สวัสดีค่ะ เป็นสมาชิกใหม่ ส่วนตัวไม่เคยคิดสมัครเลย แต่ชอบมาอ่านเก็บข้อมูลในหลายๆ เรื่อง
แต่ในตอนนี้ทนไม่ไหวจริงๆ ค่ะ หมดหนทาง หาทางออกไม่เจอ จำทางเข้าก็ไม่ได้
ขอเล่าเลยนะคะ......
เรากับแฟนคบกันมาเกือบจะ 4 ปีแล้วค่ะ เราเป็นคู่รักที่ไกลกันค่ะ ตอนแรกเราไม่เคยสนใจเค้าเลยแม้สักนิดเดียว เค้าแสนดี ดีมากกกกกก
เค้าดีกับเราทุกอย่าง เป็นห่วงเรา ทำทุกอย่างที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำให้เราเลยค่ะ เราก็รักเค้านะคะ แต่เราเป็นคนไม่แสดงออกด้วยคำพูด แต่เวลาที่อยู่ด้วยกันเรามักจะทำให้เค้ารู้ด้วยการกระทำมากกว่าค่ะ เราฟอร์มหนา ไม่ชอบแสดงออกเรื่องพวกนี้ค่ะ
และวันนั้นก็มาถึงค่ะ วันที่เค้าทนเราไม่ได้และเค้าทิ้งเราไปหาคนใหม่ (โดยที่คนใหม่ก็รู้อยู่แล้วว่าเค้ามีแฟน)
เราเหมือนโลกสลายอ่ะค่ะ ใจมันจะแตกให้ได้ มันทั้งเสียใจที่ตอนเค้าอยู่เราไม่เคยดูแลเค้าดีเลยและมันก็เสียใจที่เค้าไปมีคนอื่น
ในตอนนั้นได้แต่โทษตัวเองว่ามันเป็นเพราะเราที่ทำให้เค้าเป็นแบบนี้ ภาพทุกอย่างที่เคยทำกับเค้ามันย้อนขึ้นมาตลอดเลยค่ะ
ไม่มีวันไหนเลยค่ะที่เราไม่ร้องไห้เพราะคิดถึงเค้า โกรธก็โกรธ แต่รักก็รักอ่ะค่ะ เราเสียใจอยู่ 3 เดือนกว่าๆค่ะ
แต่แล้วเค้าก็กลับมาโทรหาเรา คุยกับเรา ทำดีกับเรา บอกคิดถึงเรามาก บอกว่าเค้าเห็นอะไรที่เราชอบทำ ชอบกิน ทุกอย่างๆ มันทำให้เค้าไม่สามารถทิ้งเราไปจากความทรงจำได้เลย หลังจากนั้นยังไงคะ..... แค่เค้าฮัลโหลมา โอ้ยอีนี่ใจอ่อนสิคะ อภัยให้ตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงเค้าแล้วค่ะ
จนวันหนึ่งที่เราได้มีโอกาสกลับมาคบกันอีกครั้ง เค้าก็ดีไม่เปลี่ยนเลยค่ะ เค้าซื่อสัตย์มากขึ้น แต่กว่าจะแก้ปัญหาก็อีรุงตุงนังสักพักค่ะ แต่ก็ผ่านมาได้
ความรักของเราพัฒนาขึ้นอย่างดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เราทั้งสองรักกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น ได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น หาเวลาไปเจอกันบ่อยขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างในระยะเวลาไม่กี่เดือน เรามีอะไรที่เป็นความทรงจำมากมาย ทั้งดีและร้าย เราพร้อมสู้ค่ะ เราพร้อมที่จะอยู่ข้างเค้า
แต่วันหนึ่งมันก็มาถึง.........................................................................................................
วันที่เค้าไม่ได้ต้องการเราเหมือนที่ผ่านมา เพียงเพราะเราสนใจเค้ามากเกินไป งี่เง่าใส่เค้า คิดถึงเค้า อยากคุยกับเค้า ทำอะไรสิ่งแรกที่นึกถึงคือเค้าค่ะ
เป็นเค้าตลอด เวลาเค้าขอไปเที่ยวเราจะมีอารมณ์นอยค่ะ แล้วเราเป็นคนปากดี ชอบพูดไรไม่คิด คำพูดเรามักทำให้เค้าเสียใจ เค้าคงอาจจะเก็บกด เราให้เค้าช่วยพิมงานวิจัยเรา 5 หน้า แต่พอเค้าบอกว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนเท่านั้นแหละ เราส่งไปเกือบ 20 หน้า แล้วบอกว่าพิมให้เสร็จ จะไปเที่ยวก็ไปแต่ต้องเสร็จ และสรุปวันนั้นคือเค้าก็ไม่ได้ไป เรารู้สึกผิดล่ะค่ะ แต่ไม่มีโอกาสได้ขอโทษ เราไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร นี่แหละค่ะเราไม่เคยสนใจรายละเอียดเล็กน้อยที่เป็นเค้าเลย เอาแต่ความต้องการของตัวเองเป็นหลัก เราคิดแค่ว่าตัวเราห่างกันแล้ว อย่างน้อยแค่ได้คุยก็ดีใจแล้วค่ะ
ผลสุดท้าย................ วันนั้นเป็นวันเกิดเราค่ะ เราขอเคลียทุกปัญหากับเค้า เราคิดในใจแค่ว่าอยากจบทุกปัญหาวันนี้ เพื่อพรุ่งนี้วันที่เราอายุมากขึ้นจะได้เหมือนเป็นการเริ่มใหม่ แต่ผลที่ได้คือ เค้าจะบอกเลิกเราค่ะ เค้าบอกว่าทุกครั้งที่เค้าโทรมาเค้าต้องเห็นเราร้องไห้ ซึ่งนั่นเค้าทนให้เราเสียใจไม่ไหว
และเค้าก็บอกว่าเค้าติดเพื่อน อยากเที่ยว อยากไปแบบสบายใจ แบบที่ไม่ต้องคอยห่วงเรา ตอนที่เค้าพูด
เรานี่แทบล้มไปกองเลยค่ะ...... ทรุดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียสมดุล เงิบค่ะ ไม่คิดเลยค่ะว่าจะมีครั้งนี้อีก
เราเหมือนบ้าอ่ะค่ะ ร้องไห้ไม่หยุด ได้แต่พูดคำว่าขอโอกาสได้มั้ยที่รัก เค้าจะทำให้ตัวเองเห็นนะ ว่าเค้าจะไม่งี่เง่าแล้ว เค้าขอโทษ ถ้าตัวเองยังรักเค้า ขอให้เค้าได้ชดใช้อะไรหลายๆอย่างในสิ่งที่เค้าทำไม่ดีกับตัวเองนะ ตอนแรกเค้าจะไม่โอกาสค่ะ แต่เราว่าคงเป็นเพราะเค้าสงสาร เค้ารู้ว่าเราไม่มีใคร เค้ารู้ว่าเราอยู่บ้าน (พ่อแม่ยังไม่สนับสนุนเรื่องความรักวัยเรียนสักเท่าไหร่ค่ะ) ไม่ได้อยู่หอ ไม่มีเพื่อนว่างให้คำปรึกษา เพราะทุกคนต่างมีงานและต่างมีผัว5555555555 เรารู้เลยค่ะว่าชีวิตเราที่เคยมีเค้าในทุกๆอย่าง อีกไม่นานกำลังจบ ตอนนี้ยังไม่เลิกกันค่ะ แต่เราว่าความรู้สึกของเค้าคงไปแล้ว
