เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่กี่วันก่อนครับ...
ผมอยู่มัธยมมีเพื่อนคนนึงครับ สนิทกันมาจะสี่ปีแล้ว มันค่อนข้างขี้บ่นกับทุกเรื่องไม่ยอมใคร แต่ผมไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยชอบเถียงใครเลยอาจไปกันได้ ไม่กี่วันก่อนเป็นวันเกิดผมมันเลยบอกว่าเดี๋ยวซื้อเค้กให้ วันต่อมามันชวนผมไปซื้อเค้กแต่ผมกินเค้กมาก่อนหน้านี้แล้วเลยขอเปลี่ยนเป็นกินบุฟเฟ่ซูชิที่ห้างแทน แต่ราคาค่อนข้างแพงผมเลยเสนอให้มันออกแค่ครึ่งนึงในส่วนของผมพอ อีกครึ่งเดี๋ยวผมออกเอง ผมพูดออกไปว่า "เห้ย มันแพง งั้นเดี๋ยวกูจ่ายช่วย200" ซึ่งมันก็ตกลง...
หลังจากกินเสร็จ ผมอาสาไปเป็นคนจ่ายตัง มันควักตังออกมา200ให้ผม แต่ราคาบุฟเฟ่มันหัวละ400ตอนนั้นผมเริ่มคิดว่ามันอาจเข้าใจผิดว่าผมจะจ่ายช่วยมัน200แต่ยังไม่ได้ทักท้วงอะไรไปเพราะยืนอยู่เค้าเตอร์จ่ายตังแล้ว หลังจากออกมาจากร้านได้ซักพัก ผมทำเป็นลืม ผมท้วงไปว่า "เฮ้ย เมื่อกี้จ่ายกู200ใช่ป๊ะ?" มันตอบมาว่า "อืม ก็บอกจะเลี้ยงกู200หนิ" ตอนนั้นผมรู้แล้วว่ามันเข้าใจผิด ผมเลยทักไปอีกรอบ "เห้ย กูหมายถึงกูจะจ่ายช่วย200ไง ที่เหลือก็ออกของมุงกับอีก200ที่เหลือของกู ถือว่าเป็นค่าเค้กไง 555" ผมแสร้งพูดติดตลกไปเพราะมันเป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่อยากให้มาหัวเสียกับเรื่องแบบนี้ มันพยายามปฏิเสธว่า "พูดตอนไหนวะ ไหนบอกจะเลี้ยงกู200" ผมอธิบายให้มันฟังอยู่นานจนมันเข้าใจ มันควักตังออกมาคืนผม200เห็นได้ชัดว่ามันกำลังหงุดหงิดผมอยู่ "อีก200ค่อยเอาวันหลัง กูไม่มีเงิน" ระหว่างทางกลับบ้านมันก็บ่นงุมงัมว่ามากับผมไม่คุ้มอย่างงั้นอย่างงี้ โดนหมาหลอก-ตัง ซึ่งก็ใช้สำนวนที่ผมคุ้นเคยแหละครับ อย่างที่บอกว่ามันขี้บ่นทุกเรื่องอยู่แล้ว ผมเลยไม่เก็บคำมันมาคิด แต่พอผ่านไปซักพัก ผมเริ่มรู้สึกผิด ถ้าเกิดเป็นผมเข้าใจว่าเพื่อนจะเลี้ยง แต่ดันไม่เลี้ยงตอนจบก็คงจะหัวเสียอยู่ ผมเลยให้เงินมันคืนไป200แล้วขอโทษที่ทำให้หัวเสีย อาจเป็นผมที่พูดไม่เคลียร์ตั้งแต่แรก แล้วพูดติดตลกว่า "เออครั้งนี้กูเลี้ยงละกัน แต่ค่าเค้กยังไม่หายนะเว้ย 5555" มันก็หัวเราะกลับมาครับ ถือว่าตกลงแล้วกัน หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ผมกลับมาคิดดูอีกทีเหมือนผมกำลังซื้อใจเพื่อนอยู่ อาจฟังดูโง่นะครับแต่ตอนนั้นผมคิดในใจว่า "เงินแค่นี้หาตอนไหนก็ได้ รักษาความสัมพันธ์ก่อนสิ" เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้แหละครับ ผมรู้ว่าถ้าผมไม่ยอมมันวันนั้นผมกับมันอาจห่างกันออก ซึ่งผมไม่ต้องการแบบนั้นเพราะสนิทกันมานานแล้ว ไม่อยากมาแตกกันเพราะเรื่องแค่นี้ มีหลายครั้งที่ไม่เข้าคอกันแต่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยและปรับความเข้าใจกันได้ แต่ทุกครั้งผมก็ต้องยอมมันตลอดเพราะผมไม่อยากทะเลาะกันนาน ครั้งนี้ผมก็ยอมมันเหมือนครั้งก่อนแต่ทำไมเก็บมาคิดมากกว่าครั้งอื่น ผมอึดอัดจนต้องมาเขียนกระทู้ในพันทิป ผมอยากถามความเห็นเพื่อนๆ ว่า ถ้าเป็นเพื่อนๆ อยู่ในสถานการณ์นั้นจะทำยังไงกัน แล้วตอนนี้ผมกลายเป็นพวกซื้อใจเพื่อนไปแล้วรึเปล่า...
