สวัสดีสมาชิกพันทิปทุกคนครับ
อยากจะมาปรึกษาทุกคนเกี่ยวกับการเลิกชอบใครสักคนที่เรารักเค้าเพียงข้างเดียว
เกริ่นก่อนว่าจขกท.เป็นชายรักชายนะครับ แต่คิดว่าเรื่องแบบนี้ทุกเพศทุกวัยต้องมีเคยประสบพบเจอความรู้สึกนี้กันมาบ้าง
เรื่องของเรื่องคือจขกท.ไปชอบคนใกล้ตัวซึ่งเป็นเพื่อนคนนึง แต่เค้าเป็นชายแท้นะ 5555
ความสนิทกันก็พอประมาณ รู้จักกันมานานพอสมควร
เราก็พยายามทำดีกับเค้าหลายๆอย่าง จนมันมาเหมือนสุดทาง สุดมือเอื้อมแล้ว ทำดีแค่ไหนเขาก็ไม่เห็นค่า (ก็ชายแท้นี่นะ)
จะบอกชอบก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียเพื่อนเปล่าๆ
ทีแรกอยากทำให้เขามองเห็นความดี เห็นค่าในตัวเรา อยากเป็นรอยยิ้มให้เขามีความสุข หรือตอนทุกข์อยากให้นึกถึงเราเป็นคนแรก จขกท.เลยพยายามมากๆ พยายามดูแล พยายามใส่ใจ พยายามออกตัวปกป้องเวลาเกิดปัญหา
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าต่อให้ทำอะไร มันคงเป็นไปไม่ได้
แต่มันก็เหมือนผูกพันไปแล้ว เรายังอยากทำดีกับเขา ยังอยากดูแล และก็ยังคอยเป็นห่วงเขาเสมอ
เวลาที่เค้าพูดถึงผู้หญิงมันเจ็บมากๆ หึงหน่อยๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยอมรับความจริง แต่สักพักก็ต้องหายเองแล้วกลับไปตายรัง ทำดีด้วยเหมือนเดิม
เราเก็บความรู้สึกดีๆ และแย่ๆ ปนๆกันมาทุกวัน และบอกกับตัวเองว่าวันพรุ่งนี่เราจะเลิกทำดีกับเขา เราจะตัดใจ
แตาพอวันใหม่ มันเหมือนนับหนึ่งใหม่ เรากลับมาคิดมากอีกครั้ง แล้วก็ไปเจอเรื่องที่ดีไม่ดีกับความรู้สึกกลับมาอีกวัน วนอยู่แบบนี้
ถ้าถามความต้องการจริงๆ ยอมรับเลยตรงๆว่า อยากเป็นแฟนครับ 55555
ถ้าจะให้ทำดีแบบไม่หวังผลเลยคงยาก เพราะยิ่งเราทำ เราก็ยิ่งหวังว่าเขาจะมองเราบ้าง
(จริงๆเคยยอมลำบาก ยอมเหนื่อยเพื่อเขาหลายอย่างโดยที่เขาไม่รู้นะครับ แบบนี้เรียกไม่หวังผลได้ไหมไม่รู้ แต่พอเห็นคนที่ไม่ต้องทำอะไร แล้วได้อะไรดีกว่าเรา มันก็น้อยใจ)
พอจะเลิกดีด้วย เราก็กลับไปตายรัง หลงรักเค้าคนเดิมในทุกๆวัน
แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง สมองมันบอกว่า เราควรตัดใจ และออกมาจากชีวิตเขาได้แล้ว (แต่ใจมันดื้อ ทำไม่ได้สักที 😭)
จริงๆอยากจะพิมถามวิธีตัดใจนิดเดียว แต่อารมณ์มันพาไป 55555
รบกวนทุกท่านที่เข้ามาแชร์วิธีการตัดใจกันสักเล็กน้อยครับ เดี๋ยวถึงวันที่ต้องแยกจากกัน จขกท.กลัวว่าอาการจะหนักกว่านี้ อยากทำใจให้ได้ก่อนที่ต่างคนต่างต้องไปมีชีวิตของตัวเองครับ
