เป็นกระทู้พลีชีพจริงๆที่มาเขียน เพราะเรารู้สึกว่าการเอาเรื่องในบ้านมา พูดนอกบ้าน ตามคำโบราณว่า "ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า" มันเป็นเรื่องที่เราไม่อยากทำ ถ้าจะให้ไปโพสระบายในเฟสบุคหรือไลน์ ไม่โอเคเลย เลยเอามาลงในพันทิพนี่แหละ ตัดสินใจละ
เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ มีลูกสาวหนึ่ง ลูกชายหนึ่ง ลูกสาวคนโตอายุ 19 ปี ไม่มีปัญหาใดๆเลยทั้งการเรียนและการประพฤติตัวถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดี รักแม่ทำเพื่อแม่ทุกๆอย่าง แตกต่างจากลูกชาย วัย 15 ลูกชายเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็พยายามจะเอาให้ได้ ตะคอกและเถียงแม่ ไม่ค่อยเชื่อฟัง คือคนหนุ่มวัยนี้แม่พูดอะไรก็ผิดไปหมด" แม่เยอะ แม่ไม่เข้าใจ แม่พูดมาก แม่งี่เง่าว่ะ " นั่นคือสุรเสียงที่ออกมาจากปากเขา พ่อเทพบุตรสุดที่รัก
แต่จะโทษเด็กอย่างเดียวก็ไม่ได้ โทษแม่มัน เพราะเด็กสองคนนี้ถูกเลี้ยงมาแตกต่างกัน ลูกสาวเลี้ยงมาแบบ เธอต้องเสียสละนะ เธอเป็นพี่ โดนตีและสั่งสอน ค้อนแม่ก็มีขั้นโดนตบได้ <แม่สายโหด> ทำให้เขาคิดเป็นคิดได้เองหรือเปล่า เลย เป็นเด็กที่แม่ไม่หนักใจเลย สักนิด
แต่ลูกชายความที่เราตั้งพื้นหลังมันไว้ว่า "ไม่มีพ่อ" คือเราเลิกรากับพ่อเขามา 8 ปี เราตั้งโปรไฟล์ว่ามันมีปมด้อย บลาๆๆๆ และอื่นๆๆๆ เราเลยเลี้ยงแบบ เฮไหนแม่เฮด้วยเอาไงเอาตามกัน เหมือนเพื่อนมากเขาเลยไม่เกรงใจเราเลย แต่ทุกครั้งก็จะมีคำสอนแอบแฝง ตลอด แต่การเลี้ยงลูกแบบเพื่อนมีวันนี้ที่เข้าใจเขาไม่เกรงใจเรา เลย และไม่กลัวเราโกรธ เขากล้าที่จะต่อปากต่อคำกับเรา
นัยยะหนึ่งในหัวใจเราน้อยใจที่ลูกตะคอก เรา เราเสียใจ เราอยากให้เขามีความรับผิดชอบ และเป็นผู้ใหญ่ เพราะในอนาคต เขาต้องมีครอบครัว เราไม่อยากให้เขา เป็นเหมือนเรา คือ <พัง> ลึกๆแล้วเสียใจน้อยใจระคน กันไป ทำไมนะทั้งที่แม่มอบความรักให้เต็มเปี่ยมแต่เลี้ยงลูกหนึ่งคนให้ได้ดีมันยากจัง
ทะเลาะกันถึงขั้นขับไล่ชายน้อยไปอยู่กับพ่อสารเลว( 555ขอใช้อารมณ์ส่วนตัวเล็กน้อย ) แต่พอเราเอาจริงลูกชายถามว่าแม่จะให้หนูไปอยู่กับพ่อจริงๆ
เหรอ เราเฉย และไม่พูด
จึงถอยออกมาตั้งหลักและคิด แม่จะตั้งกฏของแม่ และลูกตั้งกฏของลูกมา เราจะทำตามกฏ น่าจะต้องร่างสนธิสัญญากันละเพื่อความปรองดอง
แต่ไม่รู้เลยว่าแก้ไขได้ไหม ไม่รู้เลยว่าเราจะทะเลาะกับลูกอีกกี่ครั้ง แต่ตอนนี้แม่เหนื่อยมากทั้งทำงาน ทั้งดูแล หนูทั้งสองคน แม่อาจเป็นแม่ที่ไม่ดีนักแต่แม่เป็นแม่ที่รักลูกที่สุดและหวังดีกับลูกที่สุด เท่านั้นเอง แม่เป็นผู้หญิงชาวบ้านคนนึงที่ไม่เลิศหรู และไม่ใช่คนดีที่สุดแต่แม่จะพยายามทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด และเลี้ยงลูกให้เป็นคนดีไม่เป็นภาระของสังคม แม่จะทำให้ได้และจะพยายาม แต่พอเราเครียดตอนนี้ทั้งงานทั้งที่บ้านเราท้อเหลือเกิน อยากหลุดไปให้ไกลๆ ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้เลย แต่พอคิดถึงคนที่อยู่ข้างหลังก็ฮึดสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตน่ะมันไม่ง่ายอย่างที่เราคิด แต่ชีวิตเราจงใช้ซะ ถึงเป็นเรือเล็กก็ควรลองออกจากฝั่ง เพื่อพบเจอความจริงบนโลกที่โหดร้าย เย้เย !!!!!
