ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
เราท้อมากกับการมีเเฟนที่ไม่เคยมองเห็นความสำคัญกันเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหม่ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม " ยกเว้น เรื่องของตัวเค้าเอง " คบกันมาก็ 4-5 ปีเเล้วค่ะ เเต่ พฤติกรรมที่เริ่มออก เนี้ยก็ช่วง จะเข้าปีที่ 4 จนกระทำพฤติกรรมเเบบนี้มาเรื่อยๆ
** เข้าเรื่องเลยนะคะ เราท้อกับสิ่งที่เราเเบกรับไว้คนเดียว เเต่ เพราะเรารัก เราจึงยอมให้มันผ่านไป จนพักหลังๆเราเหนื่อยล่ะท้อมากเหลือเกิน แฟนเราจะใส่ใจ สนใจกับทุกเรื่อง ที่เค้าชอบทุ่มเท หมดพลังเพื่อสิ่งนั้น เเต่ เราเเม้เเค่เศษเวลาที่จะโทรกันบ้าง ป่วยไม่สบาย หรือ เราต้องการที่พึ่งทางใจ ค่อยให้กำลังใจ หรือ คำปรึกษา ประสาคนเป็นเเฟนกัน เราไม่เคยได้รับสิ่งนั้นเลย
*** ในเเต่ล่ะวัน เราจะต้องเป็นฝ่ายโทรหาเขาเสมอ เพราะ เขาจะโทรหาเรา เเค่ก่อนอนเท่านั้น เพื่อบอกฝันดี ซึ่งทั้งวันเขาก็จะไม่โทรหาเรา ถ้าเราไม่โทรไปหาเขาก่อน เเละ ทุกคำที่เขาจะพูด เมื่อรับสายทุกครั้งว่า ไม่ว่าง ล่ะ เวลาเรามี ธุระสำคัญ หรือ อยากปรึกษาพูดคุยกับเเฟนตัวเองบ้าง หรือคึยกันเเบบกุ๊กกิ๊กบ้าง เราไม่เคยได้รับช่องว่างเหล่านั้นเลย เขาไม่เคยสนใจอยู่เเล้ว ว่าเรา จะอยู่ที่ไหน ทำอะไร เราเหนื่อยมาก กับ การที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว เเต่ ถ้าเป็นเรื่องของเขา เราจะช่วยทุกทาง หาให้ทุกอย่าง ใส่ใจทุกอย่าง ยอมทุกอย่าง เเต่ พอเรื่องของเรา เขาจะเป็นคนที่ไม่สนโลกเลย ไม่รับ ไม่รู้ ไม่สนใจ ไม่ช่วยเหลือกัน ไม่มีกำลังใจใดๆให้กัน เเม้เเต่นิด ถ้าเขาอยากจะหายไป ก็จะหายไปโดยไม่บอกสักคำ อยากโทรมาก็โทร ไม่โทรก็ไม่โทร อยากเจอค่อยนัดเจอ ไม่อยากเจอ เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปร้องขอ เราไม่มีสิทธิ์ที่จะบอกถึงความต้องการ ในส่วนของฐานะเเฟนเลย เพราะเขาไม่สนใจ
*** เราเคยคุยกันอย่างจริงจังมาหลายรอบเเล้ว เเต่สิ่งที่ได้ กลับมา คือ คำว่าขอโทษนะ เป็นล้านครั้ง ล่ะยังพูดอีกว่า คนเราต่างก็มีสิ่งอื่นที่ต้องทำ การอยู่กับเพื่อน การทำอะไรที่มันจำเป็น มีอะไรมากมายที่มันต้องทำ หาความสุขให้ตัวเอง อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ อยากโทรหาเดียวโทรหาเอง อยากเจอวันไหนอยากเจอค่อยเจอ เเค่นี้เเหละ จะเอาอะไรมากมาย เวลาทั้งหมดก็ใช้ไปสิ่งอื่นหมดล่ะ
*** เเล้วจะมีเราไว้ทำมั้ยว่ะ มีเราทำเพื่ออะไร ถ้ามันไม่ต่างจากกว่าอยู่คนเดียว มันดูเห็นเเก่ตัวเกินไปรึเปล่า กับ ความรักของเรา เราเเมร่งงงง เหนื่อยหน่ายเหลือเกิน
อยู่เเบบไม่มีตัวตน มันยังเรียกว่ารักอยู่รึเปล่า ควรหยุดหรือไปต่อ ?
