ควรทำยังไง เมื่อแม่ไม่เคยมองเราว่าดี??

อันนี้เป็นกระทู้แรก และเป็นครั้งแรกที่มองว่าเรื่องแบบนี้คือปัญหาในชีวิตเรา.

คือต้องบอกก่อนว่า เราอยุ่กับแม่คนเดียว แม่เลี้ยงเดี่ยวแต่เด็ก มีพ่อไหม มีค่ะ แต่พ่อมีอีกบ้าน คือก้อเจอพ่อบ้าง เที่ยวตจว.ด้วยกันบ้าง แต่หลังๆก้อเริ่มห่างกันไป ถ้ารายละเอียดครอบครัวจิงๆค่อนข้างเยอะมาก แต่ก้อขอเข้าประเด็นเลย
ตอนนี้เราอายุ 25 ปี  มีลูกชาย1คน ซึ่งตอนนี้มีเรา แม่ และลูกชาย (เราไม่มีสามีเลิกไปตั้งแต่ท้อง2เดือน)
เราทำงานคนเดียว เลี้ยงแม่และลูกเอง และเราก้อมีงานที่มั่นคง และกำลังศึกษาต่อป.ตรี
เมื่อก่อนน ย้อนไปช่วงอายุ 20กว่า เราเที่ยวหนักมาก ทะเลาะกับแม่บ่อย จนตัดสินใจย้ายออกมาเช่าห้องอยุ่คนเดียว คือเวลาทะเลาะกับแม่แต่ละครั้ง แม่จะด่าด้วยคำแรงๆคำเจ็บๆแบบ อีเหิ้ย อีเลว คือเป็นแบบนี้ค่อยข้างบ่อย โง่ คือเยอะ บางคำนี้พาน้ำตาตกใน คือยอมรับเมื่อก่อนเที่ยวยันเช้า คือ7โมงกลับบ้าน แต่ก้อทำงานนะ ไม่เคยรบกวนเรื่องเงินแม่เลย ให้แม่ด้วยเดือนละ 3000 และเวลาเรามีปัญหาอย่างเรื่องงาน เราก้อปรึกษาแม่ แม่ก้อมักจะพูดว่า "อะโง่ไม่ทันคน ทำมาหา-อะไรได้ ก้อนิสัยแบบนี้ คัยจะทำงานกับได้ คือบางทีก้องง จนมาถึงวันนี้ที่ตัดสินใจตั้งกระทู้เพราะว่า เห้ย เรื่องแบบนี้มันปกติไหม หรือเราคิดมากไปเอง คือตอนนี้เราเลิกเที่ยวมา2ปีละ ตั้งใจทำงานเก็บเงิน เพิ่ลก้อไม่เจอ คือตัดขาดสังคมมาก ตอนนี้อยุ่บ้านเดียวกับแม่แล้ว คือแม่เลี้ยงลูกชายให้ ตอนนี้คือมีงานมั่นคงทำ และก้อเรียนมสธ.ไปด้วย อย่างล่าสุดเราลงทุนขายของ คืออยากได้รายได้เพิ่ม ก้อลงทุนไป ล็อต 1-2 ขายหมด ลงล็อต3 ของขายไม่หมด แม่เห็นของ "กุบอกแล้วว่าอย่าลงทุน มันจมทุน ซื้อมาก้อขายไม่หมด เอาเงินไปซื้อแต่ของไร้สาระ โง่" คือก้ออธิบายนะว่าของมันขายไปแล้ว2ล็อต ล็อตนี้กำลังทยอยขาย ก้อเหมือนแม่จะไม่ฟัง และทุกครั้งที่มีปากเสียงกัน แม่จะพูดเรื่องเดิมๆเช่น ถ้าไม่ติดเพิ่ลติดควร ป่านนี้ชีวิตไปถึงไหนแล้ว มัวแต่เป็น มัวแต่เที่ยวเอาตัวเองสบาย" คือพอฟังแล้วก้อจุกๆ และเราเรียนต่อแต่ฐานะการเงินไม่ดีเลยตัดสินใจกู้เรียน ก้อเลยปรึกษาแม่ว่าทำยังไงดี กุ้ดีไหม สิ่งที่ได้"เป็นหนี้ ภาระ เอาตัวเองให้รอดก่อน" คือมันหมดกำลังใจนะ เข้าใจว่ามีลูกแล้ว แต่เราคิดมาตลอดว่า ถ้าจบสูงเงินเดือนก้อสูงตาม เพราะวุฒิปวช.หางานทำยากมาก ทำไมตอนนั้นถึงไม่เรียน ตอนนั้นแม่เราท้องตอนเราอยุ่ปวช. พอจบปวช.น้องชายก้อพิการทางสมอง ทำให้แม่ต้องออกจากงาน เราจึงทำงานแทนที่จะเรียน พอตอนนี้น้องชายเราเสียไปแล้ว ภาระทางเงินก้อเบาลง เลยคิดว่าอยากจะลงเรียนต่อ แต่แม่ไม่เหนด้วย เราพยายามเป้นแม่ที่ดีและลูกที่ดี แต่เหมือนมันไม่เคยดีเลย ทุกครั้งที่ทำเลาะกัน แม่จะเอาคำพูดเดิมๆแรงๆและเรื่องอดีตมาพูด ซึ่งเราเคยบอกแม่แล้ว ว่ามันคือช่วงวัยรุ่นนะ คัยๆก้อมีชีวิตวัยรุ่นไม่เหมือนกัน เราคิดว่าเราทำดีแล้วนะ ทำเต็มที่แล้ว แต่เหมือนแม่ไม่เคยเหนความพยายามตรงนี้ของเราเลย
ปล.เราเคยน้อยใจแม่จนกินยาฆ่าตัวตาย แต่ไม่ตายนะ จำไม่ได้แล้วว่าเรื่องอะไรแต่รุ้แค่เสียใจ เสียใจมาก เราพยายามลืมๆและเรื่มต้นใหม่นะ แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้ เหมือนใีอดีตเป็นโซ่ล่ามเราไว้เลย
คนอื่นอาจะมองว่าเล็กน้อยนะ แต่สำหรับเรามันเหนื่อยนะ เหนื่อยมาก เสียใจมากด้วย