รักแค่ไหนก็ต้องปล่อย.. อยากให้ช่วยแชร์วิธีเลิกหวังกับรักข้างเดียวหน่อยครับ
อยากจะมาปรึกษาทุกคนเกี่ยวกับการเลิกชอบใครสักคนที่เรารักเค้าเพียงข้างเดียว
เกริ่นก่อนว่าจขกท.เป็นชายรักชายนะครับ แต่คิดว่าเรื่องแบบนี้ทุกเพศทุกวัยต้องมีเคยประสบพบเจอความรู้สึกนี้กันมาบ้าง
เรื่องของเรื่องคือจขกท.ไปชอบคนใกล้ตัวซึ่งเป็นเพื่อนคนนึง แต่เค้าเป็นชายแท้นะ 5555
ความสนิทกันก็พอประมาณ รู้จักกันมานานพอสมควร
เราก็พยายามทำดีกับเค้าหลายๆอย่าง จนมันมาเหมือนสุดทาง สุดมือเอื้อมแล้ว ทำดีแค่ไหนเขาก็ไม่เห็นค่า (ก็ชายแท้นี่นะ)
จะบอกชอบก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียเพื่อนเปล่าๆ
ทีแรกอยากทำให้เขามองเห็นความดี เห็นค่าในตัวเรา อยากเป็นรอยยิ้มให้เขามีความสุข หรือตอนทุกข์อยากให้นึกถึงเราเป็นคนแรก จขกท.เลยพยายามมากๆ พยายามดูแล พยายามใส่ใจ พยายามออกตัวปกป้องเวลาเกิดปัญหา
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าต่อให้ทำอะไร มันคงเป็นไปไม่ได้
แต่มันก็เหมือนผูกพันไปแล้ว เรายังอยากทำดีกับเขา ยังอยากดูแล และก็ยังคอยเป็นห่วงเขาเสมอ
เวลาที่เค้าพูดถึงผู้หญิงมันเจ็บมากๆ หึงหน่อยๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยอมรับความจริง แต่สักพักก็ต้องหายเองแล้วกลับไปตายรัง ทำดีด้วยเหมือนเดิม
เราเก็บความรู้สึกดีๆ และแย่ๆ ปนๆกันมาทุกวัน และบอกกับตัวเองว่าวันพรุ่งนี่เราจะเลิกทำดีกับเขา เราจะตัดใจ
แตาพอวันใหม่ มันเหมือนนับหนึ่งใหม่ เรากลับมาคิดมากอีกครั้ง แล้วก็ไปเจอเรื่องที่ดีไม่ดีกับความรู้สึกกลับมาอีกวัน วนอยู่แบบนี้
ถ้าถามความต้องการจริงๆ ยอมรับเลยตรงๆว่า อยากเป็นแฟนครับ 55555
ถ้าจะให้ทำดีแบบไม่หวังผลเลยคงยาก เพราะยิ่งเราทำ เราก็ยิ่งหวังว่าเขาจะมองเราบ้าง
(จริงๆเคยยอมลำบาก ยอมเหนื่อยเพื่อเขาหลายอย่างโดยที่เขาไม่รู้นะครับ แบบนี้เรียกไม่หวังผลได้ไหมไม่รู้ แต่พอเห็นคนที่ไม่ต้องทำอะไร แล้วได้อะไรดีกว่าเรา มันก็น้อยใจ)
พอจะเลิกดีด้วย เราก็กลับไปตายรัง หลงรักเค้าคนเดิมในทุกๆวัน
แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง สมองมันบอกว่า เราควรตัดใจ และออกมาจากชีวิตเขาได้แล้ว (แต่ใจมันดื้อ ทำไม่ได้สักที 😭)
จริงๆอยากจะพิมถามวิธีตัดใจนิดเดียว แต่อารมณ์มันพาไป 55555
รบกวนทุกท่านที่เข้ามาแชร์วิธีการตัดใจกันสักเล็กน้อยครับ เดี๋ยวถึงวันที่ต้องแยกจากกัน จขกท.กลัวว่าอาการจะหนักกว่านี้ อยากทำใจให้ได้ก่อนที่ต่างคนต่างต้องไปมีชีวิตของตัวเองครับ