เรารู้สึกว่าตอนนี้เรามีปัญหาครอบครัว ในความรู้สึกของเราเองนะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า แม่กับพ่อของเราเลิกกัน ได้ประมาณ8ปีแล้ว ฝ่ายพ่อเราก็ไปมีคนรักใหม่แต่ไม่ได้มีลูก เขาติดต่อมาหาเราเสมอ
ส่วนแม่อยู่กับเราช่วงที่เลิกกับพ่อ แม่เราก็มีคนใหม่บ้างแต่ก็ต้องเลิกกันไป จนมาถึงตอนนี้ แม่เราพบรักกับผู้ชายคนหนึ่ง แม่เราเขาดูรักผู้ชายคนนี้มาก
แม่บอกว่าเขาเป็นคนดี พูดให้ทางดีกับเขาตลอดแต่ที่ผู้ชายคนนี้ทำใส่เราคือ บางครั้งตรงนั้นไม่มีแม่อยู่ พอเราหันไปยิ้มให้เขา แบบคือไม่สนิทใจไม่รู้จะพูดอะไรด้วยเลยยิ้มๆ เขาก็จะทำหน้านิ่งแบบนิ่งเลย ไม่มองหน้าเรา แล้วผู้ชายคนนี้เขาชอบพูดกับแม่เราเรื่องมีลูกตลอด เขาอยากมีลูกกับแม่เรา ซึ่งมาพูดตอนที่เราอยู่ด้วย แล้วเขาคุยกัน2คน แบบถ้ามีลูกกันนะ จะนู่น จะนี่ เรารู้สึกน้อยใจแม่มากๆ เราพยายามพูดให้แม่รู้ ว่าเราไม่อยากให้มีน้อง ผู้ชายคนนี้แม่พึ่งเจอเขามาไม่กี่ปีเอง แม่เขาก็บอกถ้ามีเดี๋ยวเราก็รักน้องเอง แต่ปัญหาคือมันไม่ใช่ตรงนั้น เรารุ้สึกว่าผช.คนนี้เขาดูเป็นคนเสแสร้ง ต่อหน้าแม่เราเขาจะพูดดีกับเรามาก แบบมากๆเลย พอตอนแม่เราไม่อยู่หรือไปเข้าห้องน้ำ เขาจะนิ่งใส่เรามาก ไม่มีการชวนคุย บางครั้งเราแอบเห็นเค้าทำหน้าไม่พอใจใส่เราด้วย เพราะเราชอบพูดว่า ถ้ามีลูกใหม่หนูจะหมาหัวเน่ามั้ยเนี่ยย กับแม่ เขาก็จะพูดขัดแล้วแอบทำหน้าไม่พอใจเรา
เราพูดเรื่องนี้กับแม่ตลอดแต่แม่ก็บอกว่าเขาเป็นคนดีมากๆ ถ้าแม่มีลูกให้เขาเขาคงจะดีใจ เขาก็ดูรักหนูนะ แม่ชอบพูดแบบนี้ตลอด แล้วเราก็มานั่งคิดเองคนเดียวว่า ถ้าแม่มีลูกเขาก็จะอยู่กันแบบ พ่อแม่ลูก แล้วเราก็เป็นเหมือนลูกติดจากแม่ เรารู้สึกไม่ดี เรารู้สึกน้อยใจมากๆ ไม่มีใครที่มารักคนที่ไม่ใช่ลูกเขาหรอกแล้วยิ่งเรากับผช.คนนั้นพึ่งจะเจอกันแทบนับครั้งได้ เราไม่อยากให้แม่มีแฟนใหม่ด้วยซ้ำ แต่แม่เราไม่ฟังเราเลย เรื่องในครอบครัวเราต้องคุยกันไม่ใช่หรอ เรื่องมีลูกใหม่ มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะ แล้วเราเป็นลุกคนเดียวมาตลอด19ปี อยู่ๆจะให้เขาไปมีครอบครัวใหม่แล้วเราอยู่ในฐานะลูกติด เขาควรนึกถึงใจเราหน่อยมั้ยอ่ะ ความเสียใจ ความน้อยใจมันเยอะมากๆ มันถาโถมมาใส่เรามากช่วงนี้ เรารู้สึกไม่ชอบที่เป็นแบบนี้เลยจริงๆ เราเลยพูดกับแม่ไปว่างั้นรอหนูเข้ามหาลัยไปก่อนค่อยมี ทั้งๆที่จริงไม่อยากให้มีด้วยซ้ำ
ปล.เหมือนเรามาระบายสะมากกว่า
ปล.ที่เราพิมพ์ไปอาจจะดูเหมือนเด็กที่งี่เง่าไปหน่อยนะ 55555
ปล. กระทู้นี้พิมพ์แบบใส่อารมณ์ความน้อยใจไปเต็มที่มาก
