สวัสดีค่ะ หนูกำลังเรียนอยู่ม.5 ในกทม. หนูสับสนมากตอนนี้ เรื่องแรกเลยคือการที่หนูเกรดน้อยเพราะมีสาเหตุมาจากการที่ตอนม.ต้นเนี่ยชอบเรียนวิทย์มากและคิดว่าทำได้ดีพอสมควรเลยเลือกเรียนสายวิทย์ในตอนม.ปลาย แต่คุณแม่ก็อยากให้เรียนสายศิลป์นะคะ
ท่านไม่บังคับอะไรแค่แนะนำ พอลองได้เรียนกลับทำได้แย่และหนูเริ่มไม่ชอบ เพราะด้วยความที่ไม่เข้าใจและการบ้านที่เยอะ การมีปัญหากับเพื่อนในห้อง การที่ในห้องมีแต่คนที่เข้ากับหนูไม่ได้ หนูมีเพื่อนนะคะ อย่าเข้าใจผิด มันทำให้หนูหมดกำลังใจในการไปโรงเรียน เพื่อนๆหลายคนแม้ไม่อยากเรียนแต่ก็อยากเจอเพื่อน คนที่ชอบ แต่หนูไม่มีอะไรพวกนั้น หนูโดดเรียนอยู่บ้านบ่อยมากและมันก็มีความสุขดี ที่ไม่ต้องเจอความจริงที่โหดร้ายสำหรับหนู คนอื่นๆอาจจะบอกว่ามีคนอื่นลำบากกว่าเราเยอะแต่ว่านี่คือโลกทั้งใบของหนูคนอื่นจะเป็นยังไงหนูไม่รู้แต่ทว่าตรงหน้าหนูโลกของหนูมันโหดร้ายสำหรับหนูและมันเจ็บปวดมากับการที่เหมือนเราไม่มีที่พึ่ง ถ้าจะบอกว่าพ่อกับแม่ไง หนูบคิดว่าพวกท่านคงไม่สามารถมานั่งฟังเรื่องที่พวกท่านคิดว่าเล็กได้ หนูเคยลองพูดแล้วแต่พวกท่านก็เฉยเมยและปล่อยผ่านหรือลืมเลือน เพราะทุกวันนี้พวกท่านทำงานหนักมากจนไม่มีเวลามานั่งจดจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆนี้ เพื่อนแต่ละคนก็ไม่สามารถไว้ใจได้เท่าไหร่ ผู้ใหญ่ที่คิว่าไว้ใจก็ไม่มี และนี่คือสาเหตุแรกที่ทำให้ชีวิตม.ปลายหนูย่ำแย่และเริ่มดิ่งลงเหว หนูควรทำยังไงดี เรื่องเพื่อน เรื่องเรียน
เรื่องที่สองเลย เป็นผลพลอยได้จากเรื่องแรก คุณแม่ที่แสนน่ารักท่านรู้ว่าหนูเรียนไม่ได้เรื่องเลยกลัวแข่งกับคนทั่วไปไม่ได้และท่านก็อยากให้เข้ามหาลัยมีชื่อเพื่อจะได้เจอสังคมดีๆ มีเพื่อนที่ดีและท่านยังแนะนำว่าหนูเนี่ยในอนาคตต้องใช้ภาษาขอให้เข้ามหาลัยในภาคอินเตอร์ หนูที่โง่งมภาษาอังกฤษมาก ก็ต้องมานั่งเรียนอย่างเอาจริงเอาจรัง ผ่านช่วงแย่ๆและคำดูถูกเรื่องความโง่มาก็มากแม้ผลลัพธ์ของการเรียนนี้ยังไม่เห็นผลแต่ก็มีเรื่องเข้ามาแทรกคือการยื่นเข้ามหาลัยไม่ได้ เพราะเกรดที่น้อยกว่า3 นั้นคือเรื่องที่ทำให้คุณแม่เครียตไปอีก หนูไม่เครียต หนูสบายๆ
หนูไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ว่าต้องเข้ามหาลัยดังๆ ท่านก็ไม่ได้บังคับนะคะแค่แนะนำและคาดหวังในตัวหนู ซึ่งท่านอาจจะไม่รู้ว่าความคาดหวังมันกดดันหนูหนักมาก หนูขอแค่รู้ตัวเองและได้ทำในสิ่งที่ชอบ แต่การที่ต้องเข้าภาคอินเตอร์ในมหลัยที่หนูดูๆไว้ คณะมันช่างน้อยเหลือเกิน มันไม่มีสิ่งที่หนูคิดว่าชอบเลยแค่คิดว่าถ้าติดก็เรียนๆให้จบและก็คงมาช่วยที่บ้าน แต่นั้นไม่ใช่ใจจริงของหนูเลย หนูอยากใช้ชีวิตแบบสงบทำงานแบบไม่รีบไม่เร่งเช่น นักเขียนอิสระ หรือหนูอยากให้คำปรึกษาคนอื่นให้เขาได้มีชีวิตที่ดีและก้าวพ้นเรื่องร้ายๆและคอยให้กำลังใจ ผลักดันพวกเขา ทำYoutube เกี่ยวกับอาหาร หนูอยากทำหลายอย่างมาก หนูยังเลือกไม่ได้ แต่ความจริงที่ว่าใครจะมาช่วยที่บ้านทำมันค้ำคอหนูอยู่ สิ่งที่พ่อสร้างมาใครจะมาทำต่อ ใครจะมาช่วย หนูทิ้งมันไปไม่ได้หรอก ครึ่งชีวิตของคุณพ่อที่ทุ่มเทสร้างบริษัทมา หนูไม่คิดว่าหนูจะเก่งขนาดทำทั้งสองอย่างและการทำธุรกิจไม่ใช่เรื่องง่ายทุกอย่างมีการโตตลอด มีปัญหาตลอด หนูรู้และเข้าใจจุดนี้ดี แต่ชีวิตและความต้องการหนูละ หนูควรทำยังไง หนูจะทิ้งสิ่งที่พ่อสร้างมาเพื่อหนูหรอ หนูสับสนไปหมดแล้ว
ขอคำปรึกษา กำลังใจ ความคิดเห็น หรืออะไรก็ได้ ท้อมาก
ท่านไม่บังคับอะไรแค่แนะนำ พอลองได้เรียนกลับทำได้แย่และหนูเริ่มไม่ชอบ เพราะด้วยความที่ไม่เข้าใจและการบ้านที่เยอะ การมีปัญหากับเพื่อนในห้อง การที่ในห้องมีแต่คนที่เข้ากับหนูไม่ได้ หนูมีเพื่อนนะคะ อย่าเข้าใจผิด มันทำให้หนูหมดกำลังใจในการไปโรงเรียน เพื่อนๆหลายคนแม้ไม่อยากเรียนแต่ก็อยากเจอเพื่อน คนที่ชอบ แต่หนูไม่มีอะไรพวกนั้น หนูโดดเรียนอยู่บ้านบ่อยมากและมันก็มีความสุขดี ที่ไม่ต้องเจอความจริงที่โหดร้ายสำหรับหนู คนอื่นๆอาจจะบอกว่ามีคนอื่นลำบากกว่าเราเยอะแต่ว่านี่คือโลกทั้งใบของหนูคนอื่นจะเป็นยังไงหนูไม่รู้แต่ทว่าตรงหน้าหนูโลกของหนูมันโหดร้ายสำหรับหนูและมันเจ็บปวดมากับการที่เหมือนเราไม่มีที่พึ่ง ถ้าจะบอกว่าพ่อกับแม่ไง หนูบคิดว่าพวกท่านคงไม่สามารถมานั่งฟังเรื่องที่พวกท่านคิดว่าเล็กได้ หนูเคยลองพูดแล้วแต่พวกท่านก็เฉยเมยและปล่อยผ่านหรือลืมเลือน เพราะทุกวันนี้พวกท่านทำงานหนักมากจนไม่มีเวลามานั่งจดจำรายละเอียดเล็กๆน้อยๆนี้ เพื่อนแต่ละคนก็ไม่สามารถไว้ใจได้เท่าไหร่ ผู้ใหญ่ที่คิว่าไว้ใจก็ไม่มี และนี่คือสาเหตุแรกที่ทำให้ชีวิตม.ปลายหนูย่ำแย่และเริ่มดิ่งลงเหว หนูควรทำยังไงดี เรื่องเพื่อน เรื่องเรียน