ลูกชายวัย 15
เราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ มีลูกสาวหนึ่ง ลูกชายหนึ่ง ลูกสาวคนโตอายุ 19 ปี ไม่มีปัญหาใดๆเลยทั้งการเรียนและการประพฤติตัวถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดี รักแม่ทำเพื่อแม่ทุกๆอย่าง แตกต่างจากลูกชาย วัย 15 ลูกชายเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็พยายามจะเอาให้ได้ ตะคอกและเถียงแม่ ไม่ค่อยเชื่อฟัง คือคนหนุ่มวัยนี้แม่พูดอะไรก็ผิดไปหมด" แม่เยอะ แม่ไม่เข้าใจ แม่พูดมาก แม่งี่เง่าว่ะ " นั่นคือสุรเสียงที่ออกมาจากปากเขา พ่อเทพบุตรสุดที่รัก
แต่จะโทษเด็กอย่างเดียวก็ไม่ได้ โทษแม่มัน เพราะเด็กสองคนนี้ถูกเลี้ยงมาแตกต่างกัน ลูกสาวเลี้ยงมาแบบ เธอต้องเสียสละนะ เธอเป็นพี่ โดนตีและสั่งสอน ค้อนแม่ก็มีขั้นโดนตบได้ <แม่สายโหด> ทำให้เขาคิดเป็นคิดได้เองหรือเปล่า เลย เป็นเด็กที่แม่ไม่หนักใจเลย สักนิด
แต่ลูกชายความที่เราตั้งพื้นหลังมันไว้ว่า "ไม่มีพ่อ" คือเราเลิกรากับพ่อเขามา 8 ปี เราตั้งโปรไฟล์ว่ามันมีปมด้อย บลาๆๆๆ และอื่นๆๆๆ เราเลยเลี้ยงแบบ เฮไหนแม่เฮด้วยเอาไงเอาตามกัน เหมือนเพื่อนมากเขาเลยไม่เกรงใจเราเลย แต่ทุกครั้งก็จะมีคำสอนแอบแฝง ตลอด แต่การเลี้ยงลูกแบบเพื่อนมีวันนี้ที่เข้าใจเขาไม่เกรงใจเรา เลย และไม่กลัวเราโกรธ เขากล้าที่จะต่อปากต่อคำกับเรา
นัยยะหนึ่งในหัวใจเราน้อยใจที่ลูกตะคอก เรา เราเสียใจ เราอยากให้เขามีความรับผิดชอบ และเป็นผู้ใหญ่ เพราะในอนาคต เขาต้องมีครอบครัว เราไม่อยากให้เขา เป็นเหมือนเรา คือ <พัง> ลึกๆแล้วเสียใจน้อยใจระคน กันไป ทำไมนะทั้งที่แม่มอบความรักให้เต็มเปี่ยมแต่เลี้ยงลูกหนึ่งคนให้ได้ดีมันยากจัง
ทะเลาะกันถึงขั้นขับไล่ชายน้อยไปอยู่กับพ่อสารเลว( 555ขอใช้อารมณ์ส่วนตัวเล็กน้อย ) แต่พอเราเอาจริงลูกชายถามว่าแม่จะให้หนูไปอยู่กับพ่อจริงๆ
เหรอ เราเฉย และไม่พูด
จึงถอยออกมาตั้งหลักและคิด แม่จะตั้งกฏของแม่ และลูกตั้งกฏของลูกมา เราจะทำตามกฏ น่าจะต้องร่างสนธิสัญญากันละเพื่อความปรองดอง
แต่ไม่รู้เลยว่าแก้ไขได้ไหม ไม่รู้เลยว่าเราจะทะเลาะกับลูกอีกกี่ครั้ง แต่ตอนนี้แม่เหนื่อยมากทั้งทำงาน ทั้งดูแล หนูทั้งสองคน แม่อาจเป็นแม่ที่ไม่ดีนักแต่แม่เป็นแม่ที่รักลูกที่สุดและหวังดีกับลูกที่สุด เท่านั้นเอง แม่เป็นผู้หญิงชาวบ้านคนนึงที่ไม่เลิศหรู และไม่ใช่คนดีที่สุดแต่แม่จะพยายามทำหน้าที่แม่ให้ดีที่สุด และเลี้ยงลูกให้เป็นคนดีไม่เป็นภาระของสังคม แม่จะทำให้ได้และจะพยายาม แต่พอเราเครียดตอนนี้ทั้งงานทั้งที่บ้านเราท้อเหลือเกิน อยากหลุดไปให้ไกลๆ ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้เลย แต่พอคิดถึงคนที่อยู่ข้างหลังก็ฮึดสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตน่ะมันไม่ง่ายอย่างที่เราคิด แต่ชีวิตเราจงใช้ซะ ถึงเป็นเรือเล็กก็ควรลองออกจากฝั่ง เพื่อพบเจอความจริงบนโลกที่โหดร้าย เย้เย !!!!!