ผม อายุ 20ปี ทำงานร้านตนเอง
คือผมแอบมองแม่ตัวเองตั้งแต่มีร้านโทรศัพท์ ละร้านก็ไปได้สวย แต่สำหรับผมนรก
ผมทำงานไม่มีหรอกวันหยุดดีๆ ถึงได้หยุดแต่ต้องโดนด่า แม่ผมนานๆทีเข้าร้านหรือไม่ถึงวันหยุดแกแกก็จะบอกว่า ไปเคลียงานทั้งๆ ตัวแกเองนอนดูทีวีที่บ้านละสิ่งที่ผมไม่พอใจที่สุด เวลาอยู่กับเพื่อน ละผมสงสัยอะไรเข้าไปถามผมจะมักโดนตอบแบบหน้านิ่งๆแล้วแม่จะบอกว่า ทำเอาจัดการเอาไม่รู้อะไรกูเกิ่ล ผมก็คิดอยู่ผมโตมาจากกระบอกไม้ไผ่รึป่าว ละเดือนมะกี้นี้เอง ผมก็ต้องกินต้องใช้แม่ผม ออกเงินเดือนไห้คนที่ร้าน 1x,xxxบาท แต่ผมได้4,000บาท ละผมก็งงนึกว่าแม่จะไห้เพิ่มแต่พอหลายๆวันผมจ่ายค่าห้อง3,500บาทก็เหลือ500ละแม่ผมกลับมาละผมก็บอกแม่ว่าตรังกินข้าวจะไม่มีแล้วแต่แม่ผมเอาแจ่พูดว่าจั่กจะไห้หามาจากไหนทั้งๆ ที่ยอดขายมีทุกวัน กับคนอื่นนี้แสนดีกับตัวคนดป็นลูกนี้ จ่ายค้าข้าวแทนก็ไม่ได้ แต่กับคนอื่นแม่ผมดันเปย์เขา ผมต้องออกจากร้านตัวเองใช่ไหมครับแบบนี้ เผื่ออะไรจะดี
แม่ผมเห็นแก่ตัวกับลูกมากครับ
คือผมแอบมองแม่ตัวเองตั้งแต่มีร้านโทรศัพท์ ละร้านก็ไปได้สวย แต่สำหรับผมนรก
ผมทำงานไม่มีหรอกวันหยุดดีๆ ถึงได้หยุดแต่ต้องโดนด่า แม่ผมนานๆทีเข้าร้านหรือไม่ถึงวันหยุดแกแกก็จะบอกว่า ไปเคลียงานทั้งๆ ตัวแกเองนอนดูทีวีที่บ้านละสิ่งที่ผมไม่พอใจที่สุด เวลาอยู่กับเพื่อน ละผมสงสัยอะไรเข้าไปถามผมจะมักโดนตอบแบบหน้านิ่งๆแล้วแม่จะบอกว่า ทำเอาจัดการเอาไม่รู้อะไรกูเกิ่ล ผมก็คิดอยู่ผมโตมาจากกระบอกไม้ไผ่รึป่าว ละเดือนมะกี้นี้เอง ผมก็ต้องกินต้องใช้แม่ผม ออกเงินเดือนไห้คนที่ร้าน 1x,xxxบาท แต่ผมได้4,000บาท ละผมก็งงนึกว่าแม่จะไห้เพิ่มแต่พอหลายๆวันผมจ่ายค่าห้อง3,500บาทก็เหลือ500ละแม่ผมกลับมาละผมก็บอกแม่ว่าตรังกินข้าวจะไม่มีแล้วแต่แม่ผมเอาแจ่พูดว่าจั่กจะไห้หามาจากไหนทั้งๆ ที่ยอดขายมีทุกวัน กับคนอื่นนี้แสนดีกับตัวคนดป็นลูกนี้ จ่ายค้าข้าวแทนก็ไม่ได้ แต่กับคนอื่นแม่ผมดันเปย์เขา ผมต้องออกจากร้านตัวเองใช่ไหมครับแบบนี้ เผื่ออะไรจะดี