ปัญหาครอบครัวค่ะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า แม่กับพ่อของเราเลิกกัน ได้ประมาณ8ปีแล้ว ฝ่ายพ่อเราก็ไปมีคนรักใหม่แต่ไม่ได้มีลูก เขาติดต่อมาหาเราเสมอ
ส่วนแม่อยู่กับเราช่วงที่เลิกกับพ่อ แม่เราก็มีคนใหม่บ้างแต่ก็ต้องเลิกกันไป จนมาถึงตอนนี้ แม่เราพบรักกับผู้ชายคนหนึ่ง แม่เราเขาดูรักผู้ชายคนนี้มาก
แม่บอกว่าเขาเป็นคนดี พูดให้ทางดีกับเขาตลอดแต่ที่ผู้ชายคนนี้ทำใส่เราคือ บางครั้งตรงนั้นไม่มีแม่อยู่ พอเราหันไปยิ้มให้เขา แบบคือไม่สนิทใจไม่รู้จะพูดอะไรด้วยเลยยิ้มๆ เขาก็จะทำหน้านิ่งแบบนิ่งเลย ไม่มองหน้าเรา แล้วผู้ชายคนนี้เขาชอบพูดกับแม่เราเรื่องมีลูกตลอด เขาอยากมีลูกกับแม่เรา ซึ่งมาพูดตอนที่เราอยู่ด้วย แล้วเขาคุยกัน2คน แบบถ้ามีลูกกันนะ จะนู่น จะนี่ เรารู้สึกน้อยใจแม่มากๆ เราพยายามพูดให้แม่รู้ ว่าเราไม่อยากให้มีน้อง ผู้ชายคนนี้แม่พึ่งเจอเขามาไม่กี่ปีเอง แม่เขาก็บอกถ้ามีเดี๋ยวเราก็รักน้องเอง แต่ปัญหาคือมันไม่ใช่ตรงนั้น เรารุ้สึกว่าผช.คนนี้เขาดูเป็นคนเสแสร้ง ต่อหน้าแม่เราเขาจะพูดดีกับเรามาก แบบมากๆเลย พอตอนแม่เราไม่อยู่หรือไปเข้าห้องน้ำ เขาจะนิ่งใส่เรามาก ไม่มีการชวนคุย บางครั้งเราแอบเห็นเค้าทำหน้าไม่พอใจใส่เราด้วย เพราะเราชอบพูดว่า ถ้ามีลูกใหม่หนูจะหมาหัวเน่ามั้ยเนี่ยย กับแม่ เขาก็จะพูดขัดแล้วแอบทำหน้าไม่พอใจเรา
เราพูดเรื่องนี้กับแม่ตลอดแต่แม่ก็บอกว่าเขาเป็นคนดีมากๆ ถ้าแม่มีลูกให้เขาเขาคงจะดีใจ เขาก็ดูรักหนูนะ แม่ชอบพูดแบบนี้ตลอด แล้วเราก็มานั่งคิดเองคนเดียวว่า ถ้าแม่มีลูกเขาก็จะอยู่กันแบบ พ่อแม่ลูก แล้วเราก็เป็นเหมือนลูกติดจากแม่ เรารู้สึกไม่ดี เรารู้สึกน้อยใจมากๆ ไม่มีใครที่มารักคนที่ไม่ใช่ลูกเขาหรอกแล้วยิ่งเรากับผช.คนนั้นพึ่งจะเจอกันแทบนับครั้งได้ เราไม่อยากให้แม่มีแฟนใหม่ด้วยซ้ำ แต่แม่เราไม่ฟังเราเลย เรื่องในครอบครัวเราต้องคุยกันไม่ใช่หรอ เรื่องมีลูกใหม่ มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆนะ แล้วเราเป็นลุกคนเดียวมาตลอด19ปี อยู่ๆจะให้เขาไปมีครอบครัวใหม่แล้วเราอยู่ในฐานะลูกติด เขาควรนึกถึงใจเราหน่อยมั้ยอ่ะ ความเสียใจ ความน้อยใจมันเยอะมากๆ มันถาโถมมาใส่เรามากช่วงนี้ เรารู้สึกไม่ชอบที่เป็นแบบนี้เลยจริงๆ เราเลยพูดกับแม่ไปว่างั้นรอหนูเข้ามหาลัยไปก่อนค่อยมี ทั้งๆที่จริงไม่อยากให้มีด้วยซ้ำ
ปล.เหมือนเรามาระบายสะมากกว่า
ปล.ที่เราพิมพ์ไปอาจจะดูเหมือนเด็กที่งี่เง่าไปหน่อยนะ 55555
ปล. กระทู้นี้พิมพ์แบบใส่อารมณ์ความน้อยใจไปเต็มที่มาก