เรื่องมีอยู่ว่า เราคบกับผู้ชายคนนึงเจอกันทางแชทออนไลน์ คุยได้ 10 เดือน ก็นัดเจอกันละคบเป็นแฟน เจอกันเดือนละครั้ง เพราะเค้าอยู้กาญ เราอยู่ กทม. เค้าเองไม่มีงานทำ เปิดเพจขายพระไปวันๆ วันนั่งเล่นแต่เกมส์ไม่คิดทำอะไรเลย ที่ผ่านมาเราคบเค้ามาเราพยายามบอกเค้าตลอดว่าให้สร้างธุรกิจได้แล้วจะได้มีอนาคต ต่เค้าเอาแต่พูดว่าจะทำจะทำเป็นร้อยครั้งแล้ว ก็ไม่ทำสักที สามสี่เดือนก่อนเรากับเค้าทะเลาะกันเพราะเรื่องเพื่อนในเฟสที่เค้าให้ความสนใจเราบล็กนางคนนั้นไปเค้าก็ไปปลดบล็อก เราเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะเค้าเองก็ไม่อธิบายอะไรเลย จนมาอาทิตย์ก่อนเราเข้าใจแล้วว่าทำไม เค้าแอบเอาเงินทุนตัวเองไปซื้อครีเพื่อมาให้อีนนางคนนั้นขาย โดยไม่ปรึกษาเราเลยสักนิด แอบคุยกันเรื่องงานลับหลังเรา จนเรารู้เพราะเค้าไปสร้างเฟสอีกเฟสเพื่อคุยกับนาง เพราะเฟสของเค้าเรามีรหัส พอความแตกเราโมโหมากคือเราเป็นแฟนแต่ทำเหมือนเราไม่มีค่าไม่บอกอะไรเราเลย เราให้เลือกเด็ดขาดเลยว่าถ้าจะให้นางนั้นทำงานเราขอไปเอง เพราะเราคงทนให้ฟนตัวเอง คุยโทรศัพท์กับผู้หญิงอื่นไม่ได้ เค้าบอกว่าอยากให้มันทำงานให้ ให้เรารออีก เดือนสองเดือนแล้วจะแยกตัวกันไป ซึ่งเราไม่ไว้ใจอยู่แล้ว เราเสียใจมาก ทน ทรมานร้องไห้เป็นอาทิตย์แล้ว เค้าเองก็มาง้อเราแต่เรายืนคำขาดเลยว่าถ้าไม่ตัดนางนั้นเราก็ไม่กลับไป เค้ายืนยันที่จะให้มันทำงานให้ จนสุดท้ายเค้ามาง้อเรา ให้ตายยังไงเราก็ไม่กลับไปถ้ายังมีอีนั้น สุดท้ายเราหาทางออกไม่เจอ เราตัดสินใจบอกแม่ว่าเรากับแฟนมีอะไรกัน แม่เราโทรหาแฟนแล้วด่าแฟนให้รับผิดชอบ เวลาคุยกับแม่เราฟนไม่กล้าพูดอะไรเลย แต่พอมาคุยกับเราหาว่าเราฟ้องแม่ ตอนนี้เรากำลังจะให้แม่ไปบ้านแฟนเพื่อไปคุยกับแม่ของแฟน เพราะความขี้ขลาดของผู้ชายคนนึง ความเห็นแก่ตัวอยากทำอะไรก็ทำตามใจตัวเองโดยไม่สนใจความรู้สึกเราเลย อีกอย่างยังไม่กล้ามาเจอแม่เราอีกด้วยเพราะอ้างว่ากลัว
ตอนนี้เราอายุ 28 แล้วแต่เรามีผู้ชายคนนี้เป็นแฟนคนแรก เราเสียใจมากที่ทำให้แม่เสียใจเพราะเราเป็นเด็กที่อยู่ในกรอบของแม่ตลอกเวลา แม่ทั้งหวงเรารักเรามากๆ เราผิดพลาดเพราะคิดว่ารักผู้ชายคนนี้ แต่ตอนนี้เห็นสันดานความเห็นแก่ตัว สันดานขี้ขลาดไม่กล้าตัดสินใจอะไร แล้วเราควรถอยใช่ไหม ตอนนี้เรายังทำใจไม่ได้เลย ยังคงคิดถึงช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วย กันมีให้กัน เราควรทำยังไงดี
แฟนเห็นแก่ตัว รักตัวเอง ขี้ขลาดมากๆ ควรทำยังไงดีค่ะ
ตอนนี้เราอายุ 28 แล้วแต่เรามีผู้ชายคนนี้เป็นแฟนคนแรก เราเสียใจมากที่ทำให้แม่เสียใจเพราะเราเป็นเด็กที่อยู่ในกรอบของแม่ตลอกเวลา แม่ทั้งหวงเรารักเรามากๆ เราผิดพลาดเพราะคิดว่ารักผู้ชายคนนี้ แต่ตอนนี้เห็นสันดานความเห็นแก่ตัว สันดานขี้ขลาดไม่กล้าตัดสินใจอะไร แล้วเราควรถอยใช่ไหม ตอนนี้เรายังทำใจไม่ได้เลย ยังคงคิดถึงช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วย กันมีให้กัน เราควรทำยังไงดี