แต่เราไม่ยอมรับเองค่ะ เราไม่ยอมรับความจริงกับสิ่งที่เรารู้ เราแกล้งโง่ เรารักเค้า ลองคิดนะคะ ว่าตลอดที่ผ่านมาเราเสียใจเรื่องอะไร เค้ามักจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างเรา เราไม่พร้อมค่ะ ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ เราไม่เคยพร้อมที่จะใช้คำว่าเลิกกับเค้าเลย เรากินไม่ได้นอนไม่หลับ ขับรถก็ร้องไห้ เดินไปไหนน้ำตาก็ไหล เวลาเรียนบางทีก็เหม่อ (แต่เราค่อนข้างตั้งใจเรียนค่ะ ผลการเรียนไม่เคยตกเพราะเรื่องแบบนี้) เราเหมือนคนหายใจแต่ใกล้ตายอ่ะค่ะ เราสัญญากับเค้าว่าเราจะไม่ร้องไห้เพราะเค้าอีก แต่เชื่อมั้ยคะ ทุกวันนี้เราต้องแอบร้อง ทั้งแอบคนในครอบครัว แอบเพื่อน แอบเค้า ไม่อยากให้ใครรับรู้ถึงความเสียใจของเราค่ะ ชีวิตเราต่อจากนี้เราคงทำได้แค่รอดู รอคอย รอให้เค้าทิ้งไปอ่ะค่ะ นอกจากนั้นเราทำไรไม่ได้อีกเลย เราทำได้แค่คิดถึง แค่ตอนนี้ยังไม่ได้เลิกกัน เราอยากโทรใจจะขาดยังไม่กล้ากวนเค้าเลยค่ะ กลัวเค้ารำคาน กลัวเค้าไม่รับ กลัว...........
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุณทุกคำแนะนำนะคะ สัญญาว่าจะอ่านจนครบทุกคอมเม้นค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจล่วงหน้าค่ะ
ถ้าถูกใจใครหลายคน แชร์ให้เราด้วยนะคะ เผื่อว่าเค้าคนนั้นจะมาเห็น แต่คนอย่างเค้าคงไม่เชื่อว่าเราจะลงทุนมาสมัครพันทิปแล้วระบายคความในใจ
เพราะเราภายนอก เข้มแข็งมากกกกกกกกกก ภายในสิคะ โคตรเปราะบาง...........
ความรักที่สร้างมาเกือบ 4 ปี จะหมดลงกันได้ในวันเดียวจริงหรอคะ?
แต่ในตอนนี้ทนไม่ไหวจริงๆ ค่ะ หมดหนทาง หาทางออกไม่เจอ จำทางเข้าก็ไม่ได้
ขอเล่าเลยนะคะ......
เรากับแฟนคบกันมาเกือบจะ 4 ปีแล้วค่ะ เราเป็นคู่รักที่ไกลกันค่ะ ตอนแรกเราไม่เคยสนใจเค้าเลยแม้สักนิดเดียว เค้าแสนดี ดีมากกกกกก
เค้าดีกับเราทุกอย่าง เป็นห่วงเรา ทำทุกอย่างที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำให้เราเลยค่ะ เราก็รักเค้านะคะ แต่เราเป็นคนไม่แสดงออกด้วยคำพูด แต่เวลาที่อยู่ด้วยกันเรามักจะทำให้เค้ารู้ด้วยการกระทำมากกว่าค่ะ เราฟอร์มหนา ไม่ชอบแสดงออกเรื่องพวกนี้ค่ะ
และวันนั้นก็มาถึงค่ะ วันที่เค้าทนเราไม่ได้และเค้าทิ้งเราไปหาคนใหม่ (โดยที่คนใหม่ก็รู้อยู่แล้วว่าเค้ามีแฟน)
เราเหมือนโลกสลายอ่ะค่ะ ใจมันจะแตกให้ได้ มันทั้งเสียใจที่ตอนเค้าอยู่เราไม่เคยดูแลเค้าดีเลยและมันก็เสียใจที่เค้าไปมีคนอื่น
ในตอนนั้นได้แต่โทษตัวเองว่ามันเป็นเพราะเราที่ทำให้เค้าเป็นแบบนี้ ภาพทุกอย่างที่เคยทำกับเค้ามันย้อนขึ้นมาตลอดเลยค่ะ
