พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ยังเด็กค่ะ ด้วยเหตุผลของผู้ใหญ่ที่เราไม่สามารถล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวได้ ข้ามไปตอนช่วงนึงของชีวิตมัธยม คืนก่อนวันไปเข้าค่ายเมื่อ7ปีที่แล้ว ในตอนนั้นเราไว้ใจและเชื่อใจผู้ชายคนนี้มาก เพราะแม่รักเขา เพราะใครๆก็บอกว่าเขาดี เพราะเขาสวดมนต์เสียงดัง เพราะเขาบอกใครๆว่าถือศีลปฏิบัติ เลยไม่ล็อคประตูเพื่อให้มีใครซักคนปลุกตอนเช้าตรู่ หลังจากที่ปิดตาแต่ยังไม่หลับ รู้สึกเหมือนมีร่างคนมาค่อมบนตัว หนักและขยับไม่ได้ ไม่กล้าลืมตาเพราะคิดว่าเป็นผี ไม่กล้าเรียกคนในบ้านเพราะคิดว่าคิดไปเอง เสียงที่คุ้นเคยกระซิบข้างหูว่า
"คืนนี้ขอนอนด้วยนะ" เขาคือคนที่แม่รัก คือคนดีในสายตาของใครๆ ตั้งสติทั้งๆที่หลับตา ทำได้เพียงแกล้งละเมอโวยวายจนผู้ชายคนนั้นออกไป เชื่อรึป่าวคะว่าคืนนั้นไม่กล้าแม้แต่จะหลับ น้ำตาไหลจนเช้า รีบออกจากบ้านไปเพื่อจะโทรบอกพ่อที่อยู่ต่างจังหวัด บอกลุกพี่ลุกน้องคนนึงที่ไว้ใจได้ จนที่บ้านรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้ชายคนนั้นหายจากบ้านไปพร้อมจักรยานค่ะ เขาหนีไปบวชบนเขา (เป้นเรื่องปกติที่เขาจะไปบวชเพื่อหนีปัญหาเวลาทะเลาะกับแม่และทุกครั้งแม่จะไปตามเขากลับมา รวมถึงครั้งนี้) บอกไม่ถุกว่าบอบช้ำทางจิตใจแค่ไหนที่ถุกบังคับให้ไปใส่บาตรคนที่จะข่มขืนเราเพื่อให้เขารับรุ้ว่าเราให้อภัย (ตอนนี้เริ่มเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ แก้ไขปัญหาด้วยการกินยาฆ่าตัวตาย ไม่ว่าปัญหาจะเล็กหรือใหญ่ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เรากินยาฆ่าตัวตายเสมอ)
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเหตุการณ์ที่เราต้องออกจากบ้านหลังนี้ เราเลือกที่จะอยุ่ต่างจังหวัด กลับมาเยี่ยมแม่บ้าง จนตอนนี้ กลับมาอยุ่ที่นี่เต็มตัวอีกครั้ง อ่านมาถึงตอนนี้รุ้สึกยังไงบ้างคะ? ตอนนี้เรากลับมาเพราะสถานการณ์บังคับ อยู่บ้านนี้ด้วยความอดทน ได้ยินเสียงของผู้ชายคนนี้ทุกวัน เสียงนั้นหลอกหลอนทุกคืน ต้องทนเห็นและรับรู้สิ่งที่เขาทำให้แม่เจ็บ ทนเห็นสิ่งที่แม่ทำให้เขา แบบที่เราไม่เคยได้รับ ยอมรับว่าเป็นคนขาดความอบอุ่นค่ะ ไม่ได้อยุ่กับพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ถ้าเป็นคุณคุณจะทำอย่างไรคะ ตอนนี้เราคิดจะออกจากบ้านหลังนี้อีก ก่อนที่ความอดทนที่มีเหลืออยู่น้อยนิด จะหมดลง #แม่ไม่ผิดที่แม่รักเขาแต่ไม่ใช่ทุกคนที่รักเขาเหมือนแม่
(ตอนนี้เริ่มกลับมาเป็นโรคซึมเศร้าอ่อนๆ ยังไม่ถึงขั้นคิดฆ่าตัวตาย แต่คิดว่าควรไปพบจิตแพทย์ก่อนที่อะไรจะสายไป) 🙂
คุณสามารถยกมือไหว้ ยิ้ม พูดคุย อยู่ร่วมบ้านกับคนที่คิดจะข่มขืนคุณได้มั้ยคะ?
"คืนนี้ขอนอนด้วยนะ" เขาคือคนที่แม่รัก คือคนดีในสายตาของใครๆ ตั้งสติทั้งๆที่หลับตา ทำได้เพียงแกล้งละเมอโวยวายจนผู้ชายคนนั้นออกไป เชื่อรึป่าวคะว่าคืนนั้นไม่กล้าแม้แต่จะหลับ น้ำตาไหลจนเช้า รีบออกจากบ้านไปเพื่อจะโทรบอกพ่อที่อยู่ต่างจังหวัด บอกลุกพี่ลุกน้องคนนึงที่ไว้ใจได้ จนที่บ้านรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้ชายคนนั้นหายจากบ้านไปพร้อมจักรยานค่ะ เขาหนีไปบวชบนเขา (เป้นเรื่องปกติที่เขาจะไปบวชเพื่อหนีปัญหาเวลาทะเลาะกับแม่และทุกครั้งแม่จะไปตามเขากลับมา รวมถึงครั้งนี้) บอกไม่ถุกว่าบอบช้ำทางจิตใจแค่ไหนที่ถุกบังคับให้ไปใส่บาตรคนที่จะข่มขืนเราเพื่อให้เขารับรุ้ว่าเราให้อภัย (ตอนนี้เริ่มเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ แก้ไขปัญหาด้วยการกินยาฆ่าตัวตาย ไม่ว่าปัญหาจะเล็กหรือใหญ่ ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เรากินยาฆ่าตัวตายเสมอ)
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเหตุการณ์ที่เราต้องออกจากบ้านหลังนี้ เราเลือกที่จะอยุ่ต่างจังหวัด กลับมาเยี่ยมแม่บ้าง จนตอนนี้ กลับมาอยุ่ที่นี่เต็มตัวอีกครั้ง อ่านมาถึงตอนนี้รุ้สึกยังไงบ้างคะ? ตอนนี้เรากลับมาเพราะสถานการณ์บังคับ อยู่บ้านนี้ด้วยความอดทน ได้ยินเสียงของผู้ชายคนนี้ทุกวัน เสียงนั้นหลอกหลอนทุกคืน ต้องทนเห็นและรับรู้สิ่งที่เขาทำให้แม่เจ็บ ทนเห็นสิ่งที่แม่ทำให้เขา แบบที่เราไม่เคยได้รับ ยอมรับว่าเป็นคนขาดความอบอุ่นค่ะ ไม่ได้อยุ่กับพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ถ้าเป็นคุณคุณจะทำอย่างไรคะ ตอนนี้เราคิดจะออกจากบ้านหลังนี้อีก ก่อนที่ความอดทนที่มีเหลืออยู่น้อยนิด จะหมดลง #แม่ไม่ผิดที่แม่รักเขาแต่ไม่ใช่ทุกคนที่รักเขาเหมือนแม่
(ตอนนี้เริ่มกลับมาเป็นโรคซึมเศร้าอ่อนๆ ยังไม่ถึงขั้นคิดฆ่าตัวตาย แต่คิดว่าควรไปพบจิตแพทย์ก่อนที่อะไรจะสายไป) 🙂