เราอายุ 21 ปี เราทำงานเองตั้งแต่พ่อเราเสียตอน ม.2
ทำงานไปดด้วย เรียนไปด้วยตลอด เราเรียนเทียบรามตั้งแต่ม.5 เราเลยจบเร็ว
พอเราจบม.6 อีก เกือบปีก็เก็บหน่วยกิจรามได้หมด จนจบ ป.ตรี เราทำงานเป็นเอ็มซี เชียร์ขาย ไรพวกนี้ ในกทม.
แล้วกลับบ้านมาช่วยที่บ้าน มาทำงานกลางคืนบ้าง คือไม่ได้หยุดนิ่ง จนวันนึ่งเราเจอผู้ชายคนนึ่ง ที่เราคิดว่าเค้าจะทำให้เราไม่ลำบาก
แบบที่ผ่านมา เราทิ้งงานที่เราทำ มาเพื่อใช้ชีวิตกับเขา ที่บ้านเขามีธุระกิจ เขาบอกให้เรามาช่วย เพื่อจะเก็บเงินแต่งกัน เรามาอยู่กับเขาก่อน
ยังไม่ได้แต่ง เขามีเงิน เราไม่มี ความจริงแล้วเขาไม่ได้ทำงาน พ่อแม่เขาต่างหากทำ ความจริงแล้วเขายังคิดอะไรม่ได้เลย ยังเที่ยว ยังติดเพื่อน ยังติอท่อม
เขาอยากมีลูก เรามีให้ เขาบอกเขาจะเปลื่ยน แต่ไม่เลย ทุกๆอย่างหนักกกว่าเดิม ตินเราท้อง มันแย่มาก ญาติผู้ใหญ่ให้เอาออก เพราะบอกว่าเราไปกันกับเขาไม่ได้หรอก ไม่แปลกที่เขาจะคิดแบบนั้น เพราะเราทะเลาะกันทุกวัน หลายครั้งเราเก็บเสื้อผ้ากลับบ้าน แต่ผู้ใหญ่ก้มาเครียให้อยู่ แต่ผุ้ชายคิดอะไรไม่ได้เลย เราแต่งงานแบบญาติผู้ใหญ่ทั้ง2ฝ่ายไม่โอเค แม่เราเองก็ไม่โอเคที่เราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ฝ่ายเขาเองก็ไม่โอเคที่เราไม่มีอะไร ผู้ใหญ่ฝ่ายเขาเคยไล่ให้เรากลับไปอยู่บ้าน ในตอนที่เรา เราขอโอกาส เพราะเด้กเกิดจากความตั้งใจ เด็กไม่ควรมารับผลกรรมอะไรเลย เขาให้โอกาสเราปรับตัว แต่เหมือนมันมีแค่เราที่จะพยายามรักษาโอกาสนั้นไว้ แฟนเราไม่อะไรเลยเหมือนเดิม เราต้องตื่นเช้าทำงานทุกวัน แพ้ก็ต้องทำ ตั้งแต่เราขอโอกาสไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่ทำงาน จนวันนี้เราปวดหัวมากมา4-5วันแล้ว แต่วันนี้มันปวดเบ้าตารวมด้วย แถมน้ำตาไหลตลอดเวลา เราทำงานไม่ได้ เราปลุกแฟน ขอช่วยแฟนให้ทำแทนหน่อย แฟนเราก็เลือกที่จะไม่ทำ คนโดนด่าคือเรา เราเหนื่อยมาก เราให้โอกาสเท่าครั้งแล้ว ครั้งเล่าให้ปรับ แต่ไม่เคยดีขึ้นเลย
.
เขากลับบอกว่า แค่เรื่องแค่นี้นี้น่ะ !!
พาเพื่อนมาที่บ้านกับตี2-3 ไม่ได้นอน
เราอยากออกจากจุดๆนี้มาก แต่เราก็หวังน่ะ หวังว่าวันนึ่งเขาจะคิดได้บ้าง
เราไม่ร็ว่าเราต้องทนอีก หรือควรพอได้แล้ว ทุกวันนี้เราท้องอยู่ ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่ร้อง
เขามีสิทธิ์พูดว่า "เรื่องแค่นี้เอง" แต่เราไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแม้แต่คำว่าเหนื่อยเลย ..
