พ่อคือผู้ให้
ชีวิตของผมมีพ่อด้วยกัน 3 คน
พ่อคนที่หนึ่ง คือ พ่อผู้ให้กำเนิด ท่านนี้ยังไม่ทันได้เลี้ยงดูผมจนเติบใหญ่ก็มาเสียชีวิตตั้งแต่ตอนผมเล็กๆ จำความยังไม่ได้
พ่อคนที่สอง คือ พ่อผู้ให้การเลี้ยงดู ท่านนี้เลี้ยงดูและส่งเสริมผมมาตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมเห็นและรับรู้ถึงความเหน็ดเหนื่อย ยากลำบากของพ่อที่ต้องดูแลลูกๆทั้ง 4 คนให้เติบใหญ่ ผมยังจดจำถึงความห่วงใยที่พ่อมีต่อผม ในวันที่ผมเกิดอุบัติเหตุขาหักต้องผ่าตัดและนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลเปาโลสะพานควาย เป็นเวลาเกือบ 1 สัปดาห์ พ่อพร้อมป้า อา หลาน ก็ขับรถปิกอัพขึ้นกรุงเทพฯเพื่อมารับผมกลับบ้านพร้อมกับข้าวของใช้ผมบางส่วน ในระหว่างเดินทางกลับเราก็พักทานข้าวกัน ผมรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ คนขาหักออกจาก รพ.ใหม่ๆ ก็จะยังเดินไม่ค่อยสะดวก พ่อจึงต้องพยุงตัวผมไปเข้าห้องน้ำ ในชีวิตผมก็ไม่คาดคิดว่าพ่อต้องมาทำแบบนี้ให้ผม
ในระหว่างทางเกิดฝนตก ป้ากับหลานก็ต้องเข้ามานั่งในรถ เนื่องจากมากันถึง 5 คน นั่งข้างในรถไม่ได้ทุกคน ต้องมี1คนนั้งข้างหลังกะบะ และคนนั้นก็เป็นพ่อของผม ส่วนอาก็ขับรถ ฝนก็ตกหนัก เบา สลับกันไปในช่วงปลายทาง พ่อต้องแอบตัวในผ้าคลุมรถที่ใช้คลุมข้าวของใช้ของผมแต่พ่อก็ยังเปียกฝนอยู่ดี เวลารถวิ่งก็ยิ่งหนาวสั่น นึกดู.........
นี้เป็นเพียงเหตุการณ์หนึ่งที่ผมประทับใจพ่อ พออาการของผมดีขึ้น ต่อมาผมก็ได้เดินทางเข้ามาทำงานใน กรุงเทพต่อ ผมและครอบครัวจะโทรคุยกันเป็นระยะๆ สัปดาห์ละ 2-4 ครั้ง ถ้าวันไหนโทรหากันก็จะโทรเพียงครั้งเดียว และล่าสุดผมก็ได้โทรไปวันพ่อ 5 ธ.ค. 2558 ผมได้อวยพรขอให้พ่อจงมีสุขภาพที่แข็งแรง ผมรู้ว่าพ่อต้องทำงานหนัก...
เย็นวันหนึ่งผมออกมาทานข้าวกับเพื่อนช่วงประมาณเกือบสองทุ่ม วันนั้เป็นวันที่ผมได้คุยกับแม่ไปแล้ว1รอบในตอนเช้า.... ในขณะที่ผมกำลังนั่งทานข้าว ก็ได้มีเบอร์ดังขึ้น! ผมหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นเบอร์ของแม่.... ทันทีที่รับสายเสียงปลายทางไม่ใช่เสียงของแม่!!.....
แต่เป็นเสียงของผู้หญิงที่พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ!!! ในวินาทีนั้นผมใจคอไม่ดีเลย และพยามเรียกสติ... กลัวว่ามีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้น!! ในใจผมก็คิดว่าต้องมีอะไรแน่ๆ!!
!!ทันทีผู้หญิงคนนั้นก็พูดออกมาว่า.....พ่อเสีย!!! ผมแทบช็อค!! นี้เรายังคุยกับพ่อดีๆอยู่เลย ใช่หรอ!! เกิดขึ้นจริงหรอ........แล้วความจริงมันก็เป็นเช่นนั้น!! แบบที่ผมยังไม่ได้เตรียมใจ ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อเลย…. สมองของผมมันคิดแต่เพียงว่ามันจริงหรอ!! ฝันไปหรือป่าว!! นี้เราเสียพ่อจริงๆหรอ!!
ผมจึงรวบรวมสติแล้วกดโทรศัพท์แจ้งข่าว น้า และน้องสาว... และตอนนี้ผมก็นั่งเขียนเรื่องราวนี้อยู่ข้างๆรูปของพ่อที่ติดไว้ข้างผนังให้ดูต่างหน้า....
พ่อคนที่สาม
คือ พ่อหลวง รัชกาลที่9 ผมเกิดมาก็เห็นท่านแล้ว เห็นพระราชกรณียกิจของท่าน พ่อของปวงชนชาวไทยผู้ทรงเสียสละ ต้องการให้ลูกๆได้อยู่ดี มีสุข สิ่งที่ผมได้รับจากท่านเมื่อทั้งชีวิตจะไม่เคยเห็นตัวจริงๆของท่าน
เป็นปรัชญาที่ใช้ดำเนินชีวิต คือเรื่อง “เศรษฐกิจพอเพียง” เป็นทางสายกลางที่ประกอบด้วย “พอประมาณ มีเหตุผล มีภูมิคุ้มกัน” ผมว่าเป็นเครื่องมือทางปัญญาที่ใช้ดำเนินชีวิตได้ดีเลยทีเดียว
#ผมผู้อาภัพพ่อ
ความดีของพ่อลูกไม่เคยลืม ท่านจะสถิตอยู่ในดวงจิต ดวงใจของผมไปตลอด
และขอนำความดีของพ่อ มาเป็นแบบอย่างในการทำงาน ดูแลครอบครัว และมีส่วนร่วมส่งเสริมความดีแก่สังคมตลอดไป
“แม้จะลวงลับ แต่ความดีของพ่อยังคงประดับ สว่างสไสวไปทั่วจิต ทั่วไทย ของผองชน
อยากให้ทุกคนที่รักพ่อ จงน้อมนำ ทำความดี แล้วพ่อจะอยู่กับเราตลอดไป”
วันนี้คุณทำอะไรเพื่อพ่อหรือยัง?
"พ่อ" ของฉัน
ชีวิตของผมมีพ่อด้วยกัน 3 คน
พ่อคนที่หนึ่ง คือ พ่อผู้ให้กำเนิด ท่านนี้ยังไม่ทันได้เลี้ยงดูผมจนเติบใหญ่ก็มาเสียชีวิตตั้งแต่ตอนผมเล็กๆ จำความยังไม่ได้
พ่อคนที่สอง คือ พ่อผู้ให้การเลี้ยงดู ท่านนี้เลี้ยงดูและส่งเสริมผมมาตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมเห็นและรับรู้ถึงความเหน็ดเหนื่อย ยากลำบากของพ่อที่ต้องดูแลลูกๆทั้ง 4 คนให้เติบใหญ่ ผมยังจดจำถึงความห่วงใยที่พ่อมีต่อผม ในวันที่ผมเกิดอุบัติเหตุขาหักต้องผ่าตัดและนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลเปาโลสะพานควาย เป็นเวลาเกือบ 1 สัปดาห์ พ่อพร้อมป้า อา หลาน ก็ขับรถปิกอัพขึ้นกรุงเทพฯเพื่อมารับผมกลับบ้านพร้อมกับข้าวของใช้ผมบางส่วน ในระหว่างเดินทางกลับเราก็พักทานข้าวกัน ผมรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำ คนขาหักออกจาก รพ.ใหม่ๆ ก็จะยังเดินไม่ค่อยสะดวก พ่อจึงต้องพยุงตัวผมไปเข้าห้องน้ำ ในชีวิตผมก็ไม่คาดคิดว่าพ่อต้องมาทำแบบนี้ให้ผม
ในระหว่างทางเกิดฝนตก ป้ากับหลานก็ต้องเข้ามานั่งในรถ เนื่องจากมากันถึง 5 คน นั่งข้างในรถไม่ได้ทุกคน ต้องมี1คนนั้งข้างหลังกะบะ และคนนั้นก็เป็นพ่อของผม ส่วนอาก็ขับรถ ฝนก็ตกหนัก เบา สลับกันไปในช่วงปลายทาง พ่อต้องแอบตัวในผ้าคลุมรถที่ใช้คลุมข้าวของใช้ของผมแต่พ่อก็ยังเปียกฝนอยู่ดี เวลารถวิ่งก็ยิ่งหนาวสั่น นึกดู.........
