สวัสดีครับผมชื่อ แมน ปีนี้ผมอายุ 24 ปี ผมทำงานอยู่บริษัทนึงได้1ปีแล้ว เมื่อปีที่แล้วตอนผมเข้ามาใหม่ๆ มีรุ่นพี่คนหนึ่งในที่ทำงานของผม
แอดเฟสมาคุยกันแต่ตอนั้นผมไม่ได้คิดอะไร แต่ผมพิดูออกเหมือนเขาเข้ามาจีบ ผ่านไปหนึ่งเดือนพี่เขาก็ชวนผมไปดูโดนตรงSiamDiscovery
เราก็เที่ยวเล่นแถวนั้น มื้อเที่ยงพี่เขาพาผมไปเลี้ยงที่สามย่าน เสร็จแล้วเขาก็พานั่งรถเล่นจนสัก 4-5โมงเย็น เขาพาผมไป เอเชียทีค ไปเดินดูอะไรแถวๆนั้น
แล้วพี่เขาก็เลี้ยงไอติมผม เขาก็เอารูปที่แอบถ่ายผมให้ผมดู เขาพูดว่ารูปสวยมั้ย มีแฟนเป็นตากล้องก็อย่างนี้(ตอนนั้นก็ตกใจว่าตกลงกันตอนไหน)
แล้วเขาก็พาขึ้นชิงช้า แล้วก็พาผมกลับบ้าน หลังจากผมก็คบกับเขามาเรื่อยแต่ไม่ได้เปิดเผย กลัวคนจะแซวมองไม่ดีในที่ทำงานเราเจอกันบ้างครับ
นอกเวลาเราเจอกันน้อยเพราะพี่เขางานยุ่งกว่า ตอนนั้นผมรู้ไม่ไว้ใจเขาเห็นว่าวันนึงคุยน้อยลงระแวงว่าเขาจะไปมีคนอื่น
วันครบรอบ2เดือนผมจึงตั้งใจระบายทุกอย่างว่า ทำไมใส่ใจน้อยลง ทำไมไม่ค่อยโทรคุยกัน บร่าๆจนเขางอน ตอนนั้นผมก็สำคัญตัวเองผิด
คิดว่าตัวเองไม่ได้ผิด ผมไม่ง้อเขาไม่ขอโทษ เจอกันไม่มองเขา เมื่อเราเลิกกันผมคนใหม่ก็ไม่สามารถลืมเขาได้ หาคนที่อายุใกล้เคียงก็มาแทนที่เขาไม่ได้
ผ่านไป10ก่อนวันครบรอบผมได้มีโอกาสลงลิฟต์กับพี่เขา เมื่อพี่เขาเห็นผมเขาก็กดลิฟต์รอพูดว่า
พี่อัต:เขามาสิ พอกับหน้ายิ้มแย้ม
ผม: พี่เกลียดผมไหม (ผมถามเขาด้วยเสียงสั่นๆ)
พี่อัต: เกลียดทำไมละ
ผม: พี่ยังคบกับแฟนอยู่ไหม
พี่อัต: ก็ยังคบนะ ความสัมพันธ์ตอนนี้มันเรื่อยๆ
วันนั้นตอนกลางวันเราก็ต่างคนแยกกินข้าว ข้าวเที่ยงมื้อนั้นเป็นมื้อที่อร่อย
หลังจากนั้นเสาร์อาทิตย์ผมก็คิดได้ว่า อยากจะขอโทษทุกๆอย่างที่ทำไป
วันจันทร์ผมจึงไปดักรอเขาที่ลานจอดรถ
ผม: พี่อัต ผมขอโทษนะที่ตอนนั้นผมทำอย่างนั้น
พี่อัต: ไม่ต้องขอโทษหรอกมันนานมาแล้ว พี่ไม่ได้ถืออะไรแล้ว
ผม:ตอนนั้นผมเป็นบ้าอะไรไม่รู้ ตอนนั้นผมควรจะไว้ใจพี่เชื่อใจพี่ ไม่ระแวงพี่
ถ้าวันนั้นผมไม่พิมพ์อะไรแบบนั้น และรักพี่ใส่ใจพี่มากกว่านี้ อาทิตย์หน้า
ก็จะครบรอบ1ปีของเรา
พี่อัต:อืม
ผม:พี่อัตถ้าวันนึงพี่ไม่มีเขาแล้วเราจะกลับมารักกันได้ไหม
พี่อัต:ไว้ถึงตอนนั้นก่อนนะ
ผม:ถ้าพี่ให้โอกาศผม ผมจะทำให้ดีที่สุด
