ย้อนกลับไปเมื่อหกปีที่แล้วค่ะ ตอนนั้นอายุ 21 เราเรียนจบก็ช่วยที่บ้านทำงานธุรกิจครอบครัว พ่อแม่รับราชการทั้งคู่แต่มีธุรกิจด้วย พ่อแม่มีทำงานหลัก ไม่ค่อยมีเวลาดูแลธุรกิจ เราจบมาก็มาช่วยทำต่อ ตอนนั้นมีแฟนค่ะ ชีวิตก็ทำงาน เที่ยว ดื่ม สังสรรค์ ก็แฮปปี้ดี จนอายุ 22 คุยกับแฟนว่าอยากทำธุรกิจด้วยกัน...
ก็เปิดร้านไอติม เป็นแฟนกันมาปีกว่าๆ ทำธุรกิจร่วมกัน ต้องทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกัน ก็เลยขอที่บ้านออกมาใช้ชีวิตนอกบ้าน มาอยู่กับแฟน พ่อแม่ก็โอเค ธุรกิจที่บ้านก็จ้างญาติสนิทมาช่วยดูแล ทำได้สามเดือน แฟนบอกว่าแฟนจะทำงานเอง ซึ่งแฟนก็มีงานหลัก แต่ร้านไอติมคือทำเล่นๆกัน ให้เราดูแลเรื่องบัญชี สรุปนอนอยู่บ้านเป็นแม่บ้านแล้วแฟนให้เงินใช้ จนเนิ่นนานผ่านไปอายุ 23 ใครๆต่างก็อิจฉาชีวิตสบายๆเป็นคุณนายนั่งๆนอนๆใช้เงิน ทำงานอยุ่บ้าน เราเองก็โคตรจะภูมิใจว่าทำไมฉันเกิดมาโชคดีขนาดนี้...
หนึ่งปีผ่านไปให้คนเซ้งร้านไอติมต่อ ชีวิตฟรีแบบสมบูรณ์แบบ แต่แฟนก็ยังให้เงินใช้เรื่อยๆเหมือนเดิมเหมือนเป็นหน้าที่ เริ่มมีตัวมารมากระซิบข้างๆหูว่าชีวิตเธอมันไร้ค่า เธอมันไม่มีคุณค่า อยู่ว่างๆแล้วความคิดมันฟุ้งซ่าน ความคิดตีกันไปหมด จะทำอะไรต่อไป ชีวิตจะเอายังไง จะอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยหรอ ทำไมฉันผ่านมาหนึ่งปีแบบไม่ได้สร้างคุณประโยชน์อะไรเลยหรอ สรุปเราต้องไปสมัครงาน...
ได้งานพนักงานออฟฟิศทั่วไป ตอนนั้นเงินเดือน25k บวกค่าโอที ค่าคอมมิชชั่นก็ 35k+ แต่ไม่เคยใช้เงินเลย เก็บอย่างเดียว เพราะใช้เงินเดือนที่แฟนให้ เงินที่แฟนให้ก้ใช้ไม่หมดเหลือเก็บทุกเดือน เงินทำงานเงินเหลือเอาเข้าแบงค์หมด ทำงานได้หกเดือนกว่าๆ ชีวิตดีขึ้น แต่เช้าวันนึงเจอหัวหน้าเดินมาพูดจากระแทกใจดำ กดดันเรื่องทำงาน ด้วยความโมโหมากและคิดในหัวว่า ชีวิตฉันสบายกว่าแกเยอะ ฉันไม่จำเป็นต้องมาเป็นลูกน้องให้แกโขกสับแบบนี้ก็ได้ ฉันไม่มีหนี้สิน บ้านฉันพ่อแม่ซื้อเงินสดเป็นชื่อฉัน รถก็ซื้อเงินสดเป็นชื่อฉัน ธุรกิจที่บ้านฉันก็มี แฟนก็ให้เงินใช้ทุกเดือนแถมให้เราอยู่บ้านเฉยๆด้วยซ้ำ เราลุกขึ้นแล้วเก็บของพูดกลับไปว่าขอลาออกค่ะ ก็เดือนออกมาด้วยความสะใจมาก เหมือนตัวเองเหนือกว่าเยอะ เพราะลาออกเมื่อไรก็ได้ฉันไม่มีหนี้สิน ฉันไม่มีรายจ่าย ฉันอยู่เฉยๆก็ได้...
ก็กลับมาอยู่เฉยๆ ทำงานบ้าง ลาออกบ้าง เปลี่ยนงานเรื่อยๆ ใครขัดใจก็ลาออก เพื่อนร่วมงานไม่ดีก็ลาออก งานกดดันก็ลาออก เปลี่ยนงานสองปีสิบงาน บอกเลยว่างานหาง่ายนะถ้าเราไม่เลือกงาน แต่จะอยู่ทนทำงานหรือเปล่าแค่นั้นแหล่ะ...
