เราอายุ 20 ต้นๆ
ตั้งแต่ 15 เราใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด หมายถึงเวลาล้มแล้วไม่มีใครช่วย ประมาณนั้น
เรายังมีพ่อ แม่ พี่ น้อง แต่ทำไมถึงบอกว่าอยู่คนเดียว คือพวกเราแยกกันอยู่ ต่างคนต่างใช้ชีวิต
แต่พอเริ่มเข้ามหาลัย ก็เริ่มมีปรึกษากันบ้าง มาหากันบ้าง แชร์ประสบการณ์ความทุกข์กัน
ทำไมถึงถามว่า อยากตาย แต่ตายไม่ได้นั้น เรื่องมันดูงี่เง่าแต่เราอยากเล่าและระบายใหเคนที่เข้ามาอ่าน
ตอนนี้เราใช้ชีวิตแบบเบื่อๆ ไม่วางอนาคต ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เย็นชา ไม่มีหัวใจ ไม่เชื่อเวรกรรม ไม่สนบาปบุญ
ใช้ชีวิตเรื่อยๆไปวันๆ เพราะเราคิดว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นล้วนมาจากการกระทำของตัวเอง"
เรามีหนี้ ซึ่งจริงที่มันไม่ได้มาก ยังหาทางมาคืนได้ แต่ไม่รู้จะหมดเมื่อไหร่นี่สิ
เราเป็นหนี้ กยศ มาตั้งแต่ ม.4 แน่นอนว่าเราต้องใช้เงินส่วนนั้น เลี้ยงชีวิตตัวเองมาเรื่อยๆ รวมกับเงินทำงานด้วย
เราเพิ่งก่อร่างสร้างตัวได้ตอน ปี 2 เรามีหอพัก มีรถ มีคอม มีโทรศัพท์ ย้ำว่าเพิ่งมี !!
เรารู้สึกว่าเราก็เก่งที่มีทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แล้วเราก็มีความสุขนะ แต่ทว่าสิ่งที่ได้มานั้นเราผ่อนนะสิ
ซึ่งเดือนหนึ่งเดือนเราทำงานรายได้ไม่พอรายจ่าย เราก็ต้องเป็นหนี้วนๆไปเรื่อยๆ แต่มันก็ต้องมีสักวันที่หมด เราเลยปล่อยวางไป
มันปล่อยจนเป็นความเครียดสะสม
สักพักมีเรื่องครอบครัวเข้ามา ยอมรับว่าเป็นคนดีขึ้น เริ่มเห็นความสำคัญของครอบครัว แม่บอกเราว่าอยากมีบ้าน ซึ่งจริงๆแล้วเคยบอกไว้ตั้งแต่เราเด็กๆ
ตอนนี้ครอบครัวเรายังไม่มีบ้าน ใช้ทะเบียนบ้านยายแทน ซึ่งเราก็อยากซื้อบ้านให้ครอบครัวนั้นเละ
น้องเราถูกแม่ เอาไปให้ทางฝ่ายย่า ของพ่อใหม่เลี้ยง ซึ่งเราว่า น้องเราหนักกว่า ตรงต้องใช้ชีวิตคนเดียวตั้งแต่ 8 ขวบ แต่เราคุยกับน้องเราแล้ว ว่ามันไม่มีทางเลือก แล้วมันก็ไม่ได้แย่ แต่กลับกัน เรามาคิดว่าเราช่วยน้องไม่ได้ เราเอาน้องมาเลี้ยงไม่ได้ เราบาปมาก
พ่อเราจริงๆ ติดเหล้าจนต้องเข้าบำบัด กลายเป็นคนไม่มีสติ และโทรมาขอเงินเราบ่อยๆ
มาที่เรื่องของเรา ตอนนี้เราพยายามในหลายๆเรื่อให้ตัวเราดีขึ้น แต่มันกลับไม่ดีสักอย่าง ไม่ใช้ว่าเราไม่พยายามนะ เราพยายามที่สุดแล้ว
ทุกอย่างต้องดำเนินไปด้วยเงินจริงๆ เงินเป็นปัจจัยสำคัญ
ซึ้งตอนนนี้เราเรียน ก็ต้องเสียค่าเรียน ค่ากิจกรรมต่างๆเยอะไปหมด และก็ทำงานต่อ ซึ่งเงินไม่ไม่เคยพอในการใช้หรอก
เราได้เงินมา ก็ต้องจ่ายหนี้ไป วนแบบนี้มาประมาณปีกว่าๆแล้ว
ทุกอย่างที่เขียนมา เราว่ามันเป็นทุกข์ และปัญหาของเรา
เราอยากตายนะ เราอยากหนีปัญหา เราไม่อยากรับรู้อะไรเลย เราอยากหายไป แต่นั้นเละ เรามีภาระ ทั้งพ่อ แม่ พี่ น้อง เรายังทำให้พวกเขาสบายไม่ได้
เรายังไปไหนไม่ได้ เราเลยพยายามไม่ผูกบ่วงกับพ่อแม่ แล้วเคลียร์หนี้ให้เสร็จ เราก็อาจจะหายไป
ทั้งหมดเป็นเหตุผลที่เรายังตายไม่ได้ นั่นเอง
ใครเป็นแบบเรา หรือมีคำแนะนำอะไรบ้าง บอกเราที ให้ชีวิตมันมีแรงขึ้นมาอีกนิดนึงก็ดี
ใครอยากตาย แต่ตายไม่ได้บ้าง ?