พี่อัต:ต้องดีกว่าตอนนั้นนะ
หลังจากนั้นเราก็แยกกัน แล้วสองสามวันผมก็ไปเที่ยวเอเชียทีค วันนึงก็กินเยอะนิดนึงหลังจากนนั้นผมก็ขึ้นไปบนชิงช้า
ด้วยความเมาผมก็แชทไปหาพี่เขา ระบายว่าวันนั้นที่พี่พาผมมาเอเชียทีคครั้งแรกมันเป็นเดท์ที่ดี ผมจำวันแรกที่เราเจอกันที่ที่ทำงานได้ดี
ผมรู้ว่ามาพูดตอนนี้มันอาจสายเกินไป ถ้าวันนึงพี่ไม่มีใครพี่ยังมีผม ผมรักพี่อัตนะครับ หลังจากนั้นเขาก็ไม่อ่านไลน์อีกเลย
(อันนี้ผมเข้าใจเขานะว่าไม่อยากจะทำผิดกับแฟนและกลัวว่าผมจะหวังไปมากกว่านี้)
วันศุกร์ผมก็ไปดักรอเขา
ผม:พี่ผมจะไปญี่ปุ่นพี่เอาอะไรมั้ย
พี่อัต:นึกไม่ออกอ่ะ
ผม:การที่ผมหาเรื่องมาเจอพี่บ่อยๆ พี่รำคาญไหม
พี่อัต:ก็ไม่นะ แค่คิดว่าจะมาทำไม
หลัวจากกลับญี่ปุ่นผมก็เอาของฝากไปให้
พี่อัต:ไม่ต้องซื้อฝากพี่ก็ได้ เสื้อแบรนนี้ที่ไทยก็มี
ผม:ไม่เป็นพี่ผมเต็มใจซื้อ(พร้อมกับเปิดประตูหลังเอาของวางไว้บนเบาะ)
พี่อัต:ขอบคุณนะ
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ยุ่งกับพี่เขาอีกผมรอพี่เขาอย่างห่างๆ แอบไปดูสถานะเขาบ้าง
ผมเต็มใจที่จะรอนะ เพื่อสักวันเราจะกลับมารักกันอีก
ผมอยากถามทุกคนที่มาอ่านว่า ผมมีโอกาศมั้ยครับ
มีโอกาศไหมที่จะกลับไปคบกันแฟนเก่าอีกครั้ง
แอดเฟสมาคุยกันแต่ตอนั้นผมไม่ได้คิดอะไร แต่ผมพิดูออกเหมือนเขาเข้ามาจีบ ผ่านไปหนึ่งเดือนพี่เขาก็ชวนผมไปดูโดนตรงSiamDiscovery
เราก็เที่ยวเล่นแถวนั้น มื้อเที่ยงพี่เขาพาผมไปเลี้ยงที่สามย่าน เสร็จแล้วเขาก็พานั่งรถเล่นจนสัก 4-5โมงเย็น เขาพาผมไป เอเชียทีค ไปเดินดูอะไรแถวๆนั้น
แล้วพี่เขาก็เลี้ยงไอติมผม เขาก็เอารูปที่แอบถ่ายผมให้ผมดู เขาพูดว่ารูปสวยมั้ย มีแฟนเป็นตากล้องก็อย่างนี้(ตอนนั้นก็ตกใจว่าตกลงกันตอนไหน)
แล้วเขาก็พาขึ้นชิงช้า แล้วก็พาผมกลับบ้าน หลังจากผมก็คบกับเขามาเรื่อยแต่ไม่ได้เปิดเผย กลัวคนจะแซวมองไม่ดีในที่ทำงานเราเจอกันบ้างครับ
นอกเวลาเราเจอกันน้อยเพราะพี่เขางานยุ่งกว่า ตอนนั้นผมรู้ไม่ไว้ใจเขาเห็นว่าวันนึงคุยน้อยลงระแวงว่าเขาจะไปมีคนอื่น
วันครบรอบ2เดือนผมจึงตั้งใจระบายทุกอย่างว่า ทำไมใส่ใจน้อยลง ทำไมไม่ค่อยโทรคุยกัน บร่าๆจนเขางอน ตอนนั้นผมก็สำคัญตัวเองผิด
คิดว่าตัวเองไม่ได้ผิด ผมไม่ง้อเขาไม่ขอโทษ เจอกันไม่มองเขา เมื่อเราเลิกกันผมคนใหม่ก็ไม่สามารถลืมเขาได้ หาคนที่อายุใกล้เคียงก็มาแทนที่เขาไม่ได้