จนตอนนี้ว่างงานมาปีกว่าๆ เป็นแม่บ้านมีเงินเดือน ถ้าอยากทำงานก็ทำได้ แต่ต้องออกไปหาทำเองนอกบ้าน แต่แฟนก็อยากให้เราอยู่เฉยๆเป็นแม่บ้านนะ เขาบอกว่าให้เงินเดือนใช้ก็ไม่ร้องทำงานก็ได้นิ เราว่านิสัยเราเปลี่ยนตั้งแต่มาอยู่กับแฟน เมื่อก่อนเราไม่ได้เป็นแบบนี้ ตอนนี้เบื่อชีวิต เหงา ซึมเศร้า จะชวนเพื่อนแต่ละคนก็ติดงาน เหมือนเราฟรีอยู่คนเดียวแล้วมาคิดว่าชีวิตไร้ค่าจัง คนอื่นเขาทำงานแต่เราอยู่เฉยๆ ได้แต่คิดซ้ำไปซ้ำมาทำไมมันว่างจนน่าเบื่อ ทำไมมันไร้ค่า ทำไมมันหดหู่ ทั้งๆที่มีรายรับมีเงินเก็บเยอะ ทรัพย์สมบัติก็มี ชีวิตแบบนี้ใครๆต่างก็อิจฉา เคยคิดว่าตัวเองโชคดี แต่ทำไมตอนนี้มันเปลี่ยนไป มันรู้สึกแย่มาก ควรไปพบจิตแพทย์ดีไหม ?
เพราะเคยสวดมนต์นั่งสมาธิก่อนนอนทุกคิดมาปีกว่า เคยเบื่อจนอยู่ดีๆก็ทำบุญใส่บาตรทุกวันแล้วก็ทานมังสวิรัติเป็นเดือน เคยอ่านหนังสือ ดูหนังทั้งวันทั้งคืน เคยเดอนห้างทุกวันจนเบื่อ เปลี้ยนวันละห้างจนเดินครบ คิดว่า กทม.เมืองหลวงใหญ่แต่ทำไมห้างมีแค่นี้เอง เดินจนครบละ ฮ่าๆๆ เคยถึงขั้นนั่งคุยกับหมอดูว่าทำไมชีวิตเป็นแบบนี้ หมอดูบอกว่าชีวิตมีคนอุปถัมไปตลอดชีวิตแบบนี้จนตาย เคยบ้าออกกำลังกายทุกเย็น แต่มันก็รู้สึกหดหู่ มันเกิดขึ้นมาเองเพราะว่างมากแน่ๆ แต่พอมีอะไรทำมันก็ยังเบื่ออยู่ จะทำงานก็ทำได้แปปเดียวเจออะไรไม่พอใจก็เลิก มีใครแนะนำไหมคะ ? มีใครจะพูดอะไรไหม ?
ฉันเริ่มจะมีปัญหาทางจิต
ก็เปิดร้านไอติม เป็นแฟนกันมาปีกว่าๆ ทำธุรกิจร่วมกัน ต้องทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกัน ก็เลยขอที่บ้านออกมาใช้ชีวิตนอกบ้าน มาอยู่กับแฟน พ่อแม่ก็โอเค ธุรกิจที่บ้านก็จ้างญาติสนิทมาช่วยดูแล ทำได้สามเดือน แฟนบอกว่าแฟนจะทำงานเอง ซึ่งแฟนก็มีงานหลัก แต่ร้านไอติมคือทำเล่นๆกัน ให้เราดูแลเรื่องบัญชี สรุปนอนอยู่บ้านเป็นแม่บ้านแล้วแฟนให้เงินใช้ จนเนิ่นนานผ่านไปอายุ 23 ใครๆต่างก็อิจฉาชีวิตสบายๆเป็นคุณนายนั่งๆนอนๆใช้เงิน ทำงานอยุ่บ้าน เราเองก็โคตรจะภูมิใจว่าทำไมฉันเกิดมาโชคดีขนาดนี้...
หนึ่งปีผ่านไปให้คนเซ้งร้านไอติมต่อ ชีวิตฟรีแบบสมบูรณ์แบบ แต่แฟนก็ยังให้เงินใช้เรื่อยๆเหมือนเดิมเหมือนเป็นหน้าที่ เริ่มมีตัวมารมากระซิบข้างๆหูว่าชีวิตเธอมันไร้ค่า เธอมันไม่มีคุณค่า อยู่ว่างๆแล้วความคิดมันฟุ้งซ่าน ความคิดตีกันไปหมด จะทำอะไรต่อไป ชีวิตจะเอายังไง จะอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยหรอ ทำไมฉันผ่านมาหนึ่งปีแบบไม่ได้สร้างคุณประโยชน์อะไรเลยหรอ สรุปเราต้องไปสมัครงาน...