เรื่องที่สองเลย เป็นผลพลอยได้จากเรื่องแรก คุณแม่ที่แสนน่ารักท่านรู้ว่าหนูเรียนไม่ได้เรื่องเลยกลัวแข่งกับคนทั่วไปไม่ได้และท่านก็อยากให้เข้ามหาลัยมีชื่อเพื่อจะได้เจอสังคมดีๆ มีเพื่อนที่ดีและท่านยังแนะนำว่าหนูเนี่ยในอนาคตต้องใช้ภาษาขอให้เข้ามหาลัยในภาคอินเตอร์ หนูที่โง่งมภาษาอังกฤษมาก ก็ต้องมานั่งเรียนอย่างเอาจริงเอาจรัง ผ่านช่วงแย่ๆและคำดูถูกเรื่องความโง่มาก็มากแม้ผลลัพธ์ของการเรียนนี้ยังไม่เห็นผลแต่ก็มีเรื่องเข้ามาแทรกคือการยื่นเข้ามหาลัยไม่ได้ เพราะเกรดที่น้อยกว่า3 นั้นคือเรื่องที่ทำให้คุณแม่เครียตไปอีก หนูไม่เครียต หนูสบายๆ
หนูไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ว่าต้องเข้ามหาลัยดังๆ ท่านก็ไม่ได้บังคับนะคะแค่แนะนำและคาดหวังในตัวหนู ซึ่งท่านอาจจะไม่รู้ว่าความคาดหวังมันกดดันหนูหนักมาก หนูขอแค่รู้ตัวเองและได้ทำในสิ่งที่ชอบ แต่การที่ต้องเข้าภาคอินเตอร์ในมหลัยที่หนูดูๆไว้ คณะมันช่างน้อยเหลือเกิน มันไม่มีสิ่งที่หนูคิดว่าชอบเลยแค่คิดว่าถ้าติดก็เรียนๆให้จบและก็คงมาช่วยที่บ้าน แต่นั้นไม่ใช่ใจจริงของหนูเลย หนูอยากใช้ชีวิตแบบสงบทำงานแบบไม่รีบไม่เร่งเช่น นักเขียนอิสระ หรือหนูอยากให้คำปรึกษาคนอื่นให้เขาได้มีชีวิตที่ดีและก้าวพ้นเรื่องร้ายๆและคอยให้กำลังใจ ผลักดันพวกเขา ทำYoutube เกี่ยวกับอาหาร หนูอยากทำหลายอย่างมาก หนูยังเลือกไม่ได้ แต่ความจริงที่ว่าใครจะมาช่วยที่บ้านทำมันค้ำคอหนูอยู่ สิ่งที่พ่อสร้างมาใครจะมาทำต่อ ใครจะมาช่วย หนูทิ้งมันไปไม่ได้หรอก ครึ่งชีวิตของคุณพ่อที่ทุ่มเทสร้างบริษัทมา หนูไม่คิดว่าหนูจะเก่งขนาดทำทั้งสองอย่างและการทำธุรกิจไม่ใช่เรื่องง่ายทุกอย่างมีการโตตลอด มีปัญหาตลอด หนูรู้และเข้าใจจุดนี้ดี แต่ชีวิตและความต้องการหนูละ หนูควรทำยังไง หนูจะทิ้งสิ่งที่พ่อสร้างมาเพื่อหนูหรอ หนูสับสนไปหมดแล้ว