.
ซอยดำเนินกลางใต้ เขตพระนคร กทม. พื้นที่หลังอาคารหอศิลป์ราชดำเนิน และ พื้นที่หลังอาคารนิทรรศรัตนโกสินทร์ ที่จอดดรถซึ่งเป็นที่สาธารณะน่าจะเกิดปัญหาหนักหน่วงขึ้น พื้นที่สาธารณะถูกจับจองเป็นพื้นที่ส่วนตัวกันรุนแรงมากขึ้น จากเริ่มแค่มีคนทำอยู่แค่คนเดียว เดี๋ยวนี้ก็เกิดพฤติกรรมเลียนแบบกันขึ้น พื้นที่จอดรถสาธารณะกว่า 50% ของพื้นที่ทั้งหมดได้ถูกยึดเป็นของส่วนตัวกันไปหมดแล้ว นี่ยังไม่รวมถึงคนที่มาเช่าบ้านอยู่ในบริเวณนั้น เอาของเก่าที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์มาตั้งกั๊กที่ไว้บริเวณริมถนน ทั้งๆ ที่ในบริเวณบ้านที่ตัวเองเช่าอยู่ก็มีพื้นที่เยอะแยะ บางคนขายก๋วยเตี๋ยวร้านนิดเดียวแต่เอาลังน้ำแข็ง โต๊ะ เก้าอี้ วางยาวกั๊กพื้นที่ไว้ร่วม 30 เมตร เพื่อคอยกั้นพื้นที่ไว้ให้พรรคพวกตัวเองได้จอดรถ
.
.
.
ส่วนคนที่มีรถยนต์แถวนั้น ก็ต้องหนีไปจอดในวัดราชนัดดารามแบบเสียเงิน เพื่อไม่อยากจะมีปัญหากับบุคคลเหล่านี้ แต่บางครั้งที่จอดรถในวัดเต็มก็ไม่มีที่จอด ส่วนตัวผมเคยยกเหล็กกั้นออกเพื่อจอด พอเจ้าของที่กลับมานี่ได้เรื่องเลย มาเคาะประตูบ้านให้เลื่อนรถ แต่ผมก็ไม่ได้กลัวนะและบอกเค้าว่าผมไม่เลื่อนให้ เพราะในวัดมันไม่มีที่จอด เดี๋ยวตอนเย็นๆ ถ้าในวัดมีที่จอดจะออกไปเลื่อนให้ พวกโวยวายใหญ่เลย บอกที่จอดเค้าจอดประจำไม่รู้เหรอไง ก็บอกเค้าไปว่ามันเป็นที่สาธารณะนะ ทำไมผมจะจอดไม่ได้ แต่แม่ผมก็บอกให้ผมออกไปเลื่อน เพราะว่าเวลาผมไม่อยู่แล้วท่านต้องออกไปซื้อของนอกบ้านก็จะเจอคนพวกนี้ด่าลอยๆ กระแทกกระทั้น ซึ่งแม่ผมก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วย และที่สำคัญมันมีญาติผู้ใหญ่ในบ้านที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณแม่ผมดันทำซะเองด้วยสิ แล้วไอ้คนที่โวยวายเยอะที่สุดมันก็คนในบ้านนี่แหละ แต่ทุกคนในบ้านก็ไม่อยากจะมีปัญหาด้วย แม่ผมพูดบอกผมเสมอว่า "อย่าไปพยายามใช้เหตุผลกับคนที่ไม่มีเหตุผลเลย มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก" บางครั้งผมเคยยกเหล็กกั้นออกเพื่อจอดรถของตัวเอง แต่ก็จะมีคนคอยออกมาห้ามว่าจอดไม่ได้ และถ้าผมบอกว่าผมจะจอด เค้าก็จะย้อนผมเสมอว่า ทำไมคนในบ้านตัวเองทำได้ล่ะ? ใบ้-สิครับ ไปต่อไม่ถูกเลย แต่ผมก็ไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับคนในบ้านตัวเองนะ แต่แม่ผมห้ามไว้ว่าอย่าไปมีปัญหากับเค้า ก็เลยต้องจำยอม
.
.
.
