เราควรหยุดหรือไปต่อ

เรื่องที่ผมจะถามมีอยู่ว่า ผมมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่ที่ทำงาน เเต่ก่อนเราไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เเทบตัวติดกัน เลยเกิดความรู้สึกที่ดีตั้งเเต่ตอนไหนไม่รู้รู้เเต่ว่าอีกทีผมก็ได้เเอบชอบเขาไปแล้ว  แล้วหลายวันต่อมาผมได้รวบรวมความกล้าในการบอกความรู้สึกที่ผมมีต่อเขาให้เขาได้รับรู้ เเล้วผมก็ได้คำตอบจากคนคนนั้นกลับมาว่า "เราเป็นเพื่อนกันดีกว่า"   ในใจผมตอนนั้นผมเเทบอยากจะร้องไห้ครับ ผมก็ได้เเต่ฝืนยิ้มเเล้วเเกล้งพูดไปว่าดีเเล้วเป็นเพื่อนกันละดีเเล้ว  เเล้วจากวันนั้นเขาก็ได้ค่อยๆ ห่างออกไปจากผม ผมก็จะพยายามทั้งเฟส ไลน์  โทร เขาก็ไม่มีการตอบลับ มาทำงานก็เจอกันทุกวัน เเต่จากที่คุยกัยก็กลายเป็นเฉยๆเป็นเเบบนี้อยู่ประมาณเกือบ 2 เดือน เเล้วหลังจากที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานผมก็ถอดใจ เเล้ววันหนึ่งเขาได้เดินกลับเข้ามาเป็นคนติดต่อเรากลับมาพูดคุยมาหาเหมือนเดิมเเต่ก่อน ผมเริ่มมีความหวังอีกครั้ง ผมทั้งดีใจหลังจากที่เขากลับมาครั้งนี้ผมจึงไม่อยากเสียเขาไปอีก  ผมพยายามเอาใจเขาทุกอย่าง อยากไปไหนพาไปทุกที่ อยากกินไรพาไป อยากทำอะไรได้หมดไม่เคยขัดใจ  เเต่เวลาผ่านไปด้วยความที่ผมคิดว่าเราสนิทกันเหมือนเดิมเเล้วเเต่กลับไม่ใช่  จากที่เขาอยากไปไหน อยากกินไร อยากทำไร เเต่ก่อนเขาจะเป็นคนชวน (ลืมบอกเเต่ก่อนส่วนมากเราจะไปกันเเค่สองต่อสอง) เเต่มาทุกวันนี้เขาไม่เอ่ยปากชวนสักคำ จากที่เคยชวนก็ให้คนอื่นชวน อยากไปไหนก็ให้คนอื่นชวน อยากทำอะไรก็ให้คนอื่นชวน เเล้วถึงวนที่ผมเเอบน้อยใจเลยถามคืนกลับไปว่าอยากไปไหน อยากกินอะไร อยากทำอะไร ทำไมไม่เป็นคนชวนเองทั้งๆที่ผมไม่เคยบอกว่าไม่พาไป เขาก็เลยตอบกลับมาว่า "อยากให้ไปด้วย" ผมนี่เเอบดีใจนะ เเล้วเขาก็บอกต่อไปว่าถึงเเม้ผมไม่ไปเขาก็มีคนพาไปอยู่เเล้ว ไม่จำเป็นที่ให้ผมพาไป สรุปผมเป็นคนผิด ผิดที่ผมถามว่าทำไมไม่ชวนเอง เเล้วทุกวันนี้ผมก็ไม่ได้คุยกันเลย เเล้วที่สำคัญผมยังต้องเจอกันทุกวันเเบบที่ไม่ได้คุยกัน ''ผมควรหยุดหรือไปต่อดีครับ''