เราเห็นแก่ตัวไปไหม

สวัสดีค่ะ เราอายุ26นะคะคนที่เราคบอายุ23ค่ะเราคบกันได้ประมาณ4ปีแล้วค่ะปีแรกที่คบกันเรา2คนทำงานประจำค่ะพอเริ่มเข้าปีที่2เรามีเหตุต้องย้ายกลับมาอยู่กับครอบครัวเราในตอนแรกเราจะมาคนเดียวค่ะไม่อยากให้เขาต้องลำบากเรากับเขาลาออกจากงานประจำทั้งคู่ค่ะมาอยู่ต่างจังหวัดเป็นอำเภอเล็กๆแรกๆลำบากมากค่ะช่วงปี58แฟนเราติดทหารค่ะช่วงนั้นเราทำร้านเป็นธุรกิจเล็กๆร่วมกัน..ที่ผ่านมาครอบครัวแฟนไม่เห็นด้วยเลยนะคะที่เค้าย้ายมาอยู่กับเราว่าทำให้ลูกเขาไม่มีอนาคตค่ะ หลังจากนั้นเขาก็ไปทหารค่ะ ฝึก3เดือน เราทำร้านเราต่อค่ะจนถึงวันที่ได้ไปเยี่ยมเราเก็บเงินได้ก้อนนึงค่ะซึ่งเราดีใจมากๆช่วงเวลานั้นเราไปเยี่ยมเขาทุกอาทิตย์เลยนะคะกลับถึงบ้านเที่ยงคืนก็มี แฟนเราเป็น2ปีนะคะเราตั้งใจว่าพอปลดแล้วเขาคงมาช่วยงานที่ร้านต่อแต่อย่างว่าค่ะ..ธุรกิจส่วนตัวก็ต้องมีเงียบบ้างเป็นบางเวลาแต่เราผ่านมาได้ค่ะทางครอบครัวเขาต้องการให้เขากลับไปทำงานที่เดิมค่ะซึ่งจะห่างจากเรา200กว่ากิโลโดยที่ให้เหตุผลเดิมๆค่ะว่าลูกเค้าไม่ก้าวหน้าไม่มีอนาคต..และแล้ววันปลดก็มาถึงค่ะ31ต.ค.60 ที่ผ่านมาปลดเสร็จเขาก็ไปทำเรื่องเอกสารของเค้าค่ะและยืนยันที่จะไป ก่อนหน้านี้เราบอกเค้านะคะว่างานที่นี่ก็มีถ้าเขาคิดจะทำคือเราจะฝากให้ทั้งเงินเดือนยังเยอะกว่าอีกด้วยและเรายังได้อยู่ด้วยกันเราปฏิเสธค่ะเค้าไปวันที่7ที่ผ่านมานี้เองค่ะเราได้แค่ไปส่งเขาขึ้นรถ..โดยที่ในใจเรามีคำถามมากมาย งานของเราลูกค้ากำลังเยอะเลยค่ะเขาบอกเราว่าเขาจะไปสร้างอนาคตให้เรารออีก3ปี ที่ๆเขาไปอยู่เป็นเมืองท่องเที่ยวและเเหล่งธุรกิจใหญ่ๆเลยค่ะ..เราคิดตลอดเวลาว่าเราคงงี่เง่าคิดมากเราถามเขานะคะว่ามีกำหนดที่จะกลับมาหาเราไหมซึ่งเขาก็ว่ายังไม่มี..ที่เราเสียใจคือเราไม่เคยบอกครอบครัวเขาเลยว่าคนขิงเขาเป็นยังไงเขาเก็บเงินไม่เคยอยู่เลยค่ะยืมเราตลอดแต่คืนนะคะซึ่งเราแยกกระเป๋าเงินกันใช้ค่ะของที่ร้านเราก็ลงเองมีเค้าช่วยออกบ้างบางครั้งค่าใช้จ่ายหลักๆคือเราเป็นคนออกแทบทั้งหมดแล้วเขาบอกเราว่าจะไปเก็บเงินสร้างอนาคตให้รอ...คือเราสับสนค่ะ(เราทำร้านเลี่ยมกรอบพระพลาสติกกันนำ้นะคะเผื่อมีคนสงสัย..เวลาเขาไม่อยู่เราทำเองทั้งหมดค่ะเปิดมา2ปีกว่าแล้ว)ตั้งแต่เขาไปเราไม่อยากคุยกับเขาเลยค่ะลบเฟสบุค ไลน์ ไม่รับสายเขาด้วยค่ะ ลูกค้ามาก็ถามถึงเค้าค่ะว่าไปไหนปลดแล้วไปไหนอีก พี่ที่รู้จักเราบางคนว่าเราค่ะ ว่าทำไมใจเย็นแบบนี้งานเยอะมันทิ้งเราไปได้ยังไงเราได้แต่เงียบค่ะ ได้แต่บอกว่า เขาอยากไปหนูห้ามเขาไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะพี่..เรากำลังคิดทบทวนทุกอย่างว่าคืออะไรเราเป็นตัวถ่วงในชีวิตเขาไหมเราทำให้เขาไม่มีอนาคตอย่างที่ครอบครัวเขามองเราจริงๆหรือเปล่าวันนี้เราทำงานมีลูกค้าได้เงินเกือบๆ2,000ค่ะเรานั่งทำงานคนเดียวเรากำลังคิดว่าเราปล่อยเขาไปมีอนาคตที่ดีกับครอบครัวเขาดีไหมคะวันเวลาผ่านไปเราทรมานมากคิดฟุ้งซ่านซึ่งงานเราต้องใช้สมาธิเราเป็นคนเห็นแก่ตัวหรอคะที่เราทำทุกอย่างเพื่อเขามาตลอดในเวลาที่เขาไม่อยู่พรุ่งนี้เราว่าจะเปลี่ยนเบอร์มือถือค่ะ..แล้วถ้าเราทำงานเสร็จทั้งหมดเมื่อไหร่เราคิดว่าเราจะเก็บของส่วนของเขาไปคืนให้เขาที่บ้านแม่เขาเราเห็นแก่ตัวมากไปไหมคะ..คือเราไม่รู้จริงๆว่าถ้าเรารออีก3ปี เราใกล้จะ30แล้วถ้าถึงวันนั้นเราจะเริ่มชีวิตเราใหม่ยังไงถ้าเราห่างกันด้วยระยะทางแบบนี้และไม่ทักำหนดที่จะกลับมาเจอกัน..ขอโทษด้วยนะคะที่ยาวไปหน่อยยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นนะคะ พอดีเราพิมพ์ในมือถือค่ะถ้าผิดตรงไหนไปบ้างขอโทษด้วยนะคะ