สวัสดีครับพี่ๆน้องๆและก็เพื่อนๆสมาชิกครับ
ก่อนอื่นขออนุญาตแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อมอสครับ อายุ21ปี เป็นเด็กต่างจังหวัดครับ(จังหวัดที่มีมังกรตัวใหญ่ๆอ่ะครับ5555)
เข้าเรื่องและกันนะครับ คือว่าครอบครัวผมมีพี่น้องรวม3คนครับ มีพี่สาว2คน และผมคือลูกชายคนเดียวของบ้านครับ เรื่องมันก็มีอยู่ว่าคือพ่อผมเนี่ย เป็นคนที่ค่อนข้างรักลูกลำเอียงมากครับ พี่สาวผมคนโตจบปริญญาตรีคนเดียวของบ้านครับ เพราะคนนี้พ่อรักมาก ส่วนพี่สาวคนที่2จบแค่ม.6ครับ เพราะพ่อผมเค้าไม่ยอมส่งเรียนต่อ เค้าบอกให้เก็บตังค์ไว้ให้พี่สาวคนโตเรียน ส่วนผมตอนนี้เรียนอยุ่ระดับปวส.ครับ และก็คงจะไม่มีโอกาสได้เรียนปริญญาตรีต่อครับ เพราะพ่อผมเค้ายืนยันมาแล้วครับ ว่าจะไม่ส่งผมแล้ว ผมก้อโอเครไม่ว่ากันครับ เดี๋ยวทำงานมีตังค์ค่อยเรียนต่อเอา คือที่สำคัญนะครับ แม่ผมป่วยเป็นโรคร้ายครับ เป็นมาก็จะเข้าปีที่4แล้ว ทำให้ผมต้องนั่งรถโดยสารไปเช้าเย็นกลับ ระยะทางประมาณ60กม. เพราะเป็นห่วงแม่ครับ แล้วแม่ก็รักผมมากนะครับ ประเด็นก็คือ ไม่ว่าแม่คิดที่จะทำอะไรให้ผมก็ตาม ไม่ว่าจะให้เงินแค่100-200บาท ก็จะโดนพ่อด่าตลอดครับ ไม่ว่าจะเป็นการทำประกันสุขภาพ แม่ท่านก็อยากจะใส่ชื่อผมให้เป็นคนรับเงินทำศพท่าน แต่ก็มักจะมีความขัดแย่งครับ แค่พี่สาวคนโตได้ยินแม่คุยกะผมเรื่องประกัน พี่สาวผมก็เอาเรื่องนี้ไปบอกกับพ่อ ทำให้พ่อมาด่าแม่อีก ว่าทำไมต้องให้ผม ทำไมไม่ให้พี่าวคนโต คือปัจจุบันพี่สาวผม2คนมีครอบครัวไปแล้วนะครับ มีแค่ผมที่ยังอาศัยอยุ่กับพ่อแม่ แล้วก็มีพี่สาวคนที่2 ที่จะคอยไปๆมาๆ ต่างจากคนโตครับ ไม่เคยสนใจอะไรพ่อแม่เรย แม่ป่วยนอนโรงพยาบาลก็มีแค่ผมที่ไปนอนเฝ้า แต่ในสายตาพ่อ ผมไม่เคยเป้นคนดีในสายตาท่านเลยครับ ผมไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่นะครับ ไม่เที่ยวกลางคืน เลิกเรียนคือกลับบ้านทันที บ่อยครั้งที่พ่อมักจะหาเรื่องผมกับพี่สาวคนที่2 และก็แม่ แต่กับพี่สาวคนโตคือเค้าไม่เคยพูดเลยว่ามันไม่ดี ทั้งๆที่ทุกวันนี้ มันก็ใช้เงินพ่อด้วย แต่กับผมค่าไปกินข้าวที่วิทยาลัย สัปดาห์ละ1000บาท คือการใช้เงินของผม