ผ่านไป10ก่อนวันครบรอบผมได้มีโอกาสลงลิฟต์กับพี่เขา เมื่อพี่เขาเห็นผมเขาก็กดลิฟต์รอพูดว่า
พี่อัต:เขามาสิ พอกับหน้ายิ้มแย้ม
ผม: พี่เกลียดผมไหม (ผมถามเขาด้วยเสียงสั่นๆ)
พี่อัต: เกลียดทำไมละ
ผม: พี่ยังคบกับแฟนอยู่ไหม
พี่อัต: ก็ยังคบนะ ความสัมพันธ์ตอนนี้มันเรื่อยๆ
วันนั้นตอนกลางวันเราก็ต่างคนแยกกินข้าว ข้าวเที่ยงมื้อนั้นเป็นมื้อที่อร่อย
หลังจากนั้นเสาร์อาทิตย์ผมก็คิดได้ว่า อยากจะขอโทษทุกๆอย่างที่ทำไป
วันจันทร์ผมจึงไปดักรอเขาที่ลานจอดรถ
ผม: พี่อัต ผมขอโทษนะที่ตอนนั้นผมทำอย่างนั้น
พี่อัต: ไม่ต้องขอโทษหรอกมันนานมาแล้ว พี่ไม่ได้ถืออะไรแล้ว
ผม:ตอนนั้นผมเป็นบ้าอะไรไม่รู้ ตอนนั้นผมควรจะไว้ใจพี่เชื่อใจพี่ ไม่ระแวงพี่
ถ้าวันนั้นผมไม่พิมพ์อะไรแบบนั้น และรักพี่ใส่ใจพี่มากกว่านี้ อาทิตย์หน้า
ก็จะครบรอบ1ปีของเรา
พี่อัต:อืม
ผม:พี่อัตถ้าวันนึงพี่ไม่มีเขาแล้วเราจะกลับมารักกันได้ไหม
พี่อัต:ไว้ถึงตอนนั้นก่อนนะ
ผม:ถ้าพี่ให้โอกาศผม ผมจะทำให้ดีที่สุด
พี่อัต:ต้องดีกว่าตอนนั้นนะ
หลังจากนั้นเราก็แยกกัน แล้วสองสามวันผมก็ไปเที่ยวเอเชียทีค วันนึงก็กินเยอะนิดนึงหลังจากนนั้นผมก็ขึ้นไปบนชิงช้า
ด้วยความเมาผมก็แชทไปหาพี่เขา ระบายว่าวันนั้นที่พี่พาผมมาเอเชียทีคครั้งแรกมันเป็นเดท์ที่ดี ผมจำวันแรกที่เราเจอกันที่ที่ทำงานได้ดี
ผมรู้ว่ามาพูดตอนนี้มันอาจสายเกินไป ถ้าวันนึงพี่ไม่มีใครพี่ยังมีผม ผมรักพี่อัตนะครับ หลังจากนั้นเขาก็ไม่อ่านไลน์อีกเลย
(อันนี้ผมเข้าใจเขานะว่าไม่อยากจะทำผิดกับแฟนและกลัวว่าผมจะหวังไปมากกว่านี้)
วันศุกร์ผมก็ไปดักรอเขา
ผม:พี่ผมจะไปญี่ปุ่นพี่เอาอะไรมั้ย
พี่อัต:นึกไม่ออกอ่ะ
ผม:การที่ผมหาเรื่องมาเจอพี่บ่อยๆ พี่รำคาญไหม
พี่อัต:ก็ไม่นะ แค่คิดว่าจะมาทำไม
หลัวจากกลับญี่ปุ่นผมก็เอาของฝากไปให้
พี่อัต:ไม่ต้องซื้อฝากพี่ก็ได้ เสื้อแบรนนี้ที่ไทยก็มี
ผม:ไม่เป็นพี่ผมเต็มใจซื้อ(พร้อมกับเปิดประตูหลังเอาของวางไว้บนเบาะ)
พี่อัต:ขอบคุณนะ
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ยุ่งกับพี่เขาอีกผมรอพี่เขาอย่างห่างๆ แอบไปดูสถานะเขาบ้าง
ผมเต็มใจที่จะรอนะ เพื่อสักวันเราจะกลับมารักกันอีก
ผมอยากถามทุกคนที่มาอ่านว่า ผมมีโอกาศมั้ยครับ