หยุดหรือไปต่อ..
ทำงานไปดด้วย เรียนไปด้วยตลอด เราเรียนเทียบรามตั้งแต่ม.5 เราเลยจบเร็ว
พอเราจบม.6 อีก เกือบปีก็เก็บหน่วยกิจรามได้หมด จนจบ ป.ตรี เราทำงานเป็นเอ็มซี เชียร์ขาย ไรพวกนี้ ในกทม.
แล้วกลับบ้านมาช่วยที่บ้าน มาทำงานกลางคืนบ้าง คือไม่ได้หยุดนิ่ง จนวันนึ่งเราเจอผู้ชายคนนึ่ง ที่เราคิดว่าเค้าจะทำให้เราไม่ลำบาก
แบบที่ผ่านมา เราทิ้งงานที่เราทำ มาเพื่อใช้ชีวิตกับเขา ที่บ้านเขามีธุระกิจ เขาบอกให้เรามาช่วย เพื่อจะเก็บเงินแต่งกัน เรามาอยู่กับเขาก่อน
ยังไม่ได้แต่ง เขามีเงิน เราไม่มี ความจริงแล้วเขาไม่ได้ทำงาน พ่อแม่เขาต่างหากทำ ความจริงแล้วเขายังคิดอะไรม่ได้เลย ยังเที่ยว ยังติดเพื่อน ยังติอท่อม
เขาอยากมีลูก เรามีให้ เขาบอกเขาจะเปลื่ยน แต่ไม่เลย ทุกๆอย่างหนักกกว่าเดิม ตินเราท้อง มันแย่มาก ญาติผู้ใหญ่ให้เอาออก เพราะบอกว่าเราไปกันกับเขาไม่ได้หรอก ไม่แปลกที่เขาจะคิดแบบนั้น เพราะเราทะเลาะกันทุกวัน หลายครั้งเราเก็บเสื้อผ้ากลับบ้าน แต่ผู้ใหญ่ก้มาเครียให้อยู่ แต่ผุ้ชายคิดอะไรไม่ได้เลย เราแต่งงานแบบญาติผู้ใหญ่ทั้ง2ฝ่ายไม่โอเค แม่เราเองก็ไม่โอเคที่เราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ฝ่ายเขาเองก็ไม่โอเคที่เราไม่มีอะไร ผู้ใหญ่ฝ่ายเขาเคยไล่ให้เรากลับไปอยู่บ้าน ในตอนที่เรา เราขอโอกาส เพราะเด้กเกิดจากความตั้งใจ เด็กไม่ควรมารับผลกรรมอะไรเลย เขาให้โอกาสเราปรับตัว แต่เหมือนมันมีแค่เราที่จะพยายามรักษาโอกาสนั้นไว้ แฟนเราไม่อะไรเลยเหมือนเดิม เราต้องตื่นเช้าทำงานทุกวัน แพ้ก็ต้องทำ ตั้งแต่เราขอโอกาสไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่ทำงาน จนวันนี้เราปวดหัวมากมา4-5วันแล้ว แต่วันนี้มันปวดเบ้าตารวมด้วย แถมน้ำตาไหลตลอดเวลา เราทำงานไม่ได้ เราปลุกแฟน ขอช่วยแฟนให้ทำแทนหน่อย แฟนเราก็เลือกที่จะไม่ทำ คนโดนด่าคือเรา เราเหนื่อยมาก เราให้โอกาสเท่าครั้งแล้ว ครั้งเล่าให้ปรับ แต่ไม่เคยดีขึ้นเลย
.
เขากลับบอกว่า แค่เรื่องแค่นี้นี้น่ะ !!
พาเพื่อนมาที่บ้านกับตี2-3 ไม่ได้นอน
เราอยากออกจากจุดๆนี้มาก แต่เราก็หวังน่ะ หวังว่าวันนึ่งเขาจะคิดได้บ้าง
เราไม่ร็ว่าเราต้องทนอีก หรือควรพอได้แล้ว ทุกวันนี้เราท้องอยู่ ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่ร้อง
เขามีสิทธิ์พูดว่า "เรื่องแค่นี้เอง" แต่เราไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแม้แต่คำว่าเหนื่อยเลย ..