จขกท.เริ่มสังเกตุตัวเอง เเต่ไม่รู้ว่าเป็นมานานเท่าไหร่ เเต่นานพอสมควร เริ่มบอกอาการเลยเเล้วกันนะคะ
คือว่า จขกท.ไม่อยากออกจากบ้าน ไม่อยากกินข้าวทั้งๆที่หิว ?? ไม่อยากออกไปพบเจอผู้คน การเรียนจาก 3.81 ตอนนี้เหลือ 3.26 ในเวลาเเค่เทอมเดียว เทอมที่เกรดตก คือเรารู้สึกว่า เราเรียนไม่รู้เรื่องเลย เเค่จะสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษเบสิคๆ เรายังท่องเลย เช่น What is you name เนี่ยเราท่องเเบบ20-30 นาที ทั้งๆที่เราใช้ตลอด เเล้วจะมีอาการลืมคำที่พูดค่ะ ทรศ.จากที่เเต่ก่อนเล่น เเต่เดี๋ยวนี้นี่เอาไว้ใช้รับอย่างเดียวเลยค่ะ ว่าจะเปลี่ยนใช้ ฮีโร่ TT เเล้วเราจะหงุดหงิดมากในเวลาที่เราทำอะไรไม่ได้ ตอบคำถามกับคนอื่นไม่ได้ เรามีน้องชายค่ะเเต่ก่อนเราสนิทกันมากลึกๆในใจเรารักน้องค่ะ เเต่ไหง๋ เราตีน้องด้วยไม้ไผ่ตีจนเรื่องออกต้องเย็บค่ะ คือเรารู้สึกผิดเเต่เราควบคุมไม่ได้ค่ะ น้องกลัวจนตัวสั่นบอกพอเเล้วพอเเล้วเเต่เราก็ตีน้องล็อคประตูตีน้องเลยนะคะมิหนำซ้ำเราเผอบีบคอน้องหลายต่อหลายครั้งจนเฮือกสุดท้ายเหมือนน้องจะขาดใจเราเรียกสติได้เราอึ้งเหมือนช็อคไปเลย น้องก็วิ่งไปหาคุณย่าค่ะ เราก็โดนคุณย่าด่าและตีเเต่เราไม่ได้สทกสะท้านอะไรเลย TT มิหนำซ้ำเราด่าเเละตะคอกออกไป สาเหตุที่ตีน้องคือน้องมาถามเรื่องชุดนักเรียนค่ะคือน้องไม่ผิดอะไรเลยเเต่คือเราเป็นอะไร เรารู้สึกเราเป็นอะไรตั้งเเต่ตอนนั้น เราก็อยู่เเต่ในห้องค่ะไม่กินข้าวไม่ออกจากบ้านเป็นเดือนๆนานๆออกจากห้องเข้าครัวไปหาไรกินเเล้วรีบเข้าห้องเลย อยู่เเต่บนเตียงค่ะตอนกลางวันนี่หลับเหมือนคนตายอดตายอยากนอน ตอนกลางคืนไม่รู้ตื่นมาทำไรเเต่ที่รู้ๆคือ จะได้ยินเสียงคุณปู่บ่นเเกติดเหล้าค่ะ... เเกบ่นแบบพลังเสียงระดับ10 ไปเลย เราก็นอนฟังค่ะบางครั้งเราก็ร้องไห้ เเล้วตอนเช้าวันจันทร์งี้เหมือนเราต้องพูดกับตัวเองว่าลุกนะลุกจากที่นอนลุกสิ มีครั้งนึงเราโกหกไปเลยค่ะว่าไม่ไปปวดหัว 3-4 วันได้ค่ะ TT ทั้งที่เเต่ก่อนเราไม่เคยไม่อยากไปเรียนเลย เเต่ตอนนี้กลับอยากอยู่เเต่ห้อง เเล้วที่รู้สึกผิดมากที่สุดนะคะ เรามีความคิดที่ว่าเราอยากฆ่าตัวตายค่ะ นั่งมองคัตเตอร์กำลังจะกรีดข้อมือ เเล้วมันก็แว้บเข้ามาเหมือนว่าเห้ยทำอะไรว่ะ ไม่นะว้อยอย่า ล่าสุดพ่อชวนไปกินข้าวกับเพื่อนพ่อ พ่อถึงกับพูดว่ามาหาทั้งทีจะอยู่เเต่บ้านเหรอปิดเทอมมาหาพ่อทำไมอยากอยู่เเต่บ้าน ปะไปกินข้าวกับเพื่อนพ่อไหมงานเลี้ยงรุ่น เราบอกพ่อว่า ไม่ไป ไปทำไม ข้าวอยู่บ้านก็มี เเล้วพ่อก็บอกไปเถอะไปนะพ่อขอร้อง เราเเต่งตัวเหมือนเราจะไป สุดท้ายเราบังคับตัวเองไม่ไหวสติเเตกเดินไปเปลี่ยนชุดค่ะ พ่อก็เหมือนผิดหวังเเล้วก็ขับรถคอตกไปคนเดียวค่ะ เราจะตื่นคึกคักตอนกลางคืน งานบวชอา เราก็ไม่ไปทั้งๆที่ญาติๆเค้ามารวมกันมาเจอกัน เราไม่ไปค่ะ เรารู้สึกคนเยอะเรากลัว เราอึดอัด เราอยากอยู่คนเดียว ตอนกลางคืนชีวิตดราม่านี่มาจากไหนไม่รู้รู้เเค่ว่าอยากรู้ไห้ การไปเซเว่นการไปตลาดนี่ เรารวบรวมความกล้าสุดๆเเล้วค่ะ เรารู้สึกเราไม่อยากพบเจอใครเราอยากตาย ตายๆไปได้ก็ดี ชีวิตนี้อยู่ทำไม มีความคิดอยากไปหาหมอค่ะ เเต่ก็กลัวค่ะกลัวที่จะต้องเจอคนต้องทำยังไงอะไรยังไงต่อ รวบรวมความกล้าเป็นปีๆที่จะบอกผู้ใหญ่จนตอนนี้ก็ไม่ได้บอกใคร อึดอัดค่ะ เราสงสารน้องที่สุด ทุกวันนี้เราหลบหน้าทุกคนค่ะ เเม้เเต่ญาติตัวเอง เรากลัวการที่จะต้องเจอน้องเป็นที่สุดเรารู้สึกว่าเราทำเค้าไปได้ไงเค้าไม่น่าจะต้องเจอเรเลย เราเลยตัดสินใจเลี่ยงน้องค่ะ น้องอยู่ไหนเราต้องไม่อยู่ที่นั้นค่ะ น้องก็ไม่อยากเจอเราเพราะเหตุการณ์วันนั้น ไป รร.ก็เหมือนคนปกติ เเต่ถ้าอยู่คนเดียวนี่บอกเลยเป็นความต้องการมาก จนตอนนี้เหรอคะ ก็เลี่ยงปลีกตัวเเล้ว อ่าหนังสือ 1 หน้านี่ต้องบังคับตัวเองสุดๆ ใ้เวลาประมาณ 1 วันอะค่ะ เพาะอะไรอะเหรอ เวลเราจะอ่านเหมือนเราหลุดเลยค่ะ เราจะคิดเรื่องนู้นนี้ บางทีพยายามที่จะฟังครูสอนเเต่เพื่อนคุยกันสติที่เรารวบรวมมาหลุดไปเลยค่ะ กรายเป็นคลาสนั้นเราไม่เข้าใจครูพูดอะไรเหรอ อ่านโจทย์ข้อสอบพึ่งอ่านหมาดๆลืมค่ะ อ่านมันอยู่นั้นอ่านจนต้องลอกเพื่อน TT ทั้งที่เเต่ก่อนเราต้องให้เพื่อนลอก เราอยากรู้ว่าเราเป็นอะไร เราไม่โิเครมากๆ เรากลัวคนไปหมด โดยเฉพาะคนที่เรารู้จัก....
มีใครเป็นเหมือนเราไหม เราอยากรู้ อย่าเม้นด่าเราเลย เราไม่รู้จะไปถามใครเเล้ว .......
