ทำไมนะ ทำไมต้องเป็นผม ที่ต้องโดนแบบนี้
ไม่เข้าใจเลย
ผมไม่น่าเข้าไปในชีวิตคุณตั้งแต่แรกเลย คนที่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยเจอหน้ากันซักครั้งในชีวิต เริ่มจากโลกออนไลน์
เริ่มแรกที่คุย ผมไม่ทันรู้เลยว่าช่วงนั้น คุณกำลังมีปัญหากะคนของคุณ
ต่อมาคุณก็เล่าทุกอย่างให้ฟัง แรกๆ ผมไม่ติดใจอะไร เพราะไม่ได้คิดอะไรแต่แรก เพราะระยะทางที่ไกลมาก
บทสนทนาแล้วบทสนทนาเล่า วันเวลาผ่านไป เราสนิทกันมากขึ้น คุณชวนผม ไปเที่ยวในที่ที่ของคุณ ในใจผมเริ่มตื่นเต้น ทำไมคุณชวนผมไปเจอครอบครัว คุณ
ไม่นานหลังจากนั้น คุณบอกว่า ได้บอกเลิก ห่างเขาแล้ว ณ ตอนนั้น ใจของผมเริ่มที่จะศึกษาที่คุณแล้ว
ทุกอย่างเป็นไปได้ดี ทั้งคุณ และผม มีบทสนทนากันทุกวัน ยิ้ม กันเมื่อได้คุย
แต่มาวันนึง ฟ้าก็ผ่าลงมา ที่กลางใจผม คุณบอกว่า เขามาขอคืนดี ทุกอย่างเป็นความเข้าใจผิดของคุณในตัวเขา คุณอยากให้เกียรติคนที่อยู่ตรงหน้า ที่ไม่ใช่โลกออนไลน์ จะให้โอกาสเขาดู
ผม ได้ระบายทุกอย่างให้คุณฟัง คุณบอกกับผมว่า แค่กลับไปคุย ไม่ใช่คบ อะไรก็เป็นไปได้ และถ้าผมหยุดตอนนี้ ปาฏิหารย์จะมีจริงๆหรือ ทั้งๆที่ยังไม่ได้เจอกัน ไม่คิดจะเสี่ยง หรือไง
ผมเชื่อคุณ ผมยังคุยกับคุณต่อ
คุณบอกว่า ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ที่คุยพร้อมกัน สองคน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ขอบคุณที่เข้าใจ
ผมก็ยอมรับได้ ในตอนนั้น
และแล้ววันที่ผมอยากได้ยิน ก็มาถึง คุณบอกว่า คุณโดนเขาไล่มา บอกว่าคุณน่ารำคาญ ตอนนี้เป็นก็แค่ เพื่อนในเฟสเท่านั้น
ละคุณก็มา บอกว่าผมเป็นคนพิเศษ ที่มากกว่าอะไรทั้งหมด เป็นคนไกล ที่อยู่ใกล้
เราทั้งคู่ มีแพลน ที่จะนัดเจอกัน ที่กทม.
วันนึงคุณก็มาบอกว่า วันนี้คุณได้เจอกับเขาอีก คุณบอกจะทำไงได้ ในเมื่อ เขาก็คือ หนึ่งในกลุ่มเพื่อน ที่ต้องเจอ เขามาขอคืนดี และได้ปฎิเสธไป
พ่อคุณบอกว่า ให้คุยพร้อมกันทั้งสองคน เพื่อเลือกสิ่งที่ดีให้ตัวเอง .. คุณบอกผมว่า คงทำงั้นไม่ได้ อึดอัดตาย
คุณทำให้ผมเชื่อสนิทใจเลย ว่าตั้งแต่วันนั้น คุณจะคุยศึกษากับผมแค่คนเดียว
แต่แล้ว วันนึงที่เราสนทนากัน คุณส่งรูป screen shot มาให้ดู รูปนั้นมันติด chat head คนเก่าของคุณ ที่มีข้อความเด้งมา
ในใจผมคิดว่า คุณกลับไปคุยกันอีกแล้วหรอ แต่อีกใจก็คงคิดว่า ไม่มีอะไร ก็แค่เพื่อนกันแล้ว เชื่อใจคุณ
แต่ผมก็ไม่สามารถไว้วางใจได้ ผมเข้าไปดูเฟสของคนเก่าของคุณ คุณยังคงตามถูกใจ ทุกโพส ทุกอัพเดทเรื่องราวของเขา
ไหนที่เคยบอก ว่าถ้าเลิกกันแล้ว จะเฉยๆ กะแฟนเก่า คุยได้ แต่จะไม่ยุ่งอะไร
ช่วงหลังๆ คุณเริ่มห่างกะผม