ตั้งแต่ 15 เราใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด หมายถึงเวลาล้มแล้วไม่มีใครช่วย ประมาณนั้น
เรายังมีพ่อ แม่ พี่ น้อง แต่ทำไมถึงบอกว่าอยู่คนเดียว คือพวกเราแยกกันอยู่ ต่างคนต่างใช้ชีวิต
แต่พอเริ่มเข้ามหาลัย ก็เริ่มมีปรึกษากันบ้าง มาหากันบ้าง แชร์ประสบการณ์ความทุกข์กัน
ทำไมถึงถามว่า อยากตาย แต่ตายไม่ได้นั้น เรื่องมันดูงี่เง่าแต่เราอยากเล่าและระบายใหเคนที่เข้ามาอ่าน
ตอนนี้เราใช้ชีวิตแบบเบื่อๆ ไม่วางอนาคต ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เย็นชา ไม่มีหัวใจ ไม่เชื่อเวรกรรม ไม่สนบาปบุญ
ใช้ชีวิตเรื่อยๆไปวันๆ เพราะเราคิดว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นล้วนมาจากการกระทำของตัวเอง"
เรามีหนี้ ซึ่งจริงที่มันไม่ได้มาก ยังหาทางมาคืนได้ แต่ไม่รู้จะหมดเมื่อไหร่นี่สิ
เราเป็นหนี้ กยศ มาตั้งแต่ ม.4 แน่นอนว่าเราต้องใช้เงินส่วนนั้น เลี้ยงชีวิตตัวเองมาเรื่อยๆ รวมกับเงินทำงานด้วย
เราเพิ่งก่อร่างสร้างตัวได้ตอน ปี 2 เรามีหอพัก มีรถ มีคอม มีโทรศัพท์ ย้ำว่าเพิ่งมี !!
เรารู้สึกว่าเราก็เก่งที่มีทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แล้วเราก็มีความสุขนะ แต่ทว่าสิ่งที่ได้มานั้นเราผ่อนนะสิ
ซึ่งเดือนหนึ่งเดือนเราทำงานรายได้ไม่พอรายจ่าย เราก็ต้องเป็นหนี้วนๆไปเรื่อยๆ แต่มันก็ต้องมีสักวันที่หมด เราเลยปล่อยวางไป
มันปล่อยจนเป็นความเครียดสะสม
สักพักมีเรื่องครอบครัวเข้ามา ยอมรับว่าเป็นคนดีขึ้น เริ่มเห็นความสำคัญของครอบครัว แม่บอกเราว่าอยากมีบ้าน ซึ่งจริงๆแล้วเคยบอกไว้ตั้งแต่เราเด็กๆ
ตอนนี้ครอบครัวเรายังไม่มีบ้าน ใช้ทะเบียนบ้านยายแทน ซึ่งเราก็อยากซื้อบ้านให้ครอบครัวนั้นเละ
น้องเราถูกแม่ เอาไปให้ทางฝ่ายย่า ของพ่อใหม่เลี้ยง ซึ่งเราว่า น้องเราหนักกว่า ตรงต้องใช้ชีวิตคนเดียวตั้งแต่ 8 ขวบ แต่เราคุยกับน้องเราแล้ว ว่ามันไม่มีทางเลือก แล้วมันก็ไม่ได้แย่ แต่กลับกัน เรามาคิดว่าเราช่วยน้องไม่ได้ เราเอาน้องมาเลี้ยงไม่ได้ เราบาปมาก
พ่อเราจริงๆ ติดเหล้าจนต้องเข้าบำบัด กลายเป็นคนไม่มีสติ และโทรมาขอเงินเราบ่อยๆ
มาที่เรื่องของเรา ตอนนี้เราพยายามในหลายๆเรื่อให้ตัวเราดีขึ้น แต่มันกลับไม่ดีสักอย่าง ไม่ใช้ว่าเราไม่พยายามนะ เราพยายามที่สุดแล้ว
ทุกอย่างต้องดำเนินไปด้วยเงินจริงๆ เงินเป็นปัจจัยสำคัญ
ซึ้งตอนนนี้เราเรียน ก็ต้องเสียค่าเรียน ค่ากิจกรรมต่างๆเยอะไปหมด และก็ทำงานต่อ ซึ่งเงินไม่ไม่เคยพอในการใช้หรอก
เราได้เงินมา ก็ต้องจ่ายหนี้ไป วนแบบนี้มาประมาณปีกว่าๆแล้ว
ทุกอย่างที่เขียนมา เราว่ามันเป็นทุกข์ และปัญหาของเรา
เราอยากตายนะ เราอยากหนีปัญหา เราไม่อยากรับรู้อะไรเลย เราอยากหายไป แต่นั้นเละ เรามีภาระ ทั้งพ่อ แม่ พี่ น้อง เรายังทำให้พวกเขาสบายไม่ได้
เรายังไปไหนไม่ได้ เราเลยพยายามไม่ผูกบ่วงกับพ่อแม่ แล้วเคลียร์หนี้ให้เสร็จ เราก็อาจจะหายไป
ทั้งหมดเป็นเหตุผลที่เรายังตายไม่ได้ นั่นเอง
ใครเป็นแบบเรา หรือมีคำแนะนำอะไรบ้าง บอกเราที ให้ชีวิตมันมีแรงขึ้นมาอีกนิดนึงก็ดี