ครอบครัวมีปัญหา มาขอระบายค่ะ

เริ่มจากตอนที่เราออกจากงานเลยค่ะ คือ เรามีปัญหากับที่ทำงาน เราทนพฤติกรรมพวกเขามาเป็นปี มีหลายเรื่องที่ต้องให้ปวดหัวตลอดถึงเราจะอยู่เฉยๆ จนเราทนไม่ไหว เลยออกมา แต่ที่บ้านไม่อยากให้ออกเพราะเห็นมันใกล้บ้าน แต่เราทนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ มันเยอะเกินไป ทั้งกล่าวหา ผจก. ก็เชื่อคนที่กล่าวหาเรา เราอยู่ไม่ได้จริงๆ จนเราต้องออกมา พอเราออกมา เราว่างงาน

แต่เราก็ไม่ได้อยู่เฉยๆนะคะ เราหางานอยู่เรื่อยๆ ทั้งในจ๊อบไทย บางวันก็ออกไปหาข้างนอกค่ะ

ตอนนี้ว่างงานมาเข้าเดือนที่สามแล้วค่ะ งานหายากเราเข้าใจ ตอนนี้ก็กินเงินเก็บตัวเองไปพรางๆ พยายามประหยัด ไม่ใช้ฟุ่มเฟือย เราไม่เคยขอเงินแม่สักบาทเลยค่ะ ตั้งแต่ออกจากงานมา

พอเราออกมาตั้งแต่วันแรก ทุกอย่างเปลี่ยนไป ทั้งบ้านไม่คุยกับเรา ยกเว้นแม่ แม่คุยได้ แต่พอเราขอคำปรึกษาจากแม่.. แต่เหมือนแม่เราจะไม่ค่อยฟังเราเท่าไหร่

คือ เรากลัวตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ มันเร็วเกินไป การที่เราออกจากงานเพราะเราเจออะไรมาตลอดหนึ่งปี และอยากได้ประสบการณ์ใหม่ๆจากที่ใหม่บ้าง มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ..

แค่นั้นไม่พอ เหมือนคนแถวบ้านจะมาคอยย้ำถามเกือบทุกวัน ทำอะไรอยู่ ออกจากที่เดิมแล้วเหรอ.. ? คือ นอกจากที่บ้านเราจะไม่คุยด้วยแล้ว ยังต้องมาเจอคำถามแบบนี้เกือบทุกวัน เราอึดอัด

สิ่งที่เราต้องการคือ กำลังใจค่ะ เราเจออะไรจากที่ทำงานมาเยอะแยะ แต่พอออกมาคนที่บ้าน รวมถึงญาติๆข้างบ้าน ไม่มีใครคุยด้วยสักคน นี่เหรอ กำลังใจ?

เราทนอยู่ในสภาพนี้มาตลอดสามเดือน

แต่อย่างน้อยๆ ก็มีเพื่อนคอยให้คำปรึกษา บ้างเรื่องแม่ไม่รู้ แต่เพื่อนกลับรู้ ทุกวันนี้ เพื่อนเรารู้เยอะกว่าแม่อีกค่ะ เพราะเราปรึกษากับแม่ทีไร ต้องทะเลาะกันทุกที ทุกวันนี้เราก็อยากมีงานทำค่ะ เราไม่อยากว่างงานหรอก ถ้าได้งานทำแล้ว เรากะจะย้ายไปอยู่ไกลๆเลยค่ะ คงสบายตาพวกเขาบ้าง