ค่ารถโดยสารไปกลับ120บาทครับ เหลือเงิน80บาท สำหรับข้าวและน้ำ2มื้อ ค่าเทอมผมก็แค่เทอมละ2000กว่าถึง3000บาท ต่างกับการที่เค้าส่งพี่สาวคนโตเรียนปริญญาตรี ค่าเทอมเป็นหมื่น แต่กับมาหาว่าการส่งผมเรียนใช้เงินมากกว่าพี่สาว แล้วทุกครั้งที่หาเรื่องผม แม่ และพี่คนที่2 มักจะมีคำหยาบมากๆแบบที่ผมว่าพ่อน้อยคนมากที่จะพูดกับลูก มีการไล่ออกจากบ้าน ขับไสไล่ส่งตลอดเวลา พูดแต่ว่ากุเหมือนมีลูกสาวคนโตคนเดียว คนอื่นไม่ใช่ลูกกู คือผมก็อดเสียใจไม่ได้นะครับ ที่ต้องมาเจอคำแบบนี้ สำหรับคนเป็นลูกที่ต้องมาเจอ บางครั้งผมก็ท้อมากนะครับ แต่ก็ต้องทนครับ และผมกับพี่สาวคนที่2 คือไม่เคยรบกวนพ่อเลย ไม่ว่าจะมือถือ หรือโน๊ตบุ้คที่เอามาใช้ในการเรียน ผมก็เก็บเงินซื้อเองตลอด ต่างจากพี่สาวคนโตที่พ่อคอยตามใจหามาให้ ไม่มีตังค์ใช้ก็มาหาพ่อได้ไปทีก้อหลักพันถึงหมื่น ยังมีอะไรอีกมากมายครับที่ผมยังไม่ได้ระบายให้ฟัง ผมแค่อยากทราบว่ามีสมาชิกท่านใดเจอเหตุการณ์แบบนี้มั้งครับ (ปล.ขณะที่ผมกำลังพิมพ์อยุ่ ชั้นล่างของบ้าน พ่อก็กำลังบ่นนู้นบ่นนี่ หาเรื่องแม่ผมอยู่)
ขออนุญาตระบายความอึดอัดใจครับ
ก่อนอื่นขออนุญาตแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อมอสครับ อายุ21ปี เป็นเด็กต่างจังหวัดครับ(จังหวัดที่มีมังกรตัวใหญ่ๆอ่ะครับ5555)
เข้าเรื่องและกันนะครับ คือว่าครอบครัวผมมีพี่น้องรวม3คนครับ มีพี่สาว2คน และผมคือลูกชายคนเดียวของบ้านครับ เรื่องมันก็มีอยู่ว่าคือพ่อผมเนี่ย เป็นคนที่ค่อนข้างรักลูกลำเอียงมากครับ พี่สาวผมคนโตจบปริญญาตรีคนเดียวของบ้านครับ เพราะคนนี้พ่อรักมาก ส่วนพี่สาวคนที่2จบแค่ม.6ครับ เพราะพ่อผมเค้าไม่ยอมส่งเรียนต่อ เค้าบอกให้เก็บตังค์ไว้ให้พี่สาวคนโตเรียน ส่วนผมตอนนี้เรียนอยุ่ระดับปวส.ครับ และก็คงจะไม่มีโอกาสได้เรียนปริญญาตรีต่อครับ เพราะพ่อผมเค้ายืนยันมาแล้วครับ ว่าจะไม่ส่งผมแล้ว ผมก้อโอเครไม่ว่ากันครับ เดี๋ยวทำงานมีตังค์ค่อยเรียนต่อเอา คือที่สำคัญนะครับ แม่ผมป่วยเป็นโรคร้ายครับ เป็นมาก็จะเข้าปีที่4แล้ว ทำให้ผมต้องนั่งรถโดยสารไปเช้าเย็นกลับ ระยะทางประมาณ60กม. เพราะเป็นห่วงแม่ครับ แล้วแม่ก็รักผมมากนะครับ ประเด็นก็คือ ไม่ว่าแม่คิดที่จะทำอะไรให้ผมก็ตาม ไม่ว่าจะให้เงินแค่100-200บาท ก็จะโดนพ่อด่าตลอดครับ ไม่ว่าจะเป็นการทำประกันสุขภาพ แม่ท่านก็อยากจะใส่ชื่อผมให้เป็นคนรับเงินทำศพท่าน แต่ก็มักจะมีความขัดแย่งครับ แค่พี่สาวคนโตได้ยินแม่คุยกะผมเรื่องประกัน พี่สาวผมก็เอาเรื่องนี้ไปบอกกับพ่อ ทำให้พ่อมาด่าแม่อีก ว่าทำไมต้องให้ผม ทำไมไม่ให้พี่าวคนโต คือปัจจุบันพี่สาวผม2คนมีครอบครัวไปแล้วนะครับ มีแค่ผมที่ยังอาศัยอยุ่กับพ่อแม่ แล้วก็มีพี่สาวคนที่2 ที่จะคอยไปๆมาๆ ต่างจากคนโตครับ ไม่เคยสนใจอะไรพ่อแม่เรย แม่ป่วยนอนโรงพยาบาลก็มีแค่ผมที่ไปนอนเฝ้า แต่ในสายตาพ่อ ผมไม่เคยเป้นคนดีในสายตาท่านเลยครับ ผมไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่นะครับ ไม่เที่ยวกลางคืน เลิกเรียนคือกลับบ้านทันที บ่อยครั้งที่พ่อมักจะหาเรื่องผมกับพี่สาวคนที่2 และก็แม่ แต่กับพี่สาวคนโตคือเค้าไม่เคยพูดเลยว่ามันไม่ดี ทั้งๆที่ทุกวันนี้ มันก็ใช้เงินพ่อด้วย แต่กับผมค่าไปกินข้าวที่วิทยาลัย สัปดาห์ละ1000บาท คือการใช้เงินของผม ค่ารถโดยสารไปกลับ120บาทครับ เหลือเงิน80บาท สำหรับข้าวและน้ำ2มื้อ ค่าเทอมผมก็แค่เทอมละ2000กว่าถึง3000บาท ต่างกับการที่เค้าส่งพี่สาวคนโตเรียนปริญญาตรี ค่าเทอมเป็นหมื่น แต่กับมาหาว่าการส่งผมเรียนใช้เงินมากกว่าพี่สาว แล้วทุกครั้งที่หาเรื่องผม แม่ และพี่คนที่2 มักจะมีคำหยาบมากๆแบบที่ผมว่าพ่อน้อยคนมากที่จะพูดกับลูก มีการไล่ออกจากบ้าน ขับไสไล่ส่งตลอดเวลา พูดแต่ว่ากุเหมือนมีลูกสาวคนโตคนเดียว คนอื่นไม่ใช่ลูกกู คือผมก็อดเสียใจไม่ได้นะครับ ที่ต้องมาเจอคำแบบนี้ สำหรับคนเป็นลูกที่ต้องมาเจอ บางครั้งผมก็ท้อมากนะครับ แต่ก็ต้องทนครับ และผมกับพี่สาวคนที่2 คือไม่เคยรบกวนพ่อเลย ไม่ว่าจะมือถือ หรือโน๊ตบุ้คที่เอามาใช้ในการเรียน ผมก็เก็บเงินซื้อเองตลอด ต่างจากพี่สาวคนโตที่พ่อคอยตามใจหามาให้ ไม่มีตังค์ใช้ก็มาหาพ่อได้ไปทีก้อหลักพันถึงหมื่น ยังมีอะไรอีกมากมายครับที่ผมยังไม่ได้ระบายให้ฟัง ผมแค่อยากทราบว่ามีสมาชิกท่านใดเจอเหตุการณ์แบบนี้มั้งครับ (ปล.ขณะที่ผมกำลังพิมพ์อยุ่ ชั้นล่างของบ้าน พ่อก็กำลังบ่นนู้นบ่นนี่ หาเรื่องแม่ผมอยู่)