ผ่านไปจนกระทั่ง 1 เดือน คุณได้ไปเจอ ไปกินข้าวกับ กลุ่มเพื่อน ซึ่งมีคนเก่าไปด้วย คุณนั่งติดกะเขา
ตอนนั้นผมชา ไหนคุณบอกว่า ตัดไปแล้ว ก็แค่เพื่อนในเฟซ แต่นี่คืออะไร
ผมถามคุณอ้อมๆ คุณบอกไม่ได้กลับมาคบ ก็แค่คุยด้วยธรรมดา เขาแสดงให้เห็นว่ากำลังปรับตัว เขาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ซึ่งยังไง ก็ต้องเจอตลอด เพราะเป็นเพื่อน กลุ่มเดียวกัน
ตอนแรกที่เขาไล่ คุณ คุณจำไม่ได้หรอ ว่าคุณพูดไงกับผมบ้าง วันนี้คุณบอกว่า เขาปรับตัว พูดเหมือนว่า คุณเริ่มใจอ่อน
คุณบอกผมว่า ตอนนี้ไม่ได้ชอบใครเลย คงจะโสดยาว ไปอีกหลายปี ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวอีก
คุณบอก จริงๆเราไม่ควรเจอกัน และหยุดคุยด้วยซ้ำ เพราะยังไงก็เจอกับเขาบ่อย เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบหน้า ซึ่งจะทำให้ผมเป็นคนคิดมากแบบนั้น
แล้วที่ผ่านมา มันคืออะไร คุณทำให้ผมรู้สึกดีทำไม คุณบอกผมว่าเป็นคนพิเศษทำไม คุณบอกว่าอนาคตของเราทั้งคู่พอเป็นไปได้ เพียงแต่ต้องเจอ ศึกษากันก่อน
แต่วันนี้คุณกลับตัดบอกแบบนี้
สามวันหลังจากนั้น แพลนที่เราได้เจอกัน ก็มาถึง
ผมกับคุณ ก็ได้เจอกัน ครั้งแรก และน่าเสียดายที่มันเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต
คุณบอกผมต่อหน้า ว่าจะหยุดคุย และจะขอจบทุกอย่าง คุณทำให้ผมเห็นว่า ไหนหละ ที่เคยบอกว่าอย่างงั้นอย่างงี้ ผมเห็นคุณแชทกะคนเก่าของคุณ ตลอดเวลา ที่ผมยืนอยู่ข้างหลัง ไหนหละ ที่คุณบอกว่า ก็แค่คุยธรรมดา คุณทำให้ผมรู้สึกว่าทำไมเหมือนตอนที่ผมเคยคุยกับคุณแบบนั้น มีการส่งรูปให้กัน คุณดูมีความสุขเวลาคุยกับเขา ไหนที่คุณบอกว่าก็แค่ เพื่อนธรรมดา
ตลอด 10 กว่าชม. ที่เราอยู่ด้วยกัน มันไม่เป็นไปตามแผน ที่ผมคิดไว้ ทุกอย่างมันหม่นๆ อึมครึม คุณทำเหมือน ไม่อยากคุยกับผม
ผมคิดถึงตอนที่เราเคยคุยและมีความสุข
ตอนที่ผมขับรถไปส่งคุณ ผมถามคุณทุกอย่าง ทำไมคุณตอบมาแบบนั้น ทำไมคุณตอบว่า เรื่องทุกอย่างผมคิดไปเอง
คุณบอกไม่เคยคิดจะเชื่อเรื่อง คุยกันผ่านแชทละจะมามีอนาคตด้วยกัน
.... มันขัดแย้งกับสิ่งที่ผ่านมา
คุณบอกว่า ตัดสินใจ ที่จะเลิกคุยกับผมได้ เดือนนึง บอกว่า ผมพยามทำให้ทุกอย่างมันดีจนอึดอัด คุณคิดว่าไม่มีใครเพอเฟค ใช่ผมไม่เถียง แต่ ผมอยากจะบอกว่า ผมไม่ได้พยามอะไรเลย ทุกครั้งที่เราคุยกัน มันก็มีความสุขหนิ มันไม่ได้มีสัญญาณอะไรบ่งบอกมาเลย
หรือว่าเป็นเพราะ เขา คนที่ลึกๆ มีเขาอยู่ในใจตลอดเวลา แต่คุณกลับบอกว่า กลับไปคืนดียาก
ทำไมคุณไม่บอกผมตรงๆ ซักคำ มันเป็นเวลาเดียวกันกับที่ คนเก่าคุณมาขอคืนดีหนิ
คุณบอกว่าผมไม่ถามเอง รูปscreenshot นั่น จงใจจะให้ถาม แต่ผมไม่ถามเอง เพราะเชื่อใจ
คุณสารภาพกับผม พ่อของเขา และพ่อของคุณมาขอไว้ ให้กลับไปคุย ให้โอกาส
แล้วผมหละ คุณเห็นผมเป็นตัวอะไร
พอถึงบ้าน ผมถาม คุณ คำพูดเหล่านั้นที่ มันเคยออกมาจากปากของคุณ มันไปไหนหมด
แต่คุณตอบมาว่า ถ้ามองว่าเป็นเรื่องอดีตไม่ติดใจอะไร ผมจะไม่ถามคุณแบบนี้
มันยากที่จะนึกย้อนว่าเคยพูดอะไรไปบ้าง คนเรามีหลายองศา ที่สามารถหันไปได้
คุณบอกทำไมผมต้องเก็บมาคิด ทำไมผมคิดมาก เป็นคนละเอียดอ่อน ยิ่งกว่า ญ
วันนี้คุณบล็อกผมไป คุณไม่เคยคิดถึงเรื่องราวดีๆ ของเราที่ผ่านมาหรือไง แค่เพื่อนในเฟซก็เพียงพอแล้ว คุณเคยบอกผมว่าถ้าหยุดคุย อย่าบล็อกกันไป แต่วันนี้คุณทำกับผม
ผมเอาอีกแอคเค้า เข้าไปดูเฟซ คุณ คุณอัพรูปดูชีวิตมีความสุข เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่ตัดคนนึงออกจากชีวิต
ทำไมคุณใจร้ายแบบนี้
ขอร้อง ได้โปรดเถอะ อย่าดึงใครเข้ามา ในขณะที่ใจของคุณ กำลังไม่มั่นคง
ไม่เข้าใจเลย
ผมไม่น่าเข้าไปในชีวิตคุณตั้งแต่แรกเลย คนที่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยเจอหน้ากันซักครั้งในชีวิต เริ่มจากโลกออนไลน์
เริ่มแรกที่คุย ผมไม่ทันรู้เลยว่าช่วงนั้น คุณกำลังมีปัญหากะคนของคุณ
ต่อมาคุณก็เล่าทุกอย่างให้ฟัง แรกๆ ผมไม่ติดใจอะไร เพราะไม่ได้คิดอะไรแต่แรก เพราะระยะทางที่ไกลมาก
บทสนทนาแล้วบทสนทนาเล่า วันเวลาผ่านไป เราสนิทกันมากขึ้น คุณชวนผม ไปเที่ยวในที่ที่ของคุณ ในใจผมเริ่มตื่นเต้น ทำไมคุณชวนผมไปเจอครอบครัว คุณ
ไม่นานหลังจากนั้น คุณบอกว่า ได้บอกเลิก ห่างเขาแล้ว ณ ตอนนั้น ใจของผมเริ่มที่จะศึกษาที่คุณแล้ว
ทุกอย่างเป็นไปได้ดี ทั้งคุณ และผม มีบทสนทนากันทุกวัน ยิ้ม กันเมื่อได้คุย
แต่มาวันนึง ฟ้าก็ผ่าลงมา ที่กลางใจผม คุณบอกว่า เขามาขอคืนดี ทุกอย่างเป็นความเข้าใจผิดของคุณในตัวเขา คุณอยากให้เกียรติคนที่อยู่ตรงหน้า ที่ไม่ใช่โลกออนไลน์ จะให้โอกาสเขาดู
ผม ได้ระบายทุกอย่างให้คุณฟัง คุณบอกกับผมว่า แค่กลับไปคุย ไม่ใช่คบ อะไรก็เป็นไปได้ และถ้าผมหยุดตอนนี้ ปาฏิหารย์จะมีจริงๆหรือ ทั้งๆที่ยังไม่ได้เจอกัน ไม่คิดจะเสี่ยง หรือไง
ผมเชื่อคุณ ผมยังคุยกับคุณต่อ
คุณบอกว่า ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ที่คุยพร้อมกัน สองคน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ขอบคุณที่เข้าใจ
ผมก็ยอมรับได้ ในตอนนั้น
และแล้ววันที่ผมอยากได้ยิน ก็มาถึง คุณบอกว่า คุณโดนเขาไล่มา บอกว่าคุณน่ารำคาญ ตอนนี้เป็นก็แค่ เพื่อนในเฟสเท่านั้น
ละคุณก็มา บอกว่าผมเป็นคนพิเศษ ที่มากกว่าอะไรทั้งหมด เป็นคนไกล ที่อยู่ใกล้
เราทั้งคู่ มีแพลน ที่จะนัดเจอกัน ที่กทม.