ไม่มีวันไหนเลยค่ะที่เราไม่ร้องไห้เพราะคิดถึงเค้า โกรธก็โกรธ แต่รักก็รักอ่ะค่ะ เราเสียใจอยู่ 3 เดือนกว่าๆค่ะ
แต่แล้วเค้าก็กลับมาโทรหาเรา คุยกับเรา ทำดีกับเรา บอกคิดถึงเรามาก บอกว่าเค้าเห็นอะไรที่เราชอบทำ ชอบกิน ทุกอย่างๆ มันทำให้เค้าไม่สามารถทิ้งเราไปจากความทรงจำได้เลย หลังจากนั้นยังไงคะ..... แค่เค้าฮัลโหลมา โอ้ยอีนี่ใจอ่อนสิคะ อภัยให้ตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงเค้าแล้วค่ะ
จนวันหนึ่งที่เราได้มีโอกาสกลับมาคบกันอีกครั้ง เค้าก็ดีไม่เปลี่ยนเลยค่ะ เค้าซื่อสัตย์มากขึ้น แต่กว่าจะแก้ปัญหาก็อีรุงตุงนังสักพักค่ะ แต่ก็ผ่านมาได้
ความรักของเราพัฒนาขึ้นอย่างดีมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เราทั้งสองรักกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น ได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น หาเวลาไปเจอกันบ่อยขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างในระยะเวลาไม่กี่เดือน เรามีอะไรที่เป็นความทรงจำมากมาย ทั้งดีและร้าย เราพร้อมสู้ค่ะ เราพร้อมที่จะอยู่ข้างเค้า
แต่วันหนึ่งมันก็มาถึง.........................................................................................................
วันที่เค้าไม่ได้ต้องการเราเหมือนที่ผ่านมา เพียงเพราะเราสนใจเค้ามากเกินไป งี่เง่าใส่เค้า คิดถึงเค้า อยากคุยกับเค้า ทำอะไรสิ่งแรกที่นึกถึงคือเค้าค่ะ
เป็นเค้าตลอด เวลาเค้าขอไปเที่ยวเราจะมีอารมณ์นอยค่ะ แล้วเราเป็นคนปากดี ชอบพูดไรไม่คิด คำพูดเรามักทำให้เค้าเสียใจ เค้าคงอาจจะเก็บกด เราให้เค้าช่วยพิมงานวิจัยเรา 5 หน้า แต่พอเค้าบอกว่าจะไปเที่ยวกับเพื่อนเท่านั้นแหละ เราส่งไปเกือบ 20 หน้า แล้วบอกว่าพิมให้เสร็จ จะไปเที่ยวก็ไปแต่ต้องเสร็จ และสรุปวันนั้นคือเค้าก็ไม่ได้ไป เรารู้สึกผิดล่ะค่ะ แต่ไม่มีโอกาสได้ขอโทษ เราไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไร นี่แหละค่ะเราไม่เคยสนใจรายละเอียดเล็กน้อยที่เป็นเค้าเลย เอาแต่ความต้องการของตัวเองเป็นหลัก เราคิดแค่ว่าตัวเราห่างกันแล้ว อย่างน้อยแค่ได้คุยก็ดีใจแล้วค่ะ
ผลสุดท้าย................ วันนั้นเป็นวันเกิดเราค่ะ เราขอเคลียทุกปัญหากับเค้า เราคิดในใจแค่ว่าอยากจบทุกปัญหาวันนี้ เพื่อพรุ่งนี้วันที่เราอายุมากขึ้นจะได้เหมือนเป็นการเริ่มใหม่ แต่ผลที่ได้คือ เค้าจะบอกเลิกเราค่ะ เค้าบอกว่าทุกครั้งที่เค้าโทรมาเค้าต้องเห็นเราร้องไห้ ซึ่งนั่นเค้าทนให้เราเสียใจไม่ไหว