ผมเป็นพวกยอมเพื่อนสนิทไปทุกเรื่องครับ แต่ครั้งนี้ผมยอมมันพร้อมซื้อใจมันด้วยเงิน ...ผมไม่แน่ใจว่าตัวเองทำถูกรึเปล่า...
ผมอยู่มัธยมมีเพื่อนคนนึงครับ สนิทกันมาจะสี่ปีแล้ว มันค่อนข้างขี้บ่นกับทุกเรื่องไม่ยอมใคร แต่ผมไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยชอบเถียงใครเลยอาจไปกันได้ ไม่กี่วันก่อนเป็นวันเกิดผมมันเลยบอกว่าเดี๋ยวซื้อเค้กให้ วันต่อมามันชวนผมไปซื้อเค้กแต่ผมกินเค้กมาก่อนหน้านี้แล้วเลยขอเปลี่ยนเป็นกินบุฟเฟ่ซูชิที่ห้างแทน แต่ราคาค่อนข้างแพงผมเลยเสนอให้มันออกแค่ครึ่งนึงในส่วนของผมพอ อีกครึ่งเดี๋ยวผมออกเอง ผมพูดออกไปว่า "เห้ย มันแพง งั้นเดี๋ยวกูจ่ายช่วย200" ซึ่งมันก็ตกลง...
หลังจากกินเสร็จ ผมอาสาไปเป็นคนจ่ายตัง มันควักตังออกมา200ให้ผม แต่ราคาบุฟเฟ่มันหัวละ400ตอนนั้นผมเริ่มคิดว่ามันอาจเข้าใจผิดว่าผมจะจ่ายช่วยมัน200แต่ยังไม่ได้ทักท้วงอะไรไปเพราะยืนอยู่เค้าเตอร์จ่ายตังแล้ว หลังจากออกมาจากร้านได้ซักพัก ผมทำเป็นลืม ผมท้วงไปว่า "เฮ้ย เมื่อกี้จ่ายกู200ใช่ป๊ะ?" มันตอบมาว่า "อืม ก็บอกจะเลี้ยงกู200หนิ" ตอนนั้นผมรู้แล้วว่ามันเข้าใจผิด ผมเลยทักไปอีกรอบ "เห้ย กูหมายถึงกูจะจ่ายช่วย200ไง ที่เหลือก็ออกของมุงกับอีก200ที่เหลือของกู ถือว่าเป็นค่าเค้กไง 555" ผมแสร้งพูดติดตลกไปเพราะมันเป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่อยากให้มาหัวเสียกับเรื่องแบบนี้ มันพยายามปฏิเสธว่า "พูดตอนไหนวะ ไหนบอกจะเลี้ยงกู200" ผมอธิบายให้มันฟังอยู่นานจนมันเข้าใจ มันควักตังออกมาคืนผม200เห็นได้ชัดว่ามันกำลังหงุดหงิดผมอยู่ "อีก200ค่อยเอาวันหลัง กูไม่มีเงิน" ระหว่างทางกลับบ้านมันก็บ่นงุมงัมว่ามากับผมไม่คุ้มอย่างงั้นอย่างงี้ โดนหมาหลอก-ตัง ซึ่งก็ใช้สำนวนที่ผมคุ้นเคยแหละครับ อย่างที่บอกว่ามันขี้บ่นทุกเรื่องอยู่แล้ว ผมเลยไม่เก็บคำมันมาคิด แต่พอผ่านไปซักพัก ผมเริ่มรู้สึกผิด ถ้าเกิดเป็นผมเข้าใจว่าเพื่อนจะเลี้ยง แต่ดันไม่เลี้ยงตอนจบก็คงจะหัวเสียอยู่ ผมเลยให้เงินมันคืนไป200แล้วขอโทษที่ทำให้หัวเสีย อาจเป็นผมที่พูดไม่เคลียร์ตั้งแต่แรก แล้วพูดติดตลกว่า "เออครั้งนี้กูเลี้ยงละกัน แต่ค่าเค้กยังไม่หายนะเว้ย 5555" มันก็หัวเราะกลับมาครับ ถือว่าตกลงแล้วกัน หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
ผมกลับมาคิดดูอีกทีเหมือนผมกำลังซื้อใจเพื่อนอยู่ อาจฟังดูโง่นะครับแต่ตอนนั้นผมคิดในใจว่า "เงินแค่นี้หาตอนไหนก็ได้ รักษาความสัมพันธ์ก่อนสิ" เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้แหละครับ ผมรู้ว่าถ้าผมไม่ยอมมันวันนั้นผมกับมันอาจห่างกันออก ซึ่งผมไม่ต้องการแบบนั้นเพราะสนิทกันมานานแล้ว ไม่อยากมาแตกกันเพราะเรื่องแค่นี้ มีหลายครั้งที่ไม่เข้าคอกันแต่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยและปรับความเข้าใจกันได้ แต่ทุกครั้งผมก็ต้องยอมมันตลอดเพราะผมไม่อยากทะเลาะกันนาน ครั้งนี้ผมก็ยอมมันเหมือนครั้งก่อนแต่ทำไมเก็บมาคิดมากกว่าครั้งอื่น ผมอึดอัดจนต้องมาเขียนกระทู้ในพันทิป ผมอยากถามความเห็นเพื่อนๆ ว่า ถ้าเป็นเพื่อนๆ อยู่ในสถานการณ์นั้นจะทำยังไงกัน แล้วตอนนี้ผมกลายเป็นพวกซื้อใจเพื่อนไปแล้วรึเปล่า...