จะครบ 1 ปีแล้วที่เราเลิกกัน มันสั้นน่ะ 1 ปีที่ไม่มีเธอ เพราะถ้า 1 ปีมันยาวฉันคงลืมเธอไปแล้ว

ทำไมเราต้องคิดถึงคนที่ทิ้งเราไป ทั้งๆที่เขาคนนั้นเข้ามาในชีวิตของเราไม่เท่ากับครึ่งของครึ่งอายุของเราเลย มันทรมานน่ะเวลาที่ต้องกับมาเจอข้าวของเก่าๆของเขาคนนั้น ทุกครั้งที่ทำอะไรก็มักจะคิดว่าเขาคนนั้นจะเป็นอย่างไรคิดถึงรอยยิ้ม เวลานอน เสียงหัวเราะ เพลงที่เขาชอบฟัง คิดถึงทุกอย่างที่เป็นเขา คิดถึงวันที่เราหลบฝนใต้สะพานลอย หน้าฝนที่ผ่านมาฉันแทบจะกลั้นใจตาย เห็นคนหลบฝนตามป้ายรถเมย์ ตามสะพานลอย น้ำตามันก็ไหลออกมาเอง มันจำทุกอย่าง จำทุกคำพูด จดจำทุกกริยา ยิ่งนานยิ่งจำขึ้นใจ ยิ่งเดินผ่านที่เก่าที่เป็นที่จดจำ ฉันแทบจะกลั้นน้ำตาไม่ไหว เพื่อนหลายคนหาว่าฉันเปลี่ยนแนวมาฟังเพลงเกาหลีเพราะชอบโอปป้า บ้างก็หาว่าฉันแอป แต่ความจริงฉันนั้นไม่สามารถที่ฉันจะฟังเพลงที่ฉันแปลออก เพราะมันจะได้ไม่สะทบจิตใจฉัน ยิ่งช่วงทดเวลาบาดเจ็บ ฉันนี้ตัวแข็ง จมูกแดง ใครจะว่าฉันแอป สะตอก็ช่างถ้าไม่ได้มายืนจุดนี้ ฉันอย่างจะรู้ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้าง เขาบล๊อกเฟสฉัน เขาทำเหมือนเขาตายไปจากฉัน แล้วทิ้งแต่ความทรงจำที่คอยหลอกหลอนฉัน เขาเลิกกับฉันมีคนรู้จักบอกว่าเขาคบกับแฟน 2 คนแล้ว แล้วปัจจุบันกำลังคบกับพยาบาล ซึ่งต่างจากฉันที่ต้องมานั่งจำอะไรเดิมของเขา บางทีก็คิดน่ะว่าเขาเอาเปรียบฉันมากเกินไป มีเพลง แค่โสด ที่ปลอบใจฉัน วันเกิดฉันใเค้กปริศนาส่งมาให้ ฉันนี้แทบซ็อก #ถ้าจะกลับมาก็กลับมาในตอนที่ยังรู้สึกอย่ากลับมาในตอนที่ไม่เหลือความรู้สึกนั้นแล้ว