และเค้าก็บอกว่าเค้าติดเพื่อน อยากเที่ยว อยากไปแบบสบายใจ แบบที่ไม่ต้องคอยห่วงเรา ตอนที่เค้าพูด
เรานี่แทบล้มไปกองเลยค่ะ...... ทรุดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียสมดุล เงิบค่ะ ไม่คิดเลยค่ะว่าจะมีครั้งนี้อีก
เราเหมือนบ้าอ่ะค่ะ ร้องไห้ไม่หยุด ได้แต่พูดคำว่าขอโอกาสได้มั้ยที่รัก เค้าจะทำให้ตัวเองเห็นนะ ว่าเค้าจะไม่งี่เง่าแล้ว เค้าขอโทษ ถ้าตัวเองยังรักเค้า ขอให้เค้าได้ชดใช้อะไรหลายๆอย่างในสิ่งที่เค้าทำไม่ดีกับตัวเองนะ ตอนแรกเค้าจะไม่โอกาสค่ะ แต่เราว่าคงเป็นเพราะเค้าสงสาร เค้ารู้ว่าเราไม่มีใคร เค้ารู้ว่าเราอยู่บ้าน (พ่อแม่ยังไม่สนับสนุนเรื่องความรักวัยเรียนสักเท่าไหร่ค่ะ) ไม่ได้อยู่หอ ไม่มีเพื่อนว่างให้คำปรึกษา เพราะทุกคนต่างมีงานและต่างมีผัว5555555555 เรารู้เลยค่ะว่าชีวิตเราที่เคยมีเค้าในทุกๆอย่าง อีกไม่นานกำลังจบ ตอนนี้ยังไม่เลิกกันค่ะ แต่เราว่าความรู้สึกของเค้าคงไปแล้ว
แต่เราไม่ยอมรับเองค่ะ เราไม่ยอมรับความจริงกับสิ่งที่เรารู้ เราแกล้งโง่ เรารักเค้า ลองคิดนะคะ ว่าตลอดที่ผ่านมาเราเสียใจเรื่องอะไร เค้ามักจะเป็นคนที่คอยอยู่ข้างเรา เราไม่พร้อมค่ะ ไม่ว่าจะผ่านมานานเท่าไหร่ เราไม่เคยพร้อมที่จะใช้คำว่าเลิกกับเค้าเลย เรากินไม่ได้นอนไม่หลับ ขับรถก็ร้องไห้ เดินไปไหนน้ำตาก็ไหล เวลาเรียนบางทีก็เหม่อ (แต่เราค่อนข้างตั้งใจเรียนค่ะ ผลการเรียนไม่เคยตกเพราะเรื่องแบบนี้) เราเหมือนคนหายใจแต่ใกล้ตายอ่ะค่ะ เราสัญญากับเค้าว่าเราจะไม่ร้องไห้เพราะเค้าอีก แต่เชื่อมั้ยคะ ทุกวันนี้เราต้องแอบร้อง ทั้งแอบคนในครอบครัว แอบเพื่อน แอบเค้า ไม่อยากให้ใครรับรู้ถึงความเสียใจของเราค่ะ ชีวิตเราต่อจากนี้เราคงทำได้แค่รอดู รอคอย รอให้เค้าทิ้งไปอ่ะค่ะ นอกจากนั้นเราทำไรไม่ได้อีกเลย เราทำได้แค่คิดถึง แค่ตอนนี้ยังไม่ได้เลิกกัน เราอยากโทรใจจะขาดยังไม่กล้ากวนเค้าเลยค่ะ กลัวเค้ารำคาน กลัวเค้าไม่รับ กลัว...........
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ขอบคุณทุกคำแนะนำนะคะ สัญญาว่าจะอ่านจนครบทุกคอมเม้นค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจล่วงหน้าค่ะ
ถ้าถูกใจใครหลายคน แชร์ให้เราด้วยนะคะ เผื่อว่าเค้าคนนั้นจะมาเห็น แต่คนอย่างเค้าคงไม่เชื่อว่าเราจะลงทุนมาสมัครพันทิปแล้วระบายคความในใจ
เพราะเราภายนอก เข้มแข็งมากกกกกกกกกก ภายในสิคะ โคตรเปราะบาง...........