สวัสดีคะ คือเรากับสามีแต่งงานได้ประมาณ2ปี สามีเป็นต่างชาติ(จีน)
เรามีลูกด้วยกัน 1 บอกก่อนว่าเราก็ลูกครึ่งจีนคะ อยู่จีนกับแม่2คน
เรามีญาติที่ไทยคะ (พี่ชาย พี่สาว หลานๆ ลุง ป้า) ตัดมาเข้าเรื่องเลยน่ะค่ะ
เราชอบกลับมาเที่ยวไทย1เดือน จริงๆเรียกว่ากลับบ้านจะดีกว่า เพราะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว
สามีกับลูกเราก็เอามาด้วยน่ะค่ะ (สามีฟังไทยได้นิดหน่อย แบบ กินข้าว ไปไหน ฯ คำง่ายๆอ่ะคะ)
ที่นี้ทุกครั้งที่เรากลับไทย เราจะทะเลาะกับสามีทุกครั้ง ปัญญาอ่อนคือ เค้าบอกว่าเค้ารู้สึกเหมือน
ว่าครอบครองเราไม่คิดว่าเค้าเป็น1ในครอบครัว เค้าคิดว่าเค้าเป็นคนนอกที่เกินมา
เพราะที่บ้านเราทุกคนพูดและฟังจีนไม่ได้เลย เวลสกินข้าวทุกคนก็พูดไทยหมด จนเค้าหลังๆไม่ลงมากินข้าว
ทั้งเที่ยง เย็น จะลงมาก็ต่อเมื่อขับรถออกไปซื้อของกิน (อาหารที่บ้านไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่)
ครอบครัวจะแพลนไปทะเลกัน แต่เค้ามีนัดสัก เค้าก็จะบอกเราว่า ถ้าไม่ได้สักไม่เป็นไร ไม่ต้องมาตามใจเค้า
(จริงๆก็ไม่ได้ถึงกับตามใจน่ะค่ะ คือวันไหนไปได้ก็ไปสิ แพลนได้กันครอบครัวหนิ ไม่เห็นเป็นไรเลย)
แล้วครอบครัวเราก็ไม่ได้ไม่ชอบเค้าน่ะค่ะ ทุกคนโอเคกับเค้ามากกกก แต่เค้าจะคิดลบอย่างเดียว
จนบ้างครั้งเราทะเลาะจนเกือบแยกทางกันเลย ไม่ใช่แค่เรื่องครอบครัวอย่างเดียวน่ะ
คือเวลาออกไปกินข่าวที่ห่างกับเค้า (วันนั้นตอนเช้นมีปากเสียงหันนิดหน่อย) พอไปถึงถามเค้ากินอะไร
เราก็สั่งให้ เราเลือกเป็นไซส์กลาง (ปกติเค้าไม่ได้เป็นคนกินเก่ง) เราก้คิดว่ากลางน่าจะพอดี
แต่พอกินเสร็จเค้าก็บอกว่าอยากได้จานเล็กอีกจานซึ่งเราโอเคมาก เราก็สั่งให้อีก
จากนั้นก็ก็พูดน้ำเสียงเยือกเย็น เหมือนจะอยากทะเลาะว่า ทำไมคุณไม่ถามผมครั้งแรกว่าผมจะเอาอะไร
ซึ่งคุณเองก็รู้ว่ามันมี3ขนาด คุณไม่เคยใส่ใจหรือคิดที่จะถามความรุ้สึกผมเลย
เราก็บอกไปว่า อ่าว ไซส์กลางมันเป็นไซส์ประจำที่คุณกินนิ แล้วคุณรู้ตั้งแต่แรกว่ามันมี3ไซส์
ทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ เราเอาอันไหน ฉันจะได้สั่งให้ถูก เค้าก็ตอบกลับมาว่า " ก็ผมอยากจะรู้ว่าคุณจะถามมั๊ย"
เรานี่เงิบไปเลยคะ เราก็บอกขอโทษและกันน่ะ เค้าก็ยิ่งเหมือนจะโมโห ว่าขนาดพูขขอโคยังพูดแบบไม่จริงใจ
