คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 1
เรื่องที่ชอบคิดฝันว่าตัวเองเป็นแบบนั้นแบบนี้ไม่รู้จะแนะนำยังไง แต่เป็นกำลังใจให้นะ 14-15กำลังวัยรุ่น ยังถือว่าเด็กอยู่แหละ มันจะมีความอยากเป็นที่บอมรับในสังคมที่ทำให้เราคิดกดดันตัวเอง แต่เดี๋ยวโตขึ้นเจออะไรเยอะๆก็น่าจะดีขึ้นนะ ความมั่นใจเป็นสิ่งที่ดี ไม่ต้องหลอกตัวเอง สมมติรู้สึกว่าตัวเองหุ่นไม่ดีใช่ไหม ก็อย่าไปยึดติด เอาจริงๆคนอื่นเขาไม่มองคุณแบบนั้นแน่ๆ เป็นคุณรู้สึกแย่ไปเอง เพราะงั้นก็เวลาเดินหรือออกไปไหนก็พยายามอย่าไปคิดว่าเอ้ยคนอื่นเขาจะมองเราแย่หรือเปล่า เพราะเขาไม่ได้สนใจอะไร ถ้านิสัยดี มีน้ำใจ มีสัมมาคารวะ คนร้อยทั้งร้อยประทับใจในตัวคุณแน่ๆนะเรื่องเวลาและการเรียน ยิ่งไม่ต้องแคร์เลยจ้ะ เพราะสุดท้ายเราเรียนจบอะไรทำงานหาเลี้ยงชีพตัวเอง คนอื่นไม่ได้มาช่วยนะ ไปสมัครงานเขาก็คงไม่เช็คว่าจบปีไหน เขาดูที่คุณภาพและความสามารถ เพราะงั้นก็พัฒนาตัวเองไปเรื่อยๆ นึกถึงคนที่บ้าน คนที่ให้โอกาสเรา และนึกถึงความก้าวหน้าของตัวเอง ไม่ต้องสนคนอื่นเพราะเขาไม่ได้มาลำบากกับเรา ไม่ได้มารู้สึกแย่กับเราเลย แต่ถ้าเราทำดี เขาจะรอชม เราทำพลาดเขาอาจจะรอเหยียบ แต่ถ้าเราโฟกัสกับการตั้งใจ ถึงวันนึงคนเหยียบเราก็ไม่แคร์แล้วแถมยังภูมิใจในตัวเองด้วย สู้ๆนะคะ
แสดงความคิดเห็น
รู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างมโนเก่ง หรือว่าเป็นโรคจิต!!?
เราอายุ14 ใกล้ 15 อีกไม่กี่เดือนหรอก
เป็นคนเหงาระดับหนึ่งเลยก็ว่าได้ คือ
ชอบมโนทุกเรื่องจนคนปกติไม่น่าจะเป็นกัน
เอาเรื่องอดีตที่ไม่สามารถจะเป็นไปได้
มาปนกันมั่วอยู่ในหัวตัวเอง
เรื่องปัจจุบัน มันน่ากลัวไง เลยไม่อยากจะคิด
^
เป็นโรคขี้อิจฉานะแต่ไม่เคยริษยาใคร
ยิ่งรายการร้องเพลงเดอะวอยซ์คิดส์ไรงี้ถ้าเลี่ยงได้ก็จะไม่ดูไปเลย เพราะ รู้ว่าตัวเองไม่ชอบ ความสามารถที่ตัวเองไม่มีและตอนนั้นมันสายเกินไป
^
ถ้าเราอาการกำเริบก็จะรู้สึกเหมือนเป็นคนบ้า ซึ่งไม่แสดงอาการออกมาอย่างชัดเจน แต่จะเก็บอยู่ข้างใน คงไม่มีใครเข้าใจเราหรอกเนอะ เป็นคนชอบแต่งเรื่องลง FB เพื่อให้คนอื่นมาชมเรา
ความจริงมีเพียง
60% ส่วนที่เหลือตั้งสเตตัส มโนล้วนๆ
^
เราบ้า มโนว่าตัวเองเป็นนักร้องดังระดับสากล
โกอินเตอร์ และ"บ้า" คิดว่าตอนอายุ12ตัวเองเป็นนักร้องนักพากย์และให้เสียงการ์ตูนดิสนี่ย์ผู้หญิงแทบจะทุกภาษาที่เราฟัง(เราเป็นผช.)
^
ชอบเดินและวิ่งไปมา ในหัวก็คิดมโนไปเรื่อยๆ
ชอบสร้างดราม่าอยู่ในหัว และก็มักจะ มโนว่าตัวเองหน้าตาดีเหมือนคนนั้นที่มีแต่คนรักคนชอบ
^
แม้จะพยายามยอมรับความจริงแต่เป็นได้แค่พักๆไม่นานก็กลับมาเหมือนเดิมอีกตามเคย หลอกตัวเองทุกเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง
เป็นคนชอบอยู่ในบ้านอย่างเดียวเลยเพราะ ไม่มั่นใจรูปร่างตัวเอง ไม่กล้าออกไปไหน หนังสือยังไม่ได้เรียนคิดว่าปีหน้าจะไปพึ่ง กศน. ม.1เราพยายามคิดให้ตัวเองยกระดับจากเพื่อนวัยเดียวกันมาแทบทุกด้าน
แต่ก็ล้มลงมาตลอด ที่เรามีอยู่ตอนนี้ก็มีแค่ ภาษาอังกฤษ ที่เรียนรู้ด้วยตัวเองตอนอายุ 12 สกิลอยู่ระดับที่พอถูไถคุยกับฝรั่งรู้เรื่องนิดหน่อย แต่ไม่สามารถใช้ภาษาแบบคนฉลาด
^
บางทีเราอาจจะนอนน้อยไป ถ้าเราตื่นขึ้นมารีเฟรชตัวเองใหม่ก็อาจจะคงแปลกใจว่าตัวเองตั้งกระทู้นี้มาได้ยังไงหรือรอให้มีคนบางคนเม้นต์กระแทกแ_กดันตัวเราเองกันล่ะ