออยู่ในสังคมได้แบบสบาย  ส่วนตัวเขา เคยแต่งงานมาแล้ว มีลูกสาวคนนึง อายุ 6ขวบ น่ารักมากก ประวัติลึกๆของเขาผมไม่รู้  เราคบกัน ศึกษาดูใจกันสักระยะนึง เขาจะคอยเราบ่อยๆว่า ต้องทำอย่างนั้น ต้องมีแบบนี้ ต้องทำให้ได้เหมือนคนอื่น ต้องทำใบขับขี่ ต้องซื้อรถ บ่อยครั้งที่เขาโกรธผม แล้วบอกว่าผมไม่ใช่  แต่ผมก็ยอมเขามาตลอดเพราะรัก ยังไม่เคยมีอะไรกันนะครับ  จนมาวันนึง เขาไปทำงาน ผมเลยมาอยู่บ้านดูแลเลี้ยงลูกสาวเขา ซึ่งผมก็เต็มใจเพราะผมรักลูกสาวเขาเหมือนลูกผมจริงๆ  ด้วยความเป็นเด็ก ลูกก็ถามหาแม่อยู่บ่อยๆ ผมก็เลยแกล้งส่งข้อความไปยอกเล่นบอกเขาว่า “ลูกถามถึงตบอกเลย ถ้ากลับบ้านเร็วหน่อยได้ก็คงจะดีนะ อิอิ” (คือผมก็อยากเจอเขา อยากอยู่กับเขาเหมือนกัน) แต่เขาตอบกลับมาเหมือนหงุดหงิดมาก ว่า  “อะไรแค่นี้ปัญหาเฉพาะหน้าไม่ได้หรอ!  อุดส่าไว้ใจให้มาเลี้ยงลูกให้ กลับทำให้เราเครียดเลย ทำงานไม่มีความสุข ทำแบบนี้มันไม่ใช่อ่ะ! ไม่ต้องส่งข้อความมารบกวนเราอีก เราจะทำงาน!”   อ้าววว นี่เราผิดอีกแล้วหรอ? ได้แต่ถามตัวเองและน้อยใจอยู่อย่างนั้น! ลูกก็ถามบอกให้ส่งไลน์คุยกับแม่ อยากคุยกับแม่ เมื่อไหร่แม่จะกลับ? (เขาจะรู้ไหมว่าลูกผู้ชายอย่างผมหมดความเป็นผู้ชายร้องไห้ให้ลูกดู!  ลูกก็ถามว่า ........ เป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้ค่ะ?)  วันอาทิตย์งานเลิกหกโมงเย็น แต่เขากลับถึงบ้านทุ่มเกือบครึ่ง ทั้งๆที่ขับรถใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง! พอกลับถึงบ้าน หน้าก็มองกันไม่ค่อยได้ ความเครียดมันสุมหัวผมจนกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก เขาถึงบ้านยังไม่ทันได้พักซักเท่าไหร่ก็จะต้องพาลูกไปซื้อตุ๊กตา   ความซวยมาเยือนผมอีกรอบ ในจังหวะที่จะออกจากบ้าน เราก็ไม่รู้ว่าเขาหยิบกุญแจบ้านกุญแจรถหรือยัง แต่ตัวเขาและลูกนั้นอยู่นอกบ้านแล้ว ผมเลยดึงประตูปิดปั้ง เสียงเขาดังขึ้นเหมือนฟ้าผ่าลงมาตัดขั้วกลางใจผม ทำให้ความรู้สึกผมดับวูบไปชั่วขณะ และได้ยินเสียงเขาอีกทีตอนที่เขากำลังงัดหน้าต่าง ผมเลยไปปีนหน้าต่างเพื่อเปิดบ้าน ในขณะที่ผมเข้าไปเปิดบ้าน ลูกสาวก็หกล้มแขนถลอกอีก! เขาก็ยิ่งโมโหเป็นทวีคูณจนเขาพูดว่า “ทำไมวันนี้มันถึงซวยขนาดนี้หว่ะ!”  คนที่โดนเต็มๆคือผม  ผมเลยบอกเขาว่า  “ไปชอปปิ้งกับลูกสองคนนะ เราจะกลับบ้านหล่ะ”   ตอนนั่งรถกลับบ้าน เราเครียดตลอดทาง ความเครียดทำให้เราคิดผิด ส่งข้อความในไลน์ไปบอกเขาว่า “นี่มันไม่ใช่ชีวิตเรา เราไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน  เราเดินชีวิตแบบนี้ไม่ไหวแล้ว เราขอหยุดเพียงแค่นี้น่ะ ลาก่อน”  เขาเปิดอ่านนะ แต่เขาไม่ตอบอะไรเลย  ไม่มีการตอบไม่มีการโทรหากันอีกเลย!    ตลอดเวลาผมได้แต่เศร้า และคิดถึงเขาเสมอ อยากจะกลับไปขอคืนดีกับเขา แต่ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดยังไงอยู่!   ผมรักและคิดถึงเขานะ แต่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ผมไม่มีเพื่อน ไม่มีที่ปรึกษา  ไม่รู้จะทำอย่างไรดีครับ  

ช่วยออกความเห็นและแนะนำมาด้วยนะครับ

เขียนผิดตกอย่างไรก็ขอโทษด้วยนะครับ