พ่อแม่ รักพี่ชายมากกว่า

สวัสดีคะ เราชื่อซี อายุ 22 ปี(นามสมมุติ) เรามีพี่ชาย2คนเราเป็นคนสุดท้องผู้หญิงคนเดียว ตั้งแต่เด็กจนโตเราไม่มีความผูกพันธุ์กับพี่ชายเลย บางครั้งเราก็คิดว่าเราคิดไปเองไหม 1ปี การพูดคุยกับพี่ชายนั้นแทบจะนับคำได้ การโทรหา 1ปี ก้โทรไม่เกิน3ครั้งถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆไม่โทร เจอหน้าก้ไม่ทัก กินข้าวก็ไม่คุยกัน (เอามีอดีตที่เราทำให้ครอบครัวร้องไห้มันเป็นช่วงวัยรุ่น ม.2 ม.3 ที่กำลังชอบเพื่อนชายเราทำผิดมากแต่เราสำนึกผิดไม่ทำแบบนั้นอีก ทำให้พ่อเสียใจมากแทบจะตัดขาดกับเรา) เราเลยคิดว่าเป็นเพราะสาเหตุนี้ไหมทำให้พี่ชายไม่อยากคุยกับเรา เขาอาจจะอายที่มีน้องนิสัยแย่ๆแบบนี้หรือป่าว เวลาที่เรามีปัญหาเราก้อยากจะปรึกษาพี่ชาย แต่เราก้ไม่กล้าก้เป็นเพราะเราไม่คุยกัน เลยไม่รู้จะปรึกษาแบบไหน พูดออกไปก็กลัวเขาด่า เลยต้องแก้ปัญหาทุกๆอย่างด้วยตัวเองทุกครั้ง  พี่ชายทั้ง2 มีหน้าที่การงานที่มั่นคง แต่เราเรียนสาขาที่จบมาแล้วหางานยาก เราเปลี่ยนงานไปเรื่อย บางครั้งนั่งเล่นอยู่กันครบทุกคน แม่ถามพี่ว่าวันนี้กันข้าวกับอะไร เราก้ไม่ได้คิดอะไร พอตอนจะกินข้าว พ่อเรียกแต่พี่กินข้าว ทั้งๆที่เราก้นั่งอยู่ข้างๆพี่ พอหน้าหนาว แม่จะคอยหาผ้าห่มคอยปูที่นอนให้พี่ทุกวัน เราก้คิดว่าเราเป็นผู้หญิงเราก้ต้องทำเอง เวลาที่พี่อยากได้โทรศัพท์เครื่องละเป็นหมื่น แม่ก้เอาเงินให้โดยที่มีความสุขยิ้มแย้ม พอของเราพัง เราขอเงิน7000 เพื่อที่จะไปซื้อใหม่ ด่าว่าเราใช้เงินเก่ง ทั้งๆที่เราไม่เคยขอเงินซื้ออะไรที่ไม่มีประโยชน์เลย พี่ชายอยากได้ทองแม่ก้พาไปซื้อหนัก2บาท เราเลยขอเเหวน 1 สลึง แม่บอกว่าจะใส่ไปทำไม ไม่มีประโยชน์. เราก็อยากร้องไห้นะ เราเจอเรื่องแบบนี้มาตั้งเเต่เด็ก น้ำตามันไหลจนไม่มีจะไหล เรารู้ว่าเราเคยทำผิด เราก้เปลี่ยนนิสัยทุกอย่าง เวลาที่พี่อยู่บ้านนอนข้างๆแม่ ทำให้เรารู้สึกแย่ เพราะแม่ไม่เคยนอนข้างเราเลย เราก้มักจะไปนอนบ้านย่าเวลาที่พี่อยู่บ้าน (ลืมบอกพี่เรารับทำงานต่างจังหวัด2เดือนกลับบ้านที) เราเลยรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมาหัวเน่าที่ไม่มีใครอยากคุยด้วย เวลาเที่ยว เขาจะชอบไปเวลาที่เราไม่อยู่บ้านเหมือนไม่อยากให้เราไปด้วย แทบจะทุกครั้ง พอมีคนพูดถึงว่าเราเรียนไหนอะไร ไม่ค่อยสนใจไม่ค่อยอยากตอบเรื่องของเรา พอมีคนถามเรื่องพี่ชาย พ่อแม่แย่งกันพูดแบบยิ้มมีความสุข แม่จะชอบทำหน้าทำตาเหมือนเกลียดเราทุกครั้งที่เห็นหน้า ทำให้เราคิดว่าเราเป็นลูกเขาจริงๆไหม ป้าๆข้างบ้านเคยว่าแม่ต่อหน้าเรา ว่าเเม่รักพี่ชายมากกว่าเรา จนแม่หน้าเสีย ไม่เถียงป้าเลยสักคำ ที่เราพูดมาไม่ใช่เราเกลียดเราแค่น้อยใจ เราแค่ระบายเราไม่เคยเล่นให้ใครฟัง ด่าเราได้หากเราความคิดของเราผิด