ทำไมเราต้องผูกผันกับคนที่ไม่เห็นค่าเรา

เรื่องเกิดจากเมื่อ2เดือนที่แล้ว เรากับแฟนรักกันมาก สนิทกันได้ไงอ่อ ตอนนั้นรร.จัดกิจกรรม เราเลยเจอเค้า เค้ามองเราตลอดไม่ได้คิดไปเอง พอกลับจากกิจกรรม เค้าก้อทักเรามา คุยกันไปเรื่อยๆๆ จนเค้ากับเราคบกัน เราสองคนรักกันมาก จนไม่มีอะไรแยกได้ จนกระทั่งเราไปเข้าค่าย เราไปสนิทกับพี่คนหนึ่ง แต่เราคิดกับพี่คนนั้นแค่พี่น้อง ไม่คิดจะชอบ เราก้อคุยกับพี่คนนั้นให้แฟนเหน แต่เหมือนแฟนไม่เข้าใจ เราก้อไม่รู้นะคนอื่นคิดไง คนอื่นอาจจะคิดว่าเราผิด แต่เราคิดว่าเราถูก เราไม่ได้ชอบพี่คนนั้นเลย เรามีเค้าแค่คนเดียว จนเราเลิกกัน คร้งนั้นแบบเราพยายามขอโทด จะไม่ทำอีก แล้วเค้าก้อไม่สนใจ เราเลยไม่สนใจเค้าก้อกลับมาขอเราครบเราก้อครบกับเค้า พอใกล้จะ2เดือน ทุกอย่างเปลี่ยนไป เค้าชวนทะเลาะ เราทะเลาะกันมากขึ้น จนมาวันหนึ่งเค้าบอกเลิกเรา ทั้งๆๆที่วันนั้นตอนเช้า ตอนเที่ยงยังคุยกันดีๆ แต่พอตอนเย็นเค้ากลับบอกเลิกเรา เค้าถามว่าเบื่อเค้ามั้ย เรารู้ว่าเค้าคงไม่ต้องการเรา แล้วเค้าก้อบอกเลิกเรา เค้าจากไปทั้งหน้าตายิ้มแย้ม ส่วนเราร้องไห้ เราพยายามง้อให้เค้ากลับมา ทำทุกทางผ่านไป 2วันเค้าไปมีคนอื่น เราเจ็บมาก เราเลยหาวิธีที่จะเอาเค้าคืนมา แต่ก้อไม่มีประโยชน์อะไร เพื่อนๆก้อบอกว่าปล่อยเค้าไปเถอะ ให้เค้าไปใช้ชีวติที่เค้ากระทำไว้ เราเลยปล่อยเค้าไป เราจากคนที่เจ้าชู้หลายใจ ม่อไปทั่ว แต่เราตัดสินใจจะอยุ่กับคนนี้ แต่กลับโดนเค้าทิ้ง เราเฝ้ารอเค้า ทำไมถึงยังนึกถึงเค้า ทั้งที่เค้าทำกับเราขนาดนี้?? เจอหน้ากันทุกวัน เราคิดถึงเค้า แต่เราพยายามไม่มอง ?? แต่ตอนนี้เราก้อโอเครมากขึ้น ชีวิตมีสีสันมากขึ้น เราทำงี้ถูกแล้วช่ายมั้ยที่เลือกออกมา แล้วใช้ชีวิตที่ดี???