กำลังคิดไม่ตกว่าทางไหนที่ควรจะพุ่งไป ระหว่าง คนไม่ใช่ทำยังไงก็ไม่ใช่ กับ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก

คือจะบอกว่าผมเคยคุยกับคนคนนึง ตอนแรกรู้สึกดีมากเลย คิดไปไกลว่าจะจริงจัง แต่ไปๆมาๆเพิ่งรู้ว่านางคุยหลายคน เลยรู้สึกแย่และทะเลาะกัน จนนางบอกว่ารักหนุ่มสาวมีแต่ปัญหา จะอยู่คนเดียวละ สบายใจกว่า(คำพูดยอดฮิตของผู้หญิงที่ส่วนมากอีกซักพักก็ไปมีแฟน 555) แล้วก็บอกอีกว่าผมไม่ใช่ ให้เป็นได้แค่เพื่อน ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่อะ!!
ผมก็เจอแบบนี้เลยคิดอยู่แว้บนึงว่าจะตัดใจซะ แต่พอนึกถึงเรื่องดีๆที่เคยเกิดขึ้นก็รู้สึกว่ามันเป็นของจริง ต้องลุย แต่ถึงกระนั้น ถามใครๆเสียงก็แบ่งออกเป็นสองฝักฝ่าย ระหว่างฝ่ายหน้าด้านลุยกับฝ่ายถอดใจหาใหม่ แต่ใจส่วนมากผมจะเอียงไปทางตื้อซะมากกว่า เพราะผมคุยกับใครมาแล้วพังทุกคนไง 555 แล้วพอหาใหม่ก็พังอีกๆ จนเริ่มรำคาญละ เลยอยากจะลองดูว่าถ้าลุยคนเดียวแบบเหยียบมิดทะลุไมล์ มันจะได้ผลเหมือนคนที่ตามจีบคู่อื่นๆรึป่าว เพราะของผมผ่านมาแค่สามเดือน แต่คนที่ตื้อติดเขาตามจีบเป็นปี ขณะที่ให้กำลังใจตัวเองแบบนี้อีกด้านของใจก็บอกว่า "เสียเวลา ทำร้ายตัวเองเปล่าๆน่า ออกมาเถอะ" ซึ่งก็อาจจะจริง
และด้วยความสับสนนี้ผมเลยอยากถามเพื่อนเราชาวพันทิปว่า การที่จะพุ่งทำลายกำแพงที่สูงและหนากับการหากำแพงที่เขามีประตูให้(ซึ่งไม่ได้หาง่ายๆน่ะสิ 555) แบบไหนที่ผมน่าจะทำ ตามความเห็นของเพื่อนๆผมขอทราบแนวคิดหน่อยนิ