ตั้งแต่เกิดมา ใครด่าฉันว่าฉัน ฉันไม่เคยแคร์เลย แต่ถ้าเป็นพ่อกับแม่ทำไมมันถึงน่าน้อยใจนัก ตั้งแต่ฉันเริ่มเขาเรียนฉันจำได้ว่าพ่อกับแม่ไม่เคยมีเวลาว่างให้ฉันเลยไม่ว่าจะเป็นประชุมผู้ปกครอง มอบตัว ลงทะเบียนเรียน ฉันมาคนเดียวหมด เวลาที่ฉันไปซื้อของให้พ่อกับแม่ข้างนอกฉันไม่อยากไปเลย เพราะมันทำให้ฉันต้องไปเจอพ่อแม่ลูกที่มากินข้าวกันเป็นครอบครัวมันทำให้ฉันอิจฉา ท่านอยากให้ฉันเป็น หมอ เป็นตำรวจ เป็นทหาร ทำงานราชการ ฉันโครตมีความสุขเลยที่พ่อกับแม่ยังมีความหวังกับฉัน แต่เวลาที่ท่านทำงานหนักหรือเหนื่อยมากท่านก็จะพูดจาทำร้ายความรู้สึกฉัน ซึ้งมันทำให้ฉันเสียใจมากเพราะฉะนั้นเวลาที่ฉันรู้ว่าพ่อแม่เหนื่อยฉันเลยเลือกที่จะไม่ชวนคุย เพราะฉันกลัวคำพูดพวกนั้น พ่อแม่ฉันทำงานเป็นพ่อค้าแม่ค้าท่านจึงอยากให้ฉันรีบกลับจาก รร เร็วๆเพื่อมาทำงานช่วย กลับบ้าน สี่โมงเกือบห้าโมง ฉันถูกด่าว่าแอบไปเที่ยวยุเลื่อย พอฉันบอกเหตุผลไป ท่านก็ชอบบอกว่าถ้ามันยากนักก็ไม่ต้องเรียน คำนี้เจ็บมาก วันนี้ก็เป็นอีกวันที่โดนด่าแต่ฉันกลั้นน้ำตาไม่ให้ร้องเลยทำให้ตาแดง พ่อก็บอกว่าให้กลับบ้านไปนอนตั้งแต่สี่ทุ่ม คงนอนตีสี่ตีห้าสินะ ถ้าไม่อยากให้เรียนแล้วมาทำให้ฉันหวังทำไม ที่สกลไม่มีคณะแพทย์ ฉันก็เลือกลงเรียนคณะอื่นเพราะฉันไม่อยากห่างจากพวกเขาฉันเป็นห่วง แต่ทำไมเวลาท่านพูด ท่านไม่เคยแคร์ความรู้สึกฉันเลย รึเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็ก (_ _ )
ต้องเข้มแข็งแค่ไหนเราถึงจะทนกับคำพูดของคนที่เรารักมากที่สุดได้