วันนึงคุณก็มาบอกว่า วันนี้คุณได้เจอกับเขาอีก คุณบอกจะทำไงได้ ในเมื่อ เขาก็คือ หนึ่งในกลุ่มเพื่อน ที่ต้องเจอ เขามาขอคืนดี และได้ปฎิเสธไป
พ่อคุณบอกว่า ให้คุยพร้อมกันทั้งสองคน เพื่อเลือกสิ่งที่ดีให้ตัวเอง .. คุณบอกผมว่า คงทำงั้นไม่ได้ อึดอัดตาย
คุณทำให้ผมเชื่อสนิทใจเลย ว่าตั้งแต่วันนั้น คุณจะคุยศึกษากับผมแค่คนเดียว
แต่แล้ว วันนึงที่เราสนทนากัน คุณส่งรูป screen shot มาให้ดู รูปนั้นมันติด chat head คนเก่าของคุณ ที่มีข้อความเด้งมา
ในใจผมคิดว่า คุณกลับไปคุยกันอีกแล้วหรอ แต่อีกใจก็คงคิดว่า ไม่มีอะไร ก็แค่เพื่อนกันแล้ว เชื่อใจคุณ
แต่ผมก็ไม่สามารถไว้วางใจได้ ผมเข้าไปดูเฟสของคนเก่าของคุณ คุณยังคงตามถูกใจ ทุกโพส ทุกอัพเดทเรื่องราวของเขา
ไหนที่เคยบอก ว่าถ้าเลิกกันแล้ว จะเฉยๆ กะแฟนเก่า คุยได้ แต่จะไม่ยุ่งอะไร
ช่วงหลังๆ คุณเริ่มห่างกะผม
ผ่านไปจนกระทั่ง 1 เดือน คุณได้ไปเจอ ไปกินข้าวกับ กลุ่มเพื่อน ซึ่งมีคนเก่าไปด้วย คุณนั่งติดกะเขา
ตอนนั้นผมชา ไหนคุณบอกว่า ตัดไปแล้ว ก็แค่เพื่อนในเฟซ แต่นี่คืออะไร
ผมถามคุณอ้อมๆ คุณบอกไม่ได้กลับมาคบ ก็แค่คุยด้วยธรรมดา เขาแสดงให้เห็นว่ากำลังปรับตัว เขาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ซึ่งยังไง ก็ต้องเจอตลอด เพราะเป็นเพื่อน กลุ่มเดียวกัน
ตอนแรกที่เขาไล่ คุณ คุณจำไม่ได้หรอ ว่าคุณพูดไงกับผมบ้าง วันนี้คุณบอกว่า เขาปรับตัว พูดเหมือนว่า คุณเริ่มใจอ่อน
คุณบอกผมว่า ตอนนี้ไม่ได้ชอบใครเลย คงจะโสดยาว ไปอีกหลายปี ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวอีก
คุณบอก จริงๆเราไม่ควรเจอกัน และหยุดคุยด้วยซ้ำ เพราะยังไงก็เจอกับเขาบ่อย เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบหน้า ซึ่งจะทำให้ผมเป็นคนคิดมากแบบนั้น
แล้วที่ผ่านมา มันคืออะไร คุณทำให้ผมรู้สึกดีทำไม คุณบอกผมว่าเป็นคนพิเศษทำไม คุณบอกว่าอนาคตของเราทั้งคู่พอเป็นไปได้ เพียงแต่ต้องเจอ ศึกษากันก่อน
แต่วันนี้คุณกลับตัดบอกแบบนี้
สามวันหลังจากนั้น แพลนที่เราได้เจอกัน ก็มาถึง
ผมกับคุณ ก็ได้เจอกัน ครั้งแรก และน่าเสียดายที่มันเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิต
คุณบอกผมต่อหน้า ว่าจะหยุดคุย และจะขอจบทุกอย่าง คุณทำให้ผมเห็นว่า ไหนหละ ที่เคยบอกว่าอย่างงั้นอย่างงี้ ผมเห็นคุณแชทกะคนเก่าของคุณ ตลอดเวลา ที่ผมยืนอยู่ข้างหลัง ไหนหละ ที่คุณบอกว่า ก็แค่คุยธรรมดา คุณทำให้ผมรู้สึกว่าทำไมเหมือนตอนที่ผมเคยคุยกับคุณแบบนั้น มีการส่งรูปให้กัน คุณดูมีความสุขเวลาคุยกับเขา ไหนที่คุณบอกว่าก็แค่ เพื่อนธรรมดา
ตลอด 10 กว่าชม. ที่เราอยู่ด้วยกัน มันไม่เป็นไปตามแผน ที่ผมคิดไว้ ทุกอย่างมันหม่นๆ อึมครึม คุณทำเหมือน ไม่อยากคุยกับผม
ผมคิดถึงตอนที่เราเคยคุยและมีความสุข
ตอนที่ผมขับรถไปส่งคุณ ผมถามคุณทุกอย่าง ทำไมคุณตอบมาแบบนั้น ทำไมคุณตอบว่า เรื่องทุกอย่างผมคิดไปเอง
คุณบอกไม่เคยคิดจะเชื่อเรื่อง คุยกันผ่านแชทละจะมามีอนาคตด้วยกัน
.... มันขัดแย้งกับสิ่งที่ผ่านมา
คุณบอกว่า ตัดสินใจ ที่จะเลิกคุยกับผมได้ เดือนนึง บอกว่า ผมพยามทำให้ทุกอย่างมันดีจนอึดอัด คุณคิดว่าไม่มีใครเพอเฟค ใช่ผมไม่เถียง แต่ ผมอยากจะบอกว่า ผมไม่ได้พยามอะไรเลย ทุกครั้งที่เราคุยกัน มันก็มีความสุขหนิ มันไม่ได้มีสัญญาณอะไรบ่งบอกมาเลย
หรือว่าเป็นเพราะ เขา คนที่ลึกๆ มีเขาอยู่ในใจตลอดเวลา แต่คุณกลับบอกว่า กลับไปคืนดียาก
ทำไมคุณไม่บอกผมตรงๆ ซักคำ มันเป็นเวลาเดียวกันกับที่ คนเก่าคุณมาขอคืนดีหนิ
คุณบอกว่าผมไม่ถามเอง รูปscreenshot นั่น จงใจจะให้ถาม แต่ผมไม่ถามเอง เพราะเชื่อใจ
คุณสารภาพกับผม พ่อของเขา และพ่อของคุณมาขอไว้ ให้กลับไปคุย ให้โอกาส
แล้วผมหละ คุณเห็นผมเป็นตัวอะไร
พอถึงบ้าน ผมถาม คุณ คำพูดเหล่านั้นที่ มันเคยออกมาจากปากของคุณ มันไปไหนหมด
แต่คุณตอบมาว่า ถ้ามองว่าเป็นเรื่องอดีตไม่ติดใจอะไร ผมจะไม่ถามคุณแบบนี้
มันยากที่จะนึกย้อนว่าเคยพูดอะไรไปบ้าง คนเรามีหลายองศา ที่สามารถหันไปได้
คุณบอกทำไมผมต้องเก็บมาคิด ทำไมผมคิดมาก เป็นคนละเอียดอ่อน ยิ่งกว่า ญ
วันนี้คุณบล็อกผมไป คุณไม่เคยคิดถึงเรื่องราวดีๆ ของเราที่ผ่านมาหรือไง แค่เพื่อนในเฟซก็เพียงพอแล้ว คุณเคยบอกผมว่าถ้าหยุดคุย อย่าบล็อกกันไป แต่วันนี้คุณทำกับผม
ผมเอาอีกแอคเค้า เข้าไปดูเฟซ คุณ คุณอัพรูปดูชีวิตมีความสุข เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ที่ตัดคนนึงออกจากชีวิต
ทำไมคุณใจร้ายแบบนี้