เรานี่ไม่รู้จะพูดอะไรเลย แล้วขอโทคไปอีกรอบ จากนั้นเราก็ไม่คุยกัน พาลูกไปเล่น ตอนกลับบ้านเค้าก็เรื่มหายโกรธแล้ว
แต่หลังจากวันนั้น เรานี่เกร็งไปหมดเวลาจะพูดอะไร ทำตัวไมทถูกเลยคะ เพราะเวลาเค้าโกรธเค้าก็จะคืดอย่างเดียวว่า
ไม่ว่าจะยังไงเค้าเป็นคนผิดเอง ผิดทุกอย่าง ผิดที่เค้าหมด ไอดราคก็ระกและแคร์ความรู้สึกเค้าน่ะค่ะ
ไม่อยากให้เค้ารู้สึกไม่ดี แต่ตอนนี้แบบไม่เป็นตัวของตัวเองเลย จะพูดอะไรต้องคิดมากๆๆๆๆ
หลายๆเรื่องถ้าเปลี่ยนเป็นเรา เราก็ไม่ได้จะเป็นแบบที่เค้าเป็นเลย
เราไม่เคยคิดจะเกรงใจหรือทำตัวออกห่างจากทางครอบครัวเค้า
บางครั้งเราเป็นแบบ ออกความคิดเห็นเวลาอยู่กับครอบเค้าเลย แบบ แม่วันนี้หนูอยากกินอะไรๆแม่ทำได้มั๊ยค่ะ
แต่ทำไมเค้าชอบทำตัวออกห่างครอบครัวเรา แล้วคิดว่าครอบครัวเราไม่ใส่ใจเค้า
ตอนนี้ถ้าไม่มีลูกอยู่ข้างๆเราไม่รู้จะเริ่มคุยอะไรเลย เหมือนกลัวไปหมด
ใครเป็นบ้าง แล้วดราควรทำยังไง ถามว่าเราเหนื่อยมั๊ย เราเหนื่อยน่ะ บางครั้งเหนื่อยมากจนอยากจะแยกๆกันไปเลย
แต่เค้าเป็นคนรักลูกมากคะ เลี้ยงลูกได้ดีเลย ทำหน้าที่พ่อได้ดีมาก
เคยเป็นมั๊ย ? ไม่เป็นตัวของตัวเองตอนอยู่กับสามี
เรามีลูกด้วยกัน 1 บอกก่อนว่าเราก็ลูกครึ่งจีนคะ อยู่จีนกับแม่2คน
เรามีญาติที่ไทยคะ (พี่ชาย พี่สาว หลานๆ ลุง ป้า) ตัดมาเข้าเรื่องเลยน่ะค่ะ
เราชอบกลับมาเที่ยวไทย1เดือน จริงๆเรียกว่ากลับบ้านจะดีกว่า เพราะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว
สามีกับลูกเราก็เอามาด้วยน่ะค่ะ (สามีฟังไทยได้นิดหน่อย แบบ กินข้าว ไปไหน ฯ คำง่ายๆอ่ะคะ)
ที่นี้ทุกครั้งที่เรากลับไทย เราจะทะเลาะกับสามีทุกครั้ง ปัญญาอ่อนคือ เค้าบอกว่าเค้ารู้สึกเหมือน
ว่าครอบครองเราไม่คิดว่าเค้าเป็น1ในครอบครัว เค้าคิดว่าเค้าเป็นคนนอกที่เกินมา
เพราะที่บ้านเราทุกคนพูดและฟังจีนไม่ได้เลย เวลสกินข้าวทุกคนก็พูดไทยหมด จนเค้าหลังๆไม่ลงมากินข้าว
ทั้งเที่ยง เย็น จะลงมาก็ต่อเมื่อขับรถออกไปซื้อของกิน (อาหารที่บ้านไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่)
ครอบครัวจะแพลนไปทะเลกัน แต่เค้ามีนัดสัก เค้าก็จะบอกเราว่า ถ้าไม่ได้สักไม่เป็นไร ไม่ต้องมาตามใจเค้า
(จริงๆก็ไม่ได้ถึงกับตามใจน่ะค่ะ คือวันไหนไปได้ก็ไปสิ แพลนได้กันครอบครัวหนิ ไม่เห็นเป็นไรเลย)
