สวัสดีครับ มีใครจำผมได้บ้างรึเปล่า ? หรือมีใครสงสัยมั๊ยว่าอยู่ดีๆผมก็หายไปไหนซะเฉยๆ ?
มาดูบทเฉลยกันดีกว่าว่า ที่ผมหายไปนั้น ผมหายไปไหนมา ...
และแล้ว...เราก็กลับมายืนที่เดิม
6 เดือนเต็มกับการผันตัวเองไปเป็นพนักงานบริษัทเอกชนมันอาจจะสอนอะไรให้ผมได้เยอะ ทั้งเรื่องการเข้าสังคม การมีปฎิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง การใช้ความสามารถที่มีในการทำงาน จนต้องเรียกสิ่งเหล่านั้นรวมๆว่า “การอยู่ให้เป็น” แต่เมื่อเอา 6 เดือนนั้นมาประเมินแล้ว ผมกลับตอบตัวเองได้ดังๆเลยว่า ...
ผมยัง “อยู่ไม่เป็น” แน่ๆ ....
ไม่ใช่ว่าทำงานไม่ได้ เพราะหลายครั้งต่อหลายครั้งที่เจ้านายชมว่าทำงานได้เกินที่คาดหวังเอาไว้ หากแต่ที่ลาออกมานั้นเป็นเพราะใจไม่สามารถปล่อยวางและยอมรับว่า การทำงานในองค์กรใดก็ตาม ย่อมต้องได้เจอะกับคนหลายประเภท และต้องได้เจอะกับคนประเภทที่ทำร้ายคนอื่นด้วยกิริยาหรือวาจา เพื่อประโยชน์ของตนเป็นธรรมดา ซึ่ง ณ เวลานั้นที่ตัดสินใจลาออก อารมณ์ที่รุ่มร้อนมันชนะทุกสิ่ง เหนือไปกว่าเหตุผลใดๆที่มี ...
แต่อารมณ์ที่ว่าของผมมันก็ไม่ถึงกับขนาดว่ามีเรื่องกันแล้วลาออก ณ ตอนนั้นเลยนะ ผมใช้เวลาแบบที่ ภาษาโบราณเขาเรียกว่า “อกกลัดหนอง” อยู่ราวๆ 4-5 วัน นับตั้งแต่เกิดเหตุ อารมณ์ประมาณว่า หงุดหงิดทั้งวันทั้งคืนจนทนไม่ไหว ไม่มีสมาธิจะทำงาน ก็เลยต้องลาออก ถามว่าแล้วไม่กลัวตกงานเหรอ ? คำตอบคือ ก็เพราะกลัวตกงานนั่นแหละ ถึงได้รออยู่ได้ตั้ง 4-5 วัน รอแล้วทั้งวันก็นั่งคิดนั่งหาวิธีว่าจะทำยังไง ถึงออกมาแล้วจะไม่ตกงาน ทั้งสมัครงานตามบริษัทจัดหางาน ทั้งโทรไปถามบริษัทเอกชนเองโดยตรง ทั้งสมัครสอบราชการ-รัฐวิสาหกิจ ผลสุดท้ายคือ ไม่ติดเลยสักที่ และแนวโน้มของที่ๆยังไม่ประกาศผลก็ดูริบหรี่เต็มที จึงมาจบที่ประโยคเริ่มต้นของวันนี้ นั่นก็คือ ...
“และแล้ว...เราก็กลับมายืนที่เดิม” ที่ๆเคยเป็นของเราเมื่อครั้งอดีต ที่ๆเราเคยทำแล้วมีความสุขจริงๆ ก่อนอะไรๆมันจะเปลี่ยนไป ฟังแล้วอาจดูเหมือนไปไหนไม่รอดแล้วก็กลับมาที่เดิม จะพูดอย่างงั้นผมก็ยอมรับ แต่ขอยอมรับเพราะว่ากลับมาคราวนี้อยากทำให้มันดีจริงๆ อยากทำให้มันดีเหมือนครั้งแรกที่ได้ทำ และที่สำคัญที่สุด คือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าผมเลิกทำสิ่งนี้ไม่ได้จริงๆ ฉะนั้น ถ้าผมจะเลิกทำมันไม่ได้ จะดีมั๊ยถ้าผมจะไปกับมันให้สุดๆสักครั้งหนึ่งในชีวิต เท่าที่จะมีปัญญาและโอกาสที่จะทำได้ ?
ก็คงต้องรอดูกันต่อไป ...