ได้งานพนักงานออฟฟิศทั่วไป ตอนนั้นเงินเดือน25k บวกค่าโอที ค่าคอมมิชชั่นก็ 35k+ แต่ไม่เคยใช้เงินเลย เก็บอย่างเดียว เพราะใช้เงินเดือนที่แฟนให้ เงินที่แฟนให้ก้ใช้ไม่หมดเหลือเก็บทุกเดือน เงินทำงานเงินเหลือเอาเข้าแบงค์หมด ทำงานได้หกเดือนกว่าๆ ชีวิตดีขึ้น แต่เช้าวันนึงเจอหัวหน้าเดินมาพูดจากระแทกใจดำ กดดันเรื่องทำงาน ด้วยความโมโหมากและคิดในหัวว่า ชีวิตฉันสบายกว่าแกเยอะ ฉันไม่จำเป็นต้องมาเป็นลูกน้องให้แกโขกสับแบบนี้ก็ได้ ฉันไม่มีหนี้สิน บ้านฉันพ่อแม่ซื้อเงินสดเป็นชื่อฉัน รถก็ซื้อเงินสดเป็นชื่อฉัน ธุรกิจที่บ้านฉันก็มี แฟนก็ให้เงินใช้ทุกเดือนแถมให้เราอยู่บ้านเฉยๆด้วยซ้ำ เราลุกขึ้นแล้วเก็บของพูดกลับไปว่าขอลาออกค่ะ ก็เดือนออกมาด้วยความสะใจมาก เหมือนตัวเองเหนือกว่าเยอะ เพราะลาออกเมื่อไรก็ได้ฉันไม่มีหนี้สิน ฉันไม่มีรายจ่าย ฉันอยู่เฉยๆก็ได้...
ก็กลับมาอยู่เฉยๆ ทำงานบ้าง ลาออกบ้าง เปลี่ยนงานเรื่อยๆ ใครขัดใจก็ลาออก เพื่อนร่วมงานไม่ดีก็ลาออก งานกดดันก็ลาออก เปลี่ยนงานสองปีสิบงาน บอกเลยว่างานหาง่ายนะถ้าเราไม่เลือกงาน แต่จะอยู่ทนทำงานหรือเปล่าแค่นั้นแหล่ะ...
จนตอนนี้ว่างงานมาปีกว่าๆ เป็นแม่บ้านมีเงินเดือน ถ้าอยากทำงานก็ทำได้ แต่ต้องออกไปหาทำเองนอกบ้าน แต่แฟนก็อยากให้เราอยู่เฉยๆเป็นแม่บ้านนะ เขาบอกว่าให้เงินเดือนใช้ก็ไม่ร้องทำงานก็ได้นิ เราว่านิสัยเราเปลี่ยนตั้งแต่มาอยู่กับแฟน เมื่อก่อนเราไม่ได้เป็นแบบนี้ ตอนนี้เบื่อชีวิต เหงา ซึมเศร้า จะชวนเพื่อนแต่ละคนก็ติดงาน เหมือนเราฟรีอยู่คนเดียวแล้วมาคิดว่าชีวิตไร้ค่าจัง คนอื่นเขาทำงานแต่เราอยู่เฉยๆ ได้แต่คิดซ้ำไปซ้ำมาทำไมมันว่างจนน่าเบื่อ ทำไมมันไร้ค่า ทำไมมันหดหู่ ทั้งๆที่มีรายรับมีเงินเก็บเยอะ ทรัพย์สมบัติก็มี ชีวิตแบบนี้ใครๆต่างก็อิจฉา เคยคิดว่าตัวเองโชคดี แต่ทำไมตอนนี้มันเปลี่ยนไป มันรู้สึกแย่มาก ควรไปพบจิตแพทย์ดีไหม ?
เพราะเคยสวดมนต์นั่งสมาธิก่อนนอนทุกคิดมาปีกว่า เคยเบื่อจนอยู่ดีๆก็ทำบุญใส่บาตรทุกวันแล้วก็ทานมังสวิรัติเป็นเดือน เคยอ่านหนังสือ ดูหนังทั้งวันทั้งคืน เคยเดอนห้างทุกวันจนเบื่อ เปลี้ยนวันละห้างจนเดินครบ คิดว่า กทม.เมืองหลวงใหญ่แต่ทำไมห้างมีแค่นี้เอง เดินจนครบละ ฮ่าๆๆ เคยถึงขั้นนั่งคุยกับหมอดูว่าทำไมชีวิตเป็นแบบนี้ หมอดูบอกว่าชีวิตมีคนอุปถัมไปตลอดชีวิตแบบนี้จนตาย เคยบ้าออกกำลังกายทุกเย็น แต่มันก็รู้สึกหดหู่ มันเกิดขึ้นมาเองเพราะว่างมากแน่ๆ แต่พอมีอะไรทำมันก็ยังเบื่ออยู่ จะทำงานก็ทำได้แปปเดียวเจออะไรไม่พอใจก็เลิก มีใครแนะนำไหมคะ ? มีใครจะพูดอะไรไหม ?