แล้วครอบครัวเราก็ไม่ได้ไม่ชอบเค้าน่ะค่ะ ทุกคนโอเคกับเค้ามากกกก แต่เค้าจะคิดลบอย่างเดียว
จนบ้างครั้งเราทะเลาะจนเกือบแยกทางกันเลย ไม่ใช่แค่เรื่องครอบครัวอย่างเดียวน่ะ
คือเวลาออกไปกินข่าวที่ห่างกับเค้า (วันนั้นตอนเช้นมีปากเสียงหันนิดหน่อย) พอไปถึงถามเค้ากินอะไร
เราก็สั่งให้ เราเลือกเป็นไซส์กลาง (ปกติเค้าไม่ได้เป็นคนกินเก่ง) เราก้คิดว่ากลางน่าจะพอดี
แต่พอกินเสร็จเค้าก็บอกว่าอยากได้จานเล็กอีกจานซึ่งเราโอเคมาก เราก็สั่งให้อีก
จากนั้นก็ก็พูดน้ำเสียงเยือกเย็น เหมือนจะอยากทะเลาะว่า ทำไมคุณไม่ถามผมครั้งแรกว่าผมจะเอาอะไร
ซึ่งคุณเองก็รู้ว่ามันมี3ขนาด คุณไม่เคยใส่ใจหรือคิดที่จะถามความรุ้สึกผมเลย
เราก็บอกไปว่า อ่าว ไซส์กลางมันเป็นไซส์ประจำที่คุณกินนิ แล้วคุณรู้ตั้งแต่แรกว่ามันมี3ไซส์
ทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ เราเอาอันไหน ฉันจะได้สั่งให้ถูก เค้าก็ตอบกลับมาว่า " ก็ผมอยากจะรู้ว่าคุณจะถามมั๊ย"
เรานี่เงิบไปเลยคะ เราก็บอกขอโทษและกันน่ะ เค้าก็ยิ่งเหมือนจะโมโห ว่าขนาดพูขขอโคยังพูดแบบไม่จริงใจ
เรานี่ไม่รู้จะพูดอะไรเลย แล้วขอโทคไปอีกรอบ จากนั้นเราก็ไม่คุยกัน พาลูกไปเล่น ตอนกลับบ้านเค้าก็เรื่มหายโกรธแล้ว
แต่หลังจากวันนั้น เรานี่เกร็งไปหมดเวลาจะพูดอะไร ทำตัวไมทถูกเลยคะ เพราะเวลาเค้าโกรธเค้าก็จะคืดอย่างเดียวว่า
ไม่ว่าจะยังไงเค้าเป็นคนผิดเอง ผิดทุกอย่าง ผิดที่เค้าหมด ไอดราคก็ระกและแคร์ความรู้สึกเค้าน่ะค่ะ
ไม่อยากให้เค้ารู้สึกไม่ดี แต่ตอนนี้แบบไม่เป็นตัวของตัวเองเลย จะพูดอะไรต้องคิดมากๆๆๆๆ
หลายๆเรื่องถ้าเปลี่ยนเป็นเรา เราก็ไม่ได้จะเป็นแบบที่เค้าเป็นเลย
เราไม่เคยคิดจะเกรงใจหรือทำตัวออกห่างจากทางครอบครัวเค้า
บางครั้งเราเป็นแบบ ออกความคิดเห็นเวลาอยู่กับครอบเค้าเลย แบบ แม่วันนี้หนูอยากกินอะไรๆแม่ทำได้มั๊ยค่ะ
แต่ทำไมเค้าชอบทำตัวออกห่างครอบครัวเรา แล้วคิดว่าครอบครัวเราไม่ใส่ใจเค้า
ตอนนี้ถ้าไม่มีลูกอยู่ข้างๆเราไม่รู้จะเริ่มคุยอะไรเลย เหมือนกลัวไปหมด
ใครเป็นบ้าง แล้วดราควรทำยังไง ถามว่าเราเหนื่อยมั๊ย เราเหนื่อยน่ะ บางครั้งเหนื่อยมากจนอยากจะแยกๆกันไปเลย
แต่เค้าเป็นคนรักลูกมากคะ เลี้ยงลูกได้ดีเลย ทำหน้าที่พ่อได้ดีมาก