คือตอนนี้ งงไปหมด เดี๋ยวนี้เค้าทำกันขนาดนี้แล้วหรือ จะหวังพึ่งกฎหมายบ้านเมือง ก็กลัวแม่ที่อยู่บ้านคนเดียวจะมีปัญหากับคนในบ้านและในชุมชน เท่าที่ทำได้ตอนนี้ก็แค่ถ่ายภาพแล้วมานั่งบ่นให้ในพันทิปฟังนี่แหละครับ
นี่แหละครับที่เค้าเรียกว่า "อ่อนแอก็แพ้ไป" หรือว่า ท่านใดพอจะมีหนทางแก้ปัญหาแบบอะลุ่มอล่วยช่วยชี้แนะหน่อยก็จะขอบพระคุณมากเลยครับ โดยส่วนตัวผมก็ไม่อยากแตกหักกับปัญหานี้ เพราะยังไงก็ยังต้องอยู่ในชุมชนนี้ไปอีกนานครับ ไม่อยากจะสร้างศตรูเพิ่มครับ
ปัญหาสังคมที่ดูจะหนักหน่วงรุนแรงขึ้น แต่ก็อยากหาทางออกอย่างอะลุ่มอล่วย อยากได้คำชี้แนะครับ
ซอยดำเนินกลางใต้ เขตพระนคร กทม. พื้นที่หลังอาคารหอศิลป์ราชดำเนิน และ พื้นที่หลังอาคารนิทรรศรัตนโกสินทร์ ที่จอดดรถซึ่งเป็นที่สาธารณะน่าจะเกิดปัญหาหนักหน่วงขึ้น พื้นที่สาธารณะถูกจับจองเป็นพื้นที่ส่วนตัวกันรุนแรงมากขึ้น จากเริ่มแค่มีคนทำอยู่แค่คนเดียว เดี๋ยวนี้ก็เกิดพฤติกรรมเลียนแบบกันขึ้น พื้นที่จอดรถสาธารณะกว่า 50% ของพื้นที่ทั้งหมดได้ถูกยึดเป็นของส่วนตัวกันไปหมดแล้ว นี่ยังไม่รวมถึงคนที่มาเช่าบ้านอยู่ในบริเวณนั้น เอาของเก่าที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์มาตั้งกั๊กที่ไว้บริเวณริมถนน ทั้งๆ ที่ในบริเวณบ้านที่ตัวเองเช่าอยู่ก็มีพื้นที่เยอะแยะ บางคนขายก๋วยเตี๋ยวร้านนิดเดียวแต่เอาลังน้ำแข็ง โต๊ะ เก้าอี้ วางยาวกั๊กพื้นที่ไว้ร่วม 30 เมตร เพื่อคอยกั้นพื้นที่ไว้ให้พรรคพวกตัวเองได้จอดรถ
ส่วนคนที่มีรถยนต์แถวนั้น ก็ต้องหนีไปจอดในวัดราชนัดดารามแบบเสียเงิน เพื่อไม่อยากจะมีปัญหากับบุคคลเหล่านี้ แต่บางครั้งที่จอดรถในวัดเต็มก็ไม่มีที่จอด ส่วนตัวผมเคยยกเหล็กกั้นออกเพื่อจอด พอเจ้าของที่กลับมานี่ได้เรื่องเลย มาเคาะประตูบ้านให้เลื่อนรถ แต่ผมก็ไม่ได้กลัวนะและบอกเค้าว่าผมไม่เลื่อนให้ เพราะในวัดมันไม่มีที่จอด เดี๋ยวตอนเย็นๆ ถ้าในวัดมีที่จอดจะออกไปเลื่อนให้ พวกโวยวายใหญ่เลย บอกที่จอดเค้าจอดประจำไม่รู้เหรอไง ก็บอกเค้าไปว่ามันเป็นที่สาธารณะนะ ทำไมผมจะจอดไม่ได้ แต่แม่ผมก็บอกให้ผมออกไปเลื่อน เพราะว่าเวลาผมไม่อยู่แล้วท่านต้องออกไปซื้อของนอกบ้านก็จะเจอคนพวกนี้ด่าลอยๆ กระแทกกระทั้น ซึ่งแม่ผมก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วย และที่สำคัญมันมีญาติผู้ใหญ่ในบ้านที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับคุณแม่ผมดันทำซะเองด้วยสิ แล้วไอ้คนที่โวยวายเยอะที่สุดมันก็คนในบ้านนี่แหละ แต่ทุกคนในบ้านก็ไม่อยากจะมีปัญหาด้วย แม่ผมพูดบอกผมเสมอว่า "อย่าไปพยายามใช้เหตุผลกับคนที่ไม่มีเหตุผลเลย มันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก" บางครั้งผมเคยยกเหล็กกั้นออกเพื่อจอดรถของตัวเอง แต่ก็จะมีคนคอยออกมาห้ามว่าจอดไม่ได้ และถ้าผมบอกว่าผมจะจอด เค้าก็จะย้อนผมเสมอว่า ทำไมคนในบ้านตัวเองทำได้ล่ะ? ใบ้-สิครับ ไปต่อไม่ถูกเลย แต่ผมก็ไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับคนในบ้านตัวเองนะ แต่แม่ผมห้ามไว้ว่าอย่าไปมีปัญหากับเค้า ก็เลยต้องจำยอม
คือตอนนี้ งงไปหมด เดี๋ยวนี้เค้าทำกันขนาดนี้แล้วหรือ จะหวังพึ่งกฎหมายบ้านเมือง ก็กลัวแม่ที่อยู่บ้านคนเดียวจะมีปัญหากับคนในบ้านและในชุมชน เท่าที่ทำได้ตอนนี้ก็แค่ถ่ายภาพแล้วมานั่งบ่นให้ในพันทิปฟังนี่แหละครับ นี่แหละครับที่เค้าเรียกว่า "อ่อนแอก็แพ้ไป" หรือว่า ท่านใดพอจะมีหนทางแก้ปัญหาแบบอะลุ่มอล่วยช่วยชี้แนะหน่อยก็จะขอบพระคุณมากเลยครับ โดยส่วนตัวผมก็ไม่อยากแตกหักกับปัญหานี้ เพราะยังไงก็ยังต้องอยู่ในชุมชนนี้ไปอีกนานครับ ไม่อยากจะสร้างศตรูเพิ่มครับ