อยู่แบบต่างกับคนอื่นมาก ใครเป็นบ้าง?
คือว่า จขกท.ไม่อยากออกจากบ้าน ไม่อยากกินข้าวทั้งๆที่หิว ?? ไม่อยากออกไปพบเจอผู้คน การเรียนจาก 3.81 ตอนนี้เหลือ 3.26 ในเวลาเเค่เทอมเดียว เทอมที่เกรดตก คือเรารู้สึกว่า เราเรียนไม่รู้เรื่องเลย เเค่จะสัมภาษณ์ภาษาอังกฤษเบสิคๆ เรายังท่องเลย เช่น What is you name เนี่ยเราท่องเเบบ20-30 นาที ทั้งๆที่เราใช้ตลอด เเล้วจะมีอาการลืมคำที่พูดค่ะ ทรศ.จากที่เเต่ก่อนเล่น เเต่เดี๋ยวนี้นี่เอาไว้ใช้รับอย่างเดียวเลยค่ะ ว่าจะเปลี่ยนใช้ ฮีโร่ TT เเล้วเราจะหงุดหงิดมากในเวลาที่เราทำอะไรไม่ได้ ตอบคำถามกับคนอื่นไม่ได้ เรามีน้องชายค่ะเเต่ก่อนเราสนิทกันมากลึกๆในใจเรารักน้องค่ะ เเต่ไหง๋ เราตีน้องด้วยไม้ไผ่ตีจนเรื่องออกต้องเย็บค่ะ คือเรารู้สึกผิดเเต่เราควบคุมไม่ได้ค่ะ น้องกลัวจนตัวสั่นบอกพอเเล้วพอเเล้วเเต่เราก็ตีน้องล็อคประตูตีน้องเลยนะคะมิหนำซ้ำเราเผอบีบคอน้องหลายต่อหลายครั้งจนเฮือกสุดท้ายเหมือนน้องจะขาดใจเราเรียกสติได้เราอึ้งเหมือนช็อคไปเลย น้องก็วิ่งไปหาคุณย่าค่ะ เราก็โดนคุณย่าด่าและตีเเต่เราไม่ได้สทกสะท้านอะไรเลย TT มิหนำซ้ำเราด่าเเละตะคอกออกไป สาเหตุที่ตีน้องคือน้องมาถามเรื่องชุดนักเรียนค่ะคือน้องไม่ผิดอะไรเลยเเต่คือเราเป็นอะไร เรารู้สึกเราเป็นอะไรตั้งเเต่ตอนนั้น เราก็อยู่เเต่ในห้องค่ะไม่กินข้าวไม่ออกจากบ้านเป็นเดือนๆนานๆออกจากห้องเข้าครัวไปหาไรกินเเล้วรีบเข้าห้องเลย อยู่เเต่บนเตียงค่ะตอนกลางวันนี่หลับเหมือนคนตายอดตายอยากนอน ตอนกลางคืนไม่รู้ตื่นมาทำไรเเต่ที่รู้ๆคือ จะได้ยินเสียงคุณปู่บ่นเเกติดเหล้าค่ะ... เเกบ่นแบบพลังเสียงระดับ10 ไปเลย เราก็นอนฟังค่ะบางครั้งเราก็ร้องไห้ เเล้วตอนเช้าวันจันทร์งี้เหมือนเราต้องพูดกับตัวเองว่าลุกนะลุกจากที่นอนลุกสิ มีครั้งนึงเราโกหกไปเลยค่ะว่าไม่ไปปวดหัว 3-4 วันได้ค่ะ TT ทั้งที่เเต่ก่อนเราไม่เคยไม่อยากไปเรียนเลย เเต่ตอนนี้กลับอยากอยู่เเต่ห้อง เเล้วที่รู้สึกผิดมากที่สุดนะคะ เรามีความคิดที่ว่าเราอยากฆ่าตัวตายค่ะ นั่งมองคัตเตอร์กำลังจะกรีดข้อมือ เเล้วมันก็แว้บเข้ามาเหมือนว่าเห้ยทำอะไรว่ะ ไม่นะว้อยอย่า ล่าสุดพ่อชวนไปกินข้าวกับเพื่อนพ่อ พ่อถึงกับพูดว่ามาหาทั้งทีจะอยู่เเต่บ้านเหรอปิดเทอมมาหาพ่อทำไมอยากอยู่เเต่บ้าน ปะไปกินข้าวกับเพื่อนพ่อไหมงานเลี้ยงรุ่น เราบอกพ่อว่า ไม่ไป ไปทำไม ข้าวอยู่บ้านก็มี เเล้วพ่อก็บอกไปเถอะไปนะพ่อขอร้อง เราเเต่งตัวเหมือนเราจะไป สุดท้ายเราบังคับตัวเองไม่ไหวสติเเตกเดินไปเปลี่ยนชุดค่ะ พ่อก็เหมือนผิดหวังเเล้วก็ขับรถคอตกไปคนเดียวค่ะ เราจะตื่นคึกคักตอนกลางคืน งานบวชอา เราก็ไม่ไปทั้งๆที่ญาติๆเค้ามารวมกันมาเจอกัน เราไม่ไปค่ะ เรารู้สึกคนเยอะเรากลัว เราอึดอัด เราอยากอยู่คนเดียว ตอนกลางคืนชีวิตดราม่านี่มาจากไหนไม่รู้รู้เเค่ว่าอยากรู้ไห้ การไปเซเว่นการไปตลาดนี่ เรารวบรวมความกล้าสุดๆเเล้วค่ะ เรารู้สึกเราไม่อยากพบเจอใครเราอยากตาย ตายๆไปได้ก็ดี ชีวิตนี้อยู่ทำไม มีความคิดอยากไปหาหมอค่ะ เเต่ก็กลัวค่ะกลัวที่จะต้องเจอคนต้องทำยังไงอะไรยังไงต่อ รวบรวมความกล้าเป็นปีๆที่จะบอกผู้ใหญ่จนตอนนี้ก็ไม่ได้บอกใคร อึดอัดค่ะ เราสงสารน้องที่สุด ทุกวันนี้เราหลบหน้าทุกคนค่ะ เเม้เเต่ญาติตัวเอง เรากลัวการที่จะต้องเจอน้องเป็นที่สุดเรารู้สึกว่าเราทำเค้าไปได้ไงเค้าไม่น่าจะต้องเจอเรเลย เราเลยตัดสินใจเลี่ยงน้องค่ะ น้องอยู่ไหนเราต้องไม่อยู่ที่นั้นค่ะ น้องก็ไม่อยากเจอเราเพราะเหตุการณ์วันนั้น ไป รร.ก็เหมือนคนปกติ เเต่ถ้าอยู่คนเดียวนี่บอกเลยเป็นความต้องการมาก จนตอนนี้เหรอคะ ก็เลี่ยงปลีกตัวเเล้ว อ่าหนังสือ 1 หน้านี่ต้องบังคับตัวเองสุดๆ ใ้เวลาประมาณ 1 วันอะค่ะ เพาะอะไรอะเหรอ เวลเราจะอ่านเหมือนเราหลุดเลยค่ะ เราจะคิดเรื่องนู้นนี้ บางทีพยายามที่จะฟังครูสอนเเต่เพื่อนคุยกันสติที่เรารวบรวมมาหลุดไปเลยค่ะ กรายเป็นคลาสนั้นเราไม่เข้าใจครูพูดอะไรเหรอ อ่านโจทย์ข้อสอบพึ่งอ่านหมาดๆลืมค่ะ อ่านมันอยู่นั้นอ่านจนต้องลอกเพื่อน TT ทั้งที่เเต่ก่อนเราต้องให้เพื่อนลอก เราอยากรู้ว่าเราเป็นอะไร เราไม่โิเครมากๆ เรากลัวคนไปหมด โดยเฉพาะคนที่เรารู้จัก....
มีใครเป็นเหมือนเราไหม เราอยากรู้ อย่าเม้นด่าเราเลย เราไม่รู้จะไปถามใครเเล้ว .......