นี้เป็นเพียงเหตุการณ์หนึ่งที่ผมประทับใจพ่อ พออาการของผมดีขึ้น ต่อมาผมก็ได้เดินทางเข้ามาทำงานใน กรุงเทพต่อ ผมและครอบครัวจะโทรคุยกันเป็นระยะๆ สัปดาห์ละ 2-4 ครั้ง ถ้าวันไหนโทรหากันก็จะโทรเพียงครั้งเดียว และล่าสุดผมก็ได้โทรไปวันพ่อ 5 ธ.ค. 2558 ผมได้อวยพรขอให้พ่อจงมีสุขภาพที่แข็งแรง ผมรู้ว่าพ่อต้องทำงานหนัก...
เย็นวันหนึ่งผมออกมาทานข้าวกับเพื่อนช่วงประมาณเกือบสองทุ่ม วันนั้เป็นวันที่ผมได้คุยกับแม่ไปแล้ว1รอบในตอนเช้า.... ในขณะที่ผมกำลังนั่งทานข้าว ก็ได้มีเบอร์ดังขึ้น! ผมหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นเบอร์ของแม่.... ทันทีที่รับสายเสียงปลายทางไม่ใช่เสียงของแม่!!.....
แต่เป็นเสียงของผู้หญิงที่พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ!!! ในวินาทีนั้นผมใจคอไม่ดีเลย และพยามเรียกสติ... กลัวว่ามีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้น!! ในใจผมก็คิดว่าต้องมีอะไรแน่ๆ!!
!!ทันทีผู้หญิงคนนั้นก็พูดออกมาว่า.....พ่อเสีย!!! ผมแทบช็อค!! นี้เรายังคุยกับพ่อดีๆอยู่เลย ใช่หรอ!! เกิดขึ้นจริงหรอ........แล้วความจริงมันก็เป็นเช่นนั้น!! แบบที่ผมยังไม่ได้เตรียมใจ ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อเลย…. สมองของผมมันคิดแต่เพียงว่ามันจริงหรอ!! ฝันไปหรือป่าว!! นี้เราเสียพ่อจริงๆหรอ!!
ผมจึงรวบรวมสติแล้วกดโทรศัพท์แจ้งข่าว น้า และน้องสาว... และตอนนี้ผมก็นั่งเขียนเรื่องราวนี้อยู่ข้างๆรูปของพ่อที่ติดไว้ข้างผนังให้ดูต่างหน้า....
พ่อคนที่สาม
คือ พ่อหลวง รัชกาลที่9 ผมเกิดมาก็เห็นท่านแล้ว เห็นพระราชกรณียกิจของท่าน พ่อของปวงชนชาวไทยผู้ทรงเสียสละ ต้องการให้ลูกๆได้อยู่ดี มีสุข สิ่งที่ผมได้รับจากท่านเมื่อทั้งชีวิตจะไม่เคยเห็นตัวจริงๆของท่าน
เป็นปรัชญาที่ใช้ดำเนินชีวิต คือเรื่อง “เศรษฐกิจพอเพียง” เป็นทางสายกลางที่ประกอบด้วย “พอประมาณ มีเหตุผล มีภูมิคุ้มกัน” ผมว่าเป็นเครื่องมือทางปัญญาที่ใช้ดำเนินชีวิตได้ดีเลยทีเดียว
#ผมผู้อาภัพพ่อ
ความดีของพ่อลูกไม่เคยลืม ท่านจะสถิตอยู่ในดวงจิต ดวงใจของผมไปตลอด
และขอนำความดีของพ่อ มาเป็นแบบอย่างในการทำงาน ดูแลครอบครัว และมีส่วนร่วมส่งเสริมความดีแก่สังคมตลอดไป
“แม้จะลวงลับ แต่ความดีของพ่อยังคงประดับ สว่างสไสวไปทั่วจิต ทั่วไทย ของผองชน
อยากให้ทุกคนที่รักพ่อ จงน้อมนำ ทำความดี แล้วพ่อจะอยู่กับเราตลอดไป”
วันนี้คุณทำอะไรเพื่อพ่อหรือยัง?