เราท้อมากกับการมีเเฟนที่ไม่เคยมองเห็นความสำคัญกันเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหม่ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม " ยกเว้น เรื่องของตัวเค้าเอง " คบกันมาก็ 4-5 ปีเเล้วค่ะ เเต่ พฤติกรรมที่เริ่มออก เนี้ยก็ช่วง จะเข้าปีที่ 4 จนกระทำพฤติกรรมเเบบนี้มาเรื่อยๆ
** เข้าเรื่องเลยนะคะ เราท้อกับสิ่งที่เราเเบกรับไว้คนเดียว เเต่ เพราะเรารัก เราจึงยอมให้มันผ่านไป จนพักหลังๆเราเหนื่อยล่ะท้อมากเหลือเกิน แฟนเราจะใส่ใจ สนใจกับทุกเรื่อง ที่เค้าชอบทุ่มเท หมดพลังเพื่อสิ่งนั้น เเต่ เราเเม้เเค่เศษเวลาที่จะโทรกันบ้าง ป่วยไม่สบาย หรือ เราต้องการที่พึ่งทางใจ ค่อยให้กำลังใจ หรือ คำปรึกษา ประสาคนเป็นเเฟนกัน เราไม่เคยได้รับสิ่งนั้นเลย
*** ในเเต่ล่ะวัน เราจะต้องเป็นฝ่ายโทรหาเขาเสมอ เพราะ เขาจะโทรหาเรา เเค่ก่อนอนเท่านั้น เพื่อบอกฝันดี ซึ่งทั้งวันเขาก็จะไม่โทรหาเรา ถ้าเราไม่โทรไปหาเขาก่อน เเละ ทุกคำที่เขาจะพูด เมื่อรับสายทุกครั้งว่า ไม่ว่าง ล่ะ เวลาเรามี ธุระสำคัญ หรือ อยากปรึกษาพูดคุยกับเเฟนตัวเองบ้าง หรือคึยกันเเบบกุ๊กกิ๊กบ้าง เราไม่เคยได้รับช่องว่างเหล่านั้นเลย เขาไม่เคยสนใจอยู่เเล้ว ว่าเรา จะอยู่ที่ไหน ทำอะไร เราเหนื่อยมาก กับ การที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว เเต่ ถ้าเป็นเรื่องของเขา เราจะช่วยทุกทาง หาให้ทุกอย่าง ใส่ใจทุกอย่าง ยอมทุกอย่าง เเต่ พอเรื่องของเรา เขาจะเป็นคนที่ไม่สนโลกเลย ไม่รับ ไม่รู้ ไม่สนใจ ไม่ช่วยเหลือกัน ไม่มีกำลังใจใดๆให้กัน เเม้เเต่นิด ถ้าเขาอยากจะหายไป ก็จะหายไปโดยไม่บอกสักคำ อยากโทรมาก็โทร ไม่โทรก็ไม่โทร อยากเจอค่อยนัดเจอ ไม่อยากเจอ เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปร้องขอ เราไม่มีสิทธิ์ที่จะบอกถึงความต้องการ ในส่วนของฐานะเเฟนเลย เพราะเขาไม่สนใจ
*** เราเคยคุยกันอย่างจริงจังมาหลายรอบเเล้ว เเต่สิ่งที่ได้ กลับมา คือ คำว่าขอโทษนะ เป็นล้านครั้ง ล่ะยังพูดอีกว่า คนเราต่างก็มีสิ่งอื่นที่ต้องทำ การอยู่กับเพื่อน การทำอะไรที่มันจำเป็น มีอะไรมากมายที่มันต้องทำ หาความสุขให้ตัวเอง อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ อยากโทรหาเดียวโทรหาเอง อยากเจอวันไหนอยากเจอค่อยเจอ เเค่นี้เเหละ จะเอาอะไรมากมาย เวลาทั้งหมดก็ใช้ไปสิ่งอื่นหมดล่ะ
*** เเล้วจะมีเราไว้ทำมั้ยว่ะ มีเราทำเพื่ออะไร ถ้ามันไม่ต่างจากกว่าอยู่คนเดียว มันดูเห็นเเก่ตัวเกินไปรึเปล่า กับ ความรักของเรา เราเเมร่งงงง เหนื่อยหน่ายเหลือเกิน