เราแอบชอบรุ่นพี่อยู่คนนึงค่ะ และก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยเหมาะกับพี่เขาเลย เหมือนพี่เขาอยู่สูงกว่าเราน่ะค่ะ เลยต้องทำใจ...แต่พอในวันที่เราพอจะทำใจได้แล้ว คิดว่าควรตัดใจและรักตัวเองรักครอบครัวดีที่สุด ปรากฏว่า...พี่เขาทักมาค่ะ...ตอนแรกคืองงมากกกก ( อึ้งอยู่ประมาณ3นาทีได้ ) คือพี่เขาบอกว่า มือเผลอกดไปโดน ขอโทษที ( อ้าวว ไอ้เราก็อุตสาห์ดีใจ )แต่แปลกที่ว่าพี่เขาชวนเราคุย และเราก็คุยๆกันมาเรื่อยๆ ตอนแรกก็เหมือรจะจีบด้วยแหละ >\\<
แต่พอไปๆมาๆ พี่เขาก็มาเล่าแบบเหมือนระบายให้เราฟังว่า "พี่ชอบเพื่อนเราอ่ะ"
จุกเลยสิงานนี้...แต่เราก็ทำตัวปกตินะ เพียงแต่ถอยห่างออกมา เปลี่ยนสีแชท ให้เป็นสีเดิมของมัน แล้วก็บอกว่า
"เพื่อนหนูจไม่ใข่ยักษ์นะ ที่พอพี่ทักไปแล้วมันจะหักคอพี่ ไปแล้วนะ โชคดีค่ะ" และต่อด้วยอิโมจิยิ้มแฉ่ง ซึ่งตรงข้ามกับความเป็นจริงในตอนนั้นมาก ความรู้สึกแบบ นี่คุยกับเราเพื่อแก้เหงาหรือเป็นทางผ่านหรอ? แล้วที่ผ่านมาคือไรอ่ะ? เราเลยตัดสินใจที่จะเดินออกมา บอกเลยว่าเป็นโมเม้นต์ที่ต้องฝืนยิ้มจริงๆ
แต่คืนต่อมา พี่เขาก็ทักมาคุยปกติ เหมือนกับไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของเราว่าเราจะเดินออกไปแล้ว และโกรธเรามากที่จู่ๆ เปลี่ยนสีแชท สุดท้ายจากที่เราเป็นคนเศร้าก็ต้องกลายมาเป็นคนง้อ
เพื่อนคนนั้นย้ายไปเรียนที่อื่น พี่เขาบอกว่า "พี่แยกออกระหว่างความรู้สึกชอบ กับรัก และรู้สึกว่าระหว่างเพื่อนน้องมันไม่ใช่ต่างกับที่พี่คุยกับน้อง"
(เอ่อ...ตอนนั้นเราพยายามที่จะไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่เขากำลังบอกรักเราอยู่เพราะรู้ว่ามันคงไม่มีทางเป็นไปได้ )พี่เขามีตัวเลือกเยอะมาก เยอะจนไม่ม่เหตุผลที่จะเลือกเราเลย ความรู้สึกเราเหมือน เราเป็นแค่ตัวเลือกของเขารึเปล่า? หรือเป็นแค่คนที่ช่วยเหลือเรื่องงานเหมือนคนอื่นๆ เพราะเหมือนเพื่อนห้องเราจะชอบพี่เขาเหมือนกันซึ่งก็คอยทำงานให้พี่เขาอยู่...เราควรจะทำยังไงดีคะ? ควรตัดใจเลยดีไหม? เพราะความรู้สึกของเราไม่ใช่ของเล่น...และเราไม่อยากถลำลึกไปมากจนเกินไปด้วย...
ควรอยู่ต่อหรือควรไป เมื่อรู้สึกไม่คู่ควรกับเขา และไม่อยากเป็นตัวเลือกของใครด้วย...
แต่พอไปๆมาๆ พี่เขาก็มาเล่าแบบเหมือนระบายให้เราฟังว่า "พี่ชอบเพื่อนเราอ่ะ"
จุกเลยสิงานนี้...แต่เราก็ทำตัวปกตินะ เพียงแต่ถอยห่างออกมา เปลี่ยนสีแชท ให้เป็นสีเดิมของมัน แล้วก็บอกว่า
"เพื่อนหนูจไม่ใข่ยักษ์นะ ที่พอพี่ทักไปแล้วมันจะหักคอพี่ ไปแล้วนะ โชคดีค่ะ" และต่อด้วยอิโมจิยิ้มแฉ่ง ซึ่งตรงข้ามกับความเป็นจริงในตอนนั้นมาก ความรู้สึกแบบ นี่คุยกับเราเพื่อแก้เหงาหรือเป็นทางผ่านหรอ? แล้วที่ผ่านมาคือไรอ่ะ? เราเลยตัดสินใจที่จะเดินออกมา บอกเลยว่าเป็นโมเม้นต์ที่ต้องฝืนยิ้มจริงๆ
แต่คืนต่อมา พี่เขาก็ทักมาคุยปกติ เหมือนกับไม่เข้าใจความหมายของคำพูดของเราว่าเราจะเดินออกไปแล้ว และโกรธเรามากที่จู่ๆ เปลี่ยนสีแชท สุดท้ายจากที่เราเป็นคนเศร้าก็ต้องกลายมาเป็นคนง้อ
เพื่อนคนนั้นย้ายไปเรียนที่อื่น พี่เขาบอกว่า "พี่แยกออกระหว่างความรู้สึกชอบ กับรัก และรู้สึกว่าระหว่างเพื่อนน้องมันไม่ใช่ต่างกับที่พี่คุยกับน้อง"
(เอ่อ...ตอนนั้นเราพยายามที่จะไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่เขากำลังบอกรักเราอยู่เพราะรู้ว่ามันคงไม่มีทางเป็นไปได้ )พี่เขามีตัวเลือกเยอะมาก เยอะจนไม่ม่เหตุผลที่จะเลือกเราเลย ความรู้สึกเราเหมือน เราเป็นแค่ตัวเลือกของเขารึเปล่า? หรือเป็นแค่คนที่ช่วยเหลือเรื่องงานเหมือนคนอื่นๆ เพราะเหมือนเพื่อนห้องเราจะชอบพี่เขาเหมือนกันซึ่งก็คอยทำงานให้พี่เขาอยู่...เราควรจะทำยังไงดีคะ? ควรตัดใจเลยดีไหม? เพราะความรู้สึกของเราไม่ใช่ของเล่น...และเราไม่อยากถลำลึกไปมากจนเกินไปด้วย...