กลอนบ้านๆ

ฉันก่อสร้างปราสาทจากกองทราย ด้วยมั่นหมายจะให้เป็นปราสาทหิน ใช้แรงกายหยาดเหงื่อที่โรยริน ใช้จนสิ้นวันเวลาผ่านพ้นไป จนกองทรายก่อตัวเป็นปราสาท เด่นผงาดงดงามพร่างไสว ยืนหยัดมั่นดั่งหินผาตระหง่านไกล ฉันภู

เซเว่นปตทลำทะเมนชัยค่ะ พนักงานผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่แน่ใจชื่อออยหรือชื่ออะไร ชอบตะโกนโหวกเวกโวยวาย ด่าพนักงานในร้าน ชอบด่าสิ่งของนู่นนี้เวลาไม่ได้ดั่งใจ เหตุการหนักสุดวันอาทิตย์ ช่วงประมาณ 2-3 ทุ่ม ด่าตะ

พูนโหนกเป็นโคกเค้า เหมือนน้ำเต้าผ่าแล่งแถลงไข โลมารายล้อมริมรอบเป็นขอบไป ที่ลานใหญ่มีบ้างแต่บางเบา น่าสงวนควรสนองประคองคู่ เป็นคนรู้จักเจียมเสงี่ยมเหงา มักชิงชังสิ่งที่มั่วไม่มัวเมา ประกอบด้วยเชาว

การนินทาด่าผัวนั้นชั่วถ่อย ยิ่งกล่าวร้อยยิ่งร้าวทุกเช้าค่ำ หากโกรธเคืองควรคิดพินิจจำ อย่าตอกย้ำให้รักต้องรานรอน ชีวิตคู่ร่วมทางอย่าสร้างทุกข์ เติมความสุขด้วยรักให้แน่นอน หากผิดพลั้งจงพูดให้สังว

ไปวัดแล้วเจอนังเมียน้อยที่เป็นศัตรูมันบวชชีพรามห์ส่วนเราก้อไปสวดมนทำวัตรเย็นเราทนไม่ได้เลยเข้าไปพูดกับมันว่า..ถึงเธอจะบวชมันก้อลบล้างความชั่วที่เธอทำร้ายจิตใจเมียหลวงอย่างฉันไม่ได้หรอก..และด่ามันอีกมา

สกุณทอง ส่งเสียง สำเนียงโหยพิรุณโปรย ปรายทาบ อาบโกสุมบานสะพรั่ง เกสร ภมรรุมศรีปทุม เสงี่ยม ด้วยเจียมตน"ระกาขับ ขานเสียง เผดียงตื่นพระพายชื่น โชยไพร ต้องใบสนเสียงซอกแซก แตกซ่า ชลาชลซิวสร้อยบน ธารส

(ย้อนกลอนเดิม) เคยแถลงแต่งกลอนผัวเมีย ยังไม่เคลียร์แจ่มแจ้งแถลงไข ก็มาขัดอุปสรรคจนไกล วันนี้ไซร้จักคิดต่อกลอน อยู่กันหนึ่งปี เหมือนวานนี้อุทาหรณ์ ให้ฮัดฮัดซัดอาวรณ์ นั่งนอนถอนฤทัย(1) ผัวเมียเพลียติ

🩷 นาคศิลา EP.2: ชะตารักที่เริ่มไม่เท่ากัน เมื่อหัวใจของเขาสั่นสะเทือน…แต่ใจของนางยังคงเยือกเย็น "เราจะขอถวายหัวใจให้แก่นาง — เพียงผู้เดียวเท่านั้น..." กลางม่านหมอกแห่งหนองหาน