แม่ชอบว่าเราเป็นประจำ

เรารู้สึกว่า ทำอะไรเราก็ผิดไปหมดทุกอย่าง
คือแม่เราเวลาคุยกับเรา จะต้องมีคำเหน็บแนม กึ่งแช่ง แทรกมาตลอดเวลา
บางทีเราก็ต้องการกำลังใจหรือคำพูดดีๆ
เช่น สมมติวันนี้จะต้องไปถาม จนท.เรื่องนึง
แม่ก็จะพูดประมาณว่า
"วันนี้อย่าลืมไปถามเขาให้รู้เรื่องนะ มีปากก็หัดพูดหัดถามบ้าง"
เราก็แบบคิดในใจ เห้ย พูดแค่ประโยคแรกก็พอแล้วไหม ตูยังไม่ได้ทำไรผิดเลย

หรือสมมติจะต้องทำงานบางอย่างให้เสร็จ
แม่ก็จะพูด "รีบๆ ทำหน่อยนะ ชักช้าอืดอาดเดี๋ยวไม่ทันกันพอดี"
เราก็คิดในใจ แม่ ทำไมไม่อวยพรให้หนูทำงานเสร็จหน่อยล่ะ
คือเราก็รู้แล้วว่าต้องรีบ ซึ่งพอมีคนมาย้ำ(เหมือนเราคิดเองไม่ได้) เราก็เห้ย ไม่ชอบเลยว่ะแบบนี้

เราไม่ใช่หินอ่ะ เจอคำพูดแบบนี้มันก็เจ็บนะ
แล้วโดนอะไรแบบนี้ทุกวันเรายิ่งเจ็บ
เราไม่เคยชินเลย ทั้งที่คิดไว้ว่าโดนทุกวันมันต้องหายเจ็บบ้างสิ
คือเราไม่ชอบคำพูดแบบนี้ของแม่เรา
อาจจะเพราะเราอ่อนไหวต่อคำพูดมากไป รึเปล่า
แล้วแม่เราก็ชอบงอนที่เราคุยแต่กับพ่อ
ถ้าเราไม่ชอบคุยกับใครเพราะไม่สบายใจจะคุย การเลี่ยงไปคุยกับคนอื่นมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกมั้ย

เราควรทำยังไงไม่ให้เราต้องมาทนกับคำพูดพวกนี้อีก
หรือทำยังไงไม่ให้เราต้องเจ็บเพราะคำพูดแบบนี้อีก