สวัสดีครับ ผมหาเป้าหมายในชีวิตไม่เจอครับ เลยคิดว่าลองเอามาระบายในนี้ และลองอ่านความคิดเห็น คำแนะนำจากพี่ๆในพันทิพย์อาจจะช่วยให้ดีขึ้นได้
ยอมรับว่าตัวเองเพิ่งเรียนจบและเริ่มใช้ชีวิตวัยทำงานได้ไม่นานครับ แต่ตอนนี้ชีวิตก็ไม่ได้ลำบากครับ และอนาคตน่าจะเป็นไปในทางที่ดีด้วย
แต่ปัญหามันก็เกิดขึ้นตอนที่ ปกติผมมักจะคุยกับพ่อแม่ตลอดเกี่ยวกับชีวิต เกี่ยวกับการทำงาน ยิ่งตอนนี้เราอยู่วัยทำงานแล้ว ไม่เป็นภาระของท่านแล้ว
แต่แล้วจู่ๆเราก็มาคิดอีกว่า ตอนนี้ที่เราทำงานนี้มันเพื่ออะไร เราหาเงินมาเพื่ออะไร ถ้าไม่มีพ่อกับแม่อยู๋แล้ว เราเหลือตัวคนเดียว การทำงานหาเงินมันก็แค่หามาเลี้ยงดูชีวิตตัวเองเท่านั้น
คิดไปว่า สุดท้ายชีวิตมันก็เหลือแค่ทำงาน หาเงิน เพื่อมีข้าวกิน มีที่นอน เพื่อไปทำงานและหาเงิน แล้วก็เลยคิดว่า ชีวิตมันก็มีแค่นี้หรอวะ ถ้าชีวิตมันมีแค่นี้แล้วจะอยู่ไปทำไม
มันเป็นคำถามที่เราคอยถามตัวเองมาโดยตลอดตั้งแต่ยังเด็ก เราเกิดมาทำไม เรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร แต่เรายังเด็ก เราเลยคิดว่าโตไปเดี๋ยวก็รู้เอง
จนตอนนี้เราโตมาถึงจุดนี้แล้ว เรามาถึงครึ่งทางของชีวิตแล้ว เราก็ยังไม่เจอคำตอบเลย ตลอดมาแม่คอยบอกว่า อยู่เพื่อแม่ไง อยู่เพื่อคนที่รักเรา
มาถึงตอนนี้ เราเริ่มคิดถึงวันข้างหน้าแล้วว่า แล้ววันหนึ่งที่คนเหล่านั้นจากเราไปหมดแล้วล่ะ วันที่ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่อีกแล้วล่ะ ชึวิตเราจะมีความหมายอะไรอีก
หรือเพราะตอนนี้เรายังเด็กเกินไป หรือมันเป็นเรื่องปกติของวัยอย่างผมที่จะคิดและมีความกังวลเรื่องพวกนี้
มีใครรู้สึกว่าไม่มีเป้าหมายในชีวิต รู้สึกชีวิตมันไร้จุดหมายบ้างครับ
ยอมรับว่าตัวเองเพิ่งเรียนจบและเริ่มใช้ชีวิตวัยทำงานได้ไม่นานครับ แต่ตอนนี้ชีวิตก็ไม่ได้ลำบากครับ และอนาคตน่าจะเป็นไปในทางที่ดีด้วย
แต่ปัญหามันก็เกิดขึ้นตอนที่ ปกติผมมักจะคุยกับพ่อแม่ตลอดเกี่ยวกับชีวิต เกี่ยวกับการทำงาน ยิ่งตอนนี้เราอยู่วัยทำงานแล้ว ไม่เป็นภาระของท่านแล้ว
แต่แล้วจู่ๆเราก็มาคิดอีกว่า ตอนนี้ที่เราทำงานนี้มันเพื่ออะไร เราหาเงินมาเพื่ออะไร ถ้าไม่มีพ่อกับแม่อยู๋แล้ว เราเหลือตัวคนเดียว การทำงานหาเงินมันก็แค่หามาเลี้ยงดูชีวิตตัวเองเท่านั้น
คิดไปว่า สุดท้ายชีวิตมันก็เหลือแค่ทำงาน หาเงิน เพื่อมีข้าวกิน มีที่นอน เพื่อไปทำงานและหาเงิน แล้วก็เลยคิดว่า ชีวิตมันก็มีแค่นี้หรอวะ ถ้าชีวิตมันมีแค่นี้แล้วจะอยู่ไปทำไม
มันเป็นคำถามที่เราคอยถามตัวเองมาโดยตลอดตั้งแต่ยังเด็ก เราเกิดมาทำไม เรามีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร แต่เรายังเด็ก เราเลยคิดว่าโตไปเดี๋ยวก็รู้เอง
จนตอนนี้เราโตมาถึงจุดนี้แล้ว เรามาถึงครึ่งทางของชีวิตแล้ว เราก็ยังไม่เจอคำตอบเลย ตลอดมาแม่คอยบอกว่า อยู่เพื่อแม่ไง อยู่เพื่อคนที่รักเรา
มาถึงตอนนี้ เราเริ่มคิดถึงวันข้างหน้าแล้วว่า แล้ววันหนึ่งที่คนเหล่านั้นจากเราไปหมดแล้วล่ะ วันที่ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่อีกแล้วล่ะ ชึวิตเราจะมีความหมายอะไรอีก
หรือเพราะตอนนี้เรายังเด็กเกินไป หรือมันเป็นเรื่องปกติของวัยอย่างผมที่จะคิดและมีความกังวลเรื่องพวกนี้