ปล.ติดตามกิจกรรมและบทความใหม่ๆได้ที่นี่ ... เร็วๆนี้
{ดูดวงง่ายๆ สไตล์ Draconyz} และแล้ว...เราก็กลับมายืนที่เดิม
มาดูบทเฉลยกันดีกว่าว่า ที่ผมหายไปนั้น ผมหายไปไหนมา ...
และแล้ว...เราก็กลับมายืนที่เดิม
6 เดือนเต็มกับการผันตัวเองไปเป็นพนักงานบริษัทเอกชนมันอาจจะสอนอะไรให้ผมได้เยอะ ทั้งเรื่องการเข้าสังคม การมีปฎิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง การใช้ความสามารถที่มีในการทำงาน จนต้องเรียกสิ่งเหล่านั้นรวมๆว่า “การอยู่ให้เป็น” แต่เมื่อเอา 6 เดือนนั้นมาประเมินแล้ว ผมกลับตอบตัวเองได้ดังๆเลยว่า ...
ผมยัง “อยู่ไม่เป็น” แน่ๆ ....
ไม่ใช่ว่าทำงานไม่ได้ เพราะหลายครั้งต่อหลายครั้งที่เจ้านายชมว่าทำงานได้เกินที่คาดหวังเอาไว้ หากแต่ที่ลาออกมานั้นเป็นเพราะใจไม่สามารถปล่อยวางและยอมรับว่า การทำงานในองค์กรใดก็ตาม ย่อมต้องได้เจอะกับคนหลายประเภท และต้องได้เจอะกับคนประเภทที่ทำร้ายคนอื่นด้วยกิริยาหรือวาจา เพื่อประโยชน์ของตนเป็นธรรมดา ซึ่ง ณ เวลานั้นที่ตัดสินใจลาออก อารมณ์ที่รุ่มร้อนมันชนะทุกสิ่ง เหนือไปกว่าเหตุผลใดๆที่มี ...
แต่อารมณ์ที่ว่าของผมมันก็ไม่ถึงกับขนาดว่ามีเรื่องกันแล้วลาออก ณ ตอนนั้นเลยนะ ผมใช้เวลาแบบที่ ภาษาโบราณเขาเรียกว่า “อกกลัดหนอง” อยู่ราวๆ 4-5 วัน นับตั้งแต่เกิดเหตุ อารมณ์ประมาณว่า หงุดหงิดทั้งวันทั้งคืนจนทนไม่ไหว ไม่มีสมาธิจะทำงาน ก็เลยต้องลาออก ถามว่าแล้วไม่กลัวตกงานเหรอ ? คำตอบคือ ก็เพราะกลัวตกงานนั่นแหละ ถึงได้รออยู่ได้ตั้ง 4-5 วัน รอแล้วทั้งวันก็นั่งคิดนั่งหาวิธีว่าจะทำยังไง ถึงออกมาแล้วจะไม่ตกงาน ทั้งสมัครงานตามบริษัทจัดหางาน ทั้งโทรไปถามบริษัทเอกชนเองโดยตรง ทั้งสมัครสอบราชการ-รัฐวิสาหกิจ ผลสุดท้ายคือ ไม่ติดเลยสักที่ และแนวโน้มของที่ๆยังไม่ประกาศผลก็ดูริบหรี่เต็มที จึงมาจบที่ประโยคเริ่มต้นของวันนี้ นั่นก็คือ ...
“และแล้ว...เราก็กลับมายืนที่เดิม” ที่ๆเคยเป็นของเราเมื่อครั้งอดีต ที่ๆเราเคยทำแล้วมีความสุขจริงๆ ก่อนอะไรๆมันจะเปลี่ยนไป ฟังแล้วอาจดูเหมือนไปไหนไม่รอดแล้วก็กลับมาที่เดิม จะพูดอย่างงั้นผมก็ยอมรับ แต่ขอยอมรับเพราะว่ากลับมาคราวนี้อยากทำให้มันดีจริงๆ อยากทำให้มันดีเหมือนครั้งแรกที่ได้ทำ และที่สำคัญที่สุด คือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าผมเลิกทำสิ่งนี้ไม่ได้จริงๆ ฉะนั้น ถ้าผมจะเลิกทำมันไม่ได้ จะดีมั๊ยถ้าผมจะไปกับมันให้สุดๆสักครั้งหนึ่งในชีวิต เท่าที่จะมีปัญญาและโอกาสที่จะทำได้ ?
ก็คงต้องรอดูกันต่อไป ...
ปล.ติดตามกิจกรรมและบทความใหม่ๆได้ที่นี่ ... เร็วๆนี้