แค่ได้คิดถึงก็เป็นสุขใจ

สวัสดีครับเพื่อน ๆ ชาวพันทิป เรื่องที่ผมจะเล่ามันเกิดขึ้นเมื่อ 3 ปี ที่แล้วครับ ย้อนกลับไปตอนที่ผมเรียนในระดับมหาวิทยาลัย ในตอนเข้าเรียนชั้นปีที่ 1 ผมเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะมากครับ คงเป็นเพราะผมเป็นคนที่ชอบคุย ชอบเล่น ชอบแกล้ง ทำให้ผมเข้ากับทุกคนได้ดีครับ แต่แล้วเมื่อผมขึ้นปี 2 มีเพื่อนที่ตอนนั้นผมยังไม่สนิทมากนะครับย้ายเข้ามาเป็นรูมเมทผม ผมพักอยู่ภายในหอพักของมหาวิทยาลัยครับ ถือได้ว่ามันเป็นเพื่อนใหม่ที่ความสนิมของเราเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ครับ ไม่ว่าจะไปเรียน ทานข้าว ทุก ๆ อย่างเราสองคนเรียกได้ว่าตัวติดกันเสมอครับ วัน เวลา และความใกล้ชิดก็ล่วงเลยมาเกือบ 2 ปี ผมก็เริ่มมีความรู้สึกพิเศษมากกว่าคำว่าเพื่อนแล้วครับ ทั้ง ๆ ที่มันก็เป็นผู้ชายและผมก็ไม่ได้รู้สึกกับผู้ชายคนไหนนอกจากมันคนเดียวครับ ผมก็เก็บความรู้สึกทั้งหมดที่มีไว้เพื่อไม่อยากให้ต้องเสียเพื่อนไป คิดแค่ความอยู่ในสถานะนี้ก็ดีอยู่แล้ว เพียงเท่านี้ก็มีความสุขมากแล้ว จนวันนึงเพื่อนผมคนนี้มันก็บอกกับผมว่ามันชอบผู้หญิงคนนึงอยู่ มันก็บอกผมทุกอย่าง จนมันก็เป็นแฟนกับคนที่มันบอกผมว่าคุย ๆ กันนั้นแหละครับ ทุก ๆ ครั้ง ที่มันทะเลาะกับแฟน มันก็จะให้ผมเนี้ยะแหละครับเป้นคนกลางคอยเคลียร์ให้เสมอ ผมก็เต็มใจทุกครั้งนะครับ จนมีอยู่ช่วงหนึ่งครับ เพื่อน ๆ ผมในแก๊งค์เริ่มจะแยกย้ายกันไปอยู่หอพักข้างนอกมหาวิทยาลัย แต่ผมตัดสินใจจะอยู่หอในต่อเพราะเพื่อนผมคนนี้มันบอกว่ามันอยากให้ผมอยู่หอในกับมัน ผมกับมันก็สัญญากันครับว่าจะไม่มีใครทิ้งใครไป ผมยังจำประโยคหนึ่งครับที่ผมเคยสัญญากับมันคือ ผมจะไม่มีวันทิ้งมันไป ตอนที่มันมีความสุขไม่คิดถึงผมไม่เป็นไร แต่ตอนมันมีความทุกข์ขอให้มันคิดถึงผมเป้นคนแรกผมจะดีใจมาก ในระยะเวลาที่ผ่านมา เราก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น มากจนผมรู้สึกได้ว่าผมไม่เคยให้ความสนิทกับใครมากขนาดนี้ เวลาก็ผ่านไปเกือบ 1 ปี เพื่อนผมมันเดินเข้ามาที่ห้องแล้วก็บอกผมแค่ประโยคเดียวคือ มันบอกผมว่าจะย้ายไปอยู่หอนอกกับแฟนมันนะ ถามว่าผมตกใจไหม ตอนนั้นคือผมนิ่ง ในหัวนี่คิดอะไรไม่ออกเลยครับไม่รู้จะพูดยังไง ผมก็บอกมันไปประโยคนึงครับว่า เออดีแล้วไปสิ มันก็ถามกลับมาว่าผมอยู่คนเดียวได้ไหม ผมก็ไม่อยากให้มันไม่สบายใจผมก็ตอบไปว่าได้ ทั้งที่ใจลึก ๆ ผมอยากจะรั้งมันไว้มากเลยครับ ผมนึกถึงคำสัญญาที่มันให้ไว้ว่าจะไม่ทิ้งกัน แต่มาวันนี้คนที่ผิดสัญญากับเป็นมันเอง ในระหว่างที่เราต่างคนต่างแยกย้ายกันไป ผมก็เจอกับมันน้อยลงเพราะเรียนตรงกันบ้างไม่ตรงกันบ้างและไม่ได้ไปไหนมาไหนพร้อมกันเหมือนเมื่อก่อนครับ เพราะมันก็ต้องอยู่กับแฟน ไปไหนมาไหนกับแฟนมัน แต่เวลาที่มันมีเรื่องเดือดร้อน มันก็จะคิดถึงผมเสมอครับ ผมก็ช่วยเหลือมันทุกครั้งเช่นกันครับ เพราะผมเคยสัญญาไว้ยังไงผมก็ต้องทำตามสัญญา เรื่องทุกอย่างที่ผ่านมาเป้นแบบนั้นผมว่าดีแล้วครับเพราะทำให้ผมเว้นระยะห่างกับมันได้ และหยุดความรู้สึกของตัวเองได้ก่อนที่ความสัมพันธ์ของผมกับมันอาจจะพังไป แม้แต่คำว่าเพื่อนมันอาจจะไม่มีหลงเหลืออยู่เลยก็ได้ จนวันนี้ผมเรียนจบ ทำงานแล้วก็ยังคงคิดถึงมันเสมอนะครับ 1 ปีที่ไม่ได้เจอกันเลย อยากบอกให้มันรู้ครับว่าต่อให้เวลาผ่านไปนานขนาดไหนมันก็คือเพื่อนที่พิเศษสุดสำหรับผมครับ เเละผมยังคงไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับมันนะครับ