ฉันชื่อ แยม ตอนนี้เรียนอยู่ปี 3 คณะที่ต้องช่วยเหลือคนอื่นอยู่ตลอด ฉันเกิดมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น พ่อของฉันมีเมีย 2 คน เมียคนแรก มีลูกสาว 1 คน นั่นก็คือ พี่สาวของฉัน เมียคนที่สอง คือ แม่ของฉันเอง มีลูกสาว 2 คน คือ ฉัน และน้องสาว อายุ 13 ปี พ่อเป็นคนไม่ค่อยยิ้ม หน้าตาเคร่งขรึม ขึ้หึง โมโหร้าย เวลามีเรื่องไม่เข้าใจกันจะใช้คำหยาบ แม่เป็นคนสวย มีปัญหาอะไรก็จะเก็บไว้คนเดียว ยิ้มง่าย พูดจาดีเข้ากับคนอื่นได้ง่ายๆเพราะเป็นแม่ค้าที่จะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้าอยู่บ่อยๆ ทำให้พ่อหึงหวง มีเรื่องทะเลาะใช้คำหยาบและความรุนแรงบ่อยครั้ง น้องสาวจะมีนิสัยร่าเริง เข้ากับคนง่าย แต่ก็จะมีนิสัยคล้ายกับพ่อ ไม่ค่อยมีเหตุผล พูดหยาบ ขี้โมโห ใช้ความรุนแรง ไม่ค่อยมีกาลเทศะ เพราะถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ส่วนฉันจะเป็นคนที่เงียบๆไม่ค่อยพูดกับพ่อ เพราะกลัวพ่อ ด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม ไหนจะประสบการณ์ที่เคยพบเห็นเวลาทะเลาะกับแม่ และปกติพ่อจะไม่เคยแสดงความรักต่อคนในครอบครัวเลย แต่พ่อจะเฮฮากับเพื่อนฝูงมากกว่า ในครอบครัวฉันจะสนิทและพูดมากกับแม่และน้าๆมากกว่า
ตอนมัธยมฉันจะมีเพื่อนสนิทอยู่ 5 คน ฉันก็จะพูดมากที่สุดในกลุ่มเพื่อนๆ แต่พอต้องแยกย้ายเข้ามหาวิทยาลัย ฉันก็ได้เจอเพื่อนใหม่ ซึ่งไม่สนิทใจเท่าเพื่อนมัธยม ฉันก็กลายเป็นคนพูดน้อย ซึ่งนิสัยส่วนตัวฉันเองจะเงียบๆกับคนที่ไม่สนิท ฉันเองเป็นคนที่ค่อนข้างวางตัวดีกับคนที่ไม่สนิทหรือแปลกหน้า ทำให้เพื่อนๆที่มหาวิทยาลัยชมฉันอยู่บ่อยๆ ว่าสวยแล้วยังนิสัยดีอีก (ฉันเองหน้าตาบ้านๆ ไม่มีดั้ง แต่จะมีความรักสวยรักงาม ชอบแต่งหน้าเบาๆ คงช่วยได้รัดับหนึ่ง แต่ไม่เคยมองว่าตัวเองสวยเวลาเพื่อนชมก็จะค้านตลอด เพราะรู้ตัวเองดี) ฉันเองมีแฟนที่คบกันตั้งแต่ ม.5 ตอนนี้เราต่างแยกย้ายกันไปเรียนซึ่งมหาวิทยาลัยของเราอยู่กันคนละภาค ปีหนึ่งเราจะเจอกันไม่ถึง 10 ครั้ง ครั้งละประมาณ 1 วัน บางวันอย่างมากก็แค่ไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน เค้าเป็นคนมีสังคม เพื่อนเยอะ เข้ากับคนอื่นได้ง่าย เป็นคนกวนๆ อารมณ์ดี ไม่ค่อยคิดมาก มีเพื่อนทั้งหญิงชาย ทุกอย่างเฮฮาให้เพื่อนเต็มร้อย เพื่อนมาก่อนเกือบทุกครั้ง มันทำให้ฉันน้อยใจอยู่บ่อยๆ ฉันเองเป็นคนขี้หึงซึ่งไม่ชอบเวลาที่ผู้หญิงที่ไม่มีแฟนไม่ว่าจะเพื่อนของแฟนเองมาอยู่ใกล้หรือยุ่งกับแฟนก็จะไม่ชอบ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดไปเพราะก็รู้ว่ามันงี่เง่า แต่มันก็อดคิดไม่ได้เลย ผิดกับฉันที่เพื่อนน้อย ไว้ใจคนยาก คิดมาก ชอบความสงบ โลกส่วนตัวสูง เวลามีปัญหาจะชอบเก็บไว้คนเดียวเพราะคิดว่าทุกคนต่างมีเรื่องทุกข์ใจ จึงไม่อยากให้ปัญหาของฉันไปสร้างภาระกับคนอื่นๆ และด้วยความที่เป็นคนที่ขี้สงสาร ห่วงความรู้สึกคนอื่นอยู่ตลอด มันทำให้เวลาทุกข์ ท้อใจ เหนื่อย สับสน ไม่รู้จะหันไปหาใคร ที่ผ่านมาตอนเด็กฉันเองถูกเลี้ยงโดยปู่ย่าและป้า พ่อแม่จะไม่ค่อยมีบทบาท ไม่ค่อยได้มีเวลาสั่งสอนเท่าไร เพราะทำแต่งานหาเงินส่งให้ฉันและน้องเรียน ทุกวันนี้เวลาทำอะไรฉันก็ยังคิดมาก ห่วงนั่นนี่รวมถึงห่วงว่าคนอื่นๆจะคิดยังไง จนชีวิตไม่มีความสุข บางครั้งช่วงปิดเทอมเวลาไปเที่ยวกับแฟนก็กลัวว่าพ่อแม่จะคิดมากว่าเห็นผู้ชายดีกว่า เพราะว่าเดือนหนึ่งจะกลับบ้าน 1 ครั้ง ฉันจะปล่อยวางชีวิตยังไงดีคะ ขอบคุณล่วงหน้านะคะ
จะปล่อยวางหรือจะเปลี่ยนตัวเองอย่างไรดีคะ
ตอนมัธยมฉันจะมีเพื่อนสนิทอยู่ 5 คน ฉันก็จะพูดมากที่สุดในกลุ่มเพื่อนๆ แต่พอต้องแยกย้ายเข้ามหาวิทยาลัย ฉันก็ได้เจอเพื่อนใหม่ ซึ่งไม่สนิทใจเท่าเพื่อนมัธยม ฉันก็กลายเป็นคนพูดน้อย ซึ่งนิสัยส่วนตัวฉันเองจะเงียบๆกับคนที่ไม่สนิท ฉันเองเป็นคนที่ค่อนข้างวางตัวดีกับคนที่ไม่สนิทหรือแปลกหน้า ทำให้เพื่อนๆที่มหาวิทยาลัยชมฉันอยู่บ่อยๆ ว่าสวยแล้วยังนิสัยดีอีก (ฉันเองหน้าตาบ้านๆ ไม่มีดั้ง แต่จะมีความรักสวยรักงาม ชอบแต่งหน้าเบาๆ คงช่วยได้รัดับหนึ่ง แต่ไม่เคยมองว่าตัวเองสวยเวลาเพื่อนชมก็จะค้านตลอด เพราะรู้ตัวเองดี) ฉันเองมีแฟนที่คบกันตั้งแต่ ม.5 ตอนนี้เราต่างแยกย้ายกันไปเรียนซึ่งมหาวิทยาลัยของเราอยู่กันคนละภาค ปีหนึ่งเราจะเจอกันไม่ถึง 10 ครั้ง ครั้งละประมาณ 1 วัน บางวันอย่างมากก็แค่ไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน เค้าเป็นคนมีสังคม เพื่อนเยอะ เข้ากับคนอื่นได้ง่าย เป็นคนกวนๆ อารมณ์ดี ไม่ค่อยคิดมาก มีเพื่อนทั้งหญิงชาย ทุกอย่างเฮฮาให้เพื่อนเต็มร้อย เพื่อนมาก่อนเกือบทุกครั้ง มันทำให้ฉันน้อยใจอยู่บ่อยๆ ฉันเองเป็นคนขี้หึงซึ่งไม่ชอบเวลาที่ผู้หญิงที่ไม่มีแฟนไม่ว่าจะเพื่อนของแฟนเองมาอยู่ใกล้หรือยุ่งกับแฟนก็จะไม่ชอบ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดไปเพราะก็รู้ว่ามันงี่เง่า แต่มันก็อดคิดไม่ได้เลย ผิดกับฉันที่เพื่อนน้อย ไว้ใจคนยาก คิดมาก ชอบความสงบ โลกส่วนตัวสูง เวลามีปัญหาจะชอบเก็บไว้คนเดียวเพราะคิดว่าทุกคนต่างมีเรื่องทุกข์ใจ จึงไม่อยากให้ปัญหาของฉันไปสร้างภาระกับคนอื่นๆ และด้วยความที่เป็นคนที่ขี้สงสาร ห่วงความรู้สึกคนอื่นอยู่ตลอด มันทำให้เวลาทุกข์ ท้อใจ เหนื่อย สับสน ไม่รู้จะหันไปหาใคร ที่ผ่านมาตอนเด็กฉันเองถูกเลี้ยงโดยปู่ย่าและป้า พ่อแม่จะไม่ค่อยมีบทบาท ไม่ค่อยได้มีเวลาสั่งสอนเท่าไร เพราะทำแต่งานหาเงินส่งให้ฉันและน้องเรียน ทุกวันนี้เวลาทำอะไรฉันก็ยังคิดมาก ห่วงนั่นนี่รวมถึงห่วงว่าคนอื่นๆจะคิดยังไง จนชีวิตไม่มีความสุข บางครั้งช่วงปิดเทอมเวลาไปเที่ยวกับแฟนก็กลัวว่าพ่อแม่จะคิดมากว่าเห็นผู้ชายดีกว่า เพราะว่าเดือนหนึ่งจะกลับบ้าน 1 ครั้ง ฉันจะปล่อยวางชีวิตยังไงดีคะ ขอบคุณล่วงหน้านะคะ