เหนื่อย ท้อ สิ้นหวัง หมดแรง

ปัญหาของเราที่จะเล่าต่อไปนี้อาจเป็นปัญหาของหลายๆคนด้วยเหมือนกัน เรื่องมันมีอยู่ว่าเรากับสามีแต่งงานกันมีลูกด้วยกัน2คนซึ่งเราไม่ได้ทำงานเลี้ยงลูกอยู่บ้านส่วนสามีเป็นเสาหลักต้องทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวเพียงคนเดียว รายได้ต่อเดือนก็ไม่มากไม่น้อยเท่าไหร่พออยู่เลี้ยงครอบครัวได้ จนกระทั่งกลางแีที่ผ่านมาบริษัทที่แฟนเราทำงานอยู่เค้าปิดกิจการจึงทำให้แฟนเราตกงานอยู่บ้านเฉยได้เดือนกว่าๆด้วยความที่ตกงานจึงทำให้ไม่มีรายรับมีแต่รายจ่ายเราบอกให้แฟนหางานทำใหม่เค้าก็เลือกงานจะเอาแต่งานสบายอย่างเดียวให้ไปทำโรงงานแถวบ้านก็ไม่ไปบอกว่าอายชาวบ้าน(จำเป็นต้องอายด้วยหรอ)เราคิดว่าอยู่แบบนี้ไม่ได้ละเลยจึงตัดสินใจออกไปหางานทำเองวุฒิแค่ม.3ที่ไหนเค้าก็ไม่ค่อยรับจนมาเจอเค้าโพสหางานในกลุ่มหางานเป็นร้านขนมใกล้บ้านเรานี่แหละค่ะเราก็ไปสมัครตกลงเราก็ได้งานเค้าจ้างวันละ300บาทแต่พออยู่ไปยอดขายมันไม่ค่อยจะได้เยอะนายจ้างเค้าเลยขอลดค่าแรงเหลือแค่วันละ200บาทด้วยความที่เราไม่มีทางเลือกเราจึงจำเป็นต้องรับตามนั้นเข้าทำงาน8โมงเช้าเลิกงาน6โมงวันละ200เดือนนึงหยุด4วันเฉลี่ยแล้วเดือนนึงเราทำงานไม่ถึง6,000บาทเลยแฟนก็เลี้ยงลูกอยู่บ้านไม่ได้ทำงาน ตอนนี้คือทุกอย่างตกอยู่ที่เราต้องรับผิดชอบคนเดียวหมด ค่ารถ,ค่าไฟ,ค่าน้ำ,ค่าเน็ต,ค่ารถลูกค่าขนมไปร.ร,ค่าแพมเพิสคนเล็ก,ค่านมลูกค่ากับข้าวแต่ละมื้อเงินเดือนเราไม่พอจ่ายแทบไม่เหลือกินเลยค่ะอีกไม่กี่วันร.รลูกก็จะเปิดจะต้องจ่ายค่าเทอมอีก คิดแล้วก็น้อยใจในโชคชะตาทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ปล.เราอายุแค่22เองค่ะ