สวัสดีครับ ผมเป็นครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ครับ สอนระดับมัธยม ทุกๆวันของผมจะสอนตั้งแต่เช้าจนค่ำครับ เพราะสอนพิเศษด้วยครับ คำว่าทุกวันของผมใช่แล้วครับมันคือ ทั้ง 7 วันในหนึ่งสัปดาห์ ไม่เคยมีวันหยุดแล้วแต่ว่าวันไหนจะเลิกเร็วกว่าวันไหน เพราะแต่ละวันจะมีจำนวนคลาสไม่ซ้ำกัน ผมสอนมาอย่างนี้ติดต่อกันเข้าสู่ปีที่ 8 แล้วครับ
วันหยุดของผมจะมีแค่เพียงวันหยุดนักขัตฤกษ์ แต่หากตรงวันเสาร์ หรือ อาทิตย์ ผมก็ต้องไปสอนให้กับสถาบันนึงอยู่ดีไม่สามารถหยุดได้ครับ
ผมสอน 2 ประเภทครับ เปิดสอนเองแล้วก็ไปสอนให้กับสถาบันนึง อ่านมาถึงตรงนี้ไม่อยากให้ทุกคนเอือมระอากับคำว่าเห็นแก่เงินของผมนะครับ เพราะในความเป็นจริงแล้ว ค่าตอบแทนที่ผมเก็บจากเด็กๆ แค่เพียงเดือนละ 300 บาทเท่านั้นครับ บางคนมาเรียนแล้วไม่มีตังค์จ่ายผมก็ไม่ว่า ยกให้ก็มี ผมอยู่ต่างจังหวัดครับ เด็กๆที่มาเรียนไม่ได้บังคับข่มขู่ด้วยเกรด หรือเอาคะแนนมาล่อแน่นอนครับ ส่วนกับสถาบันแห่งนั้นที่ผมไปสอนเอาจริงๆ หากคิดเป็นเปอร์เซนต์ก็ประมาณ 35% ต่อ 65% ผมเป็นฝ่ายได้รับ 35% ครับ 😂😂 เหตุผลที่ยังทำอยู่เพราะอาจารย์ที่เป็นเจ้าของสถาบันเคยมีบุญคุณกับผมครับ ผมจึงรู้สึกว่าต้องตอบแทนท่าน ณ ตอนนี้ท่านก็เกษียณแล้วด้วย ไม่มีรายได้ทางอื่นครับ
พิมพ์มาซะยาว ไม่รู้จะมีท่านไหนอ่านมาถึงตรงนี้รึป่าว ที่ผมพิมพ์ไปก็เพราะเพื่อจะได้ทราบวิถีชีวิตของผมในแต่ละวันครับเผื่อมีส่วนข่วยในการวิเคราะห์อาการของผมครับ
แต่หากท่านใดที่ได้อ่านมาถึงตรงนี้ กรุณาช่วยผมด้วยครับ ผมสังเกตว่าหลังๆ มานี้ ผมมักจะมีอาการหลงๆ ลืมๆ บ่อยมาก เวลาผมบอกใครว่าผมลืมจริงๆ ก็มักจะโดนตำหนิ หาว่าไม่สนใจ ทั้งๆที่ใจผมตั้งใจจะสนใจแล้วนะครับ ในส่วนที่ลืมบ่อยๆ นี้ผมขอเรียกมันว่าความจำระยะสั้นนะครับ ความจำระยะสั้นของผม ผมลืมง่ายๆ มากเลยครับ ลืมกุญแจรถ ทั้งๆ ที่เพิ่งถอดออก ถอดนาฬิกาเข้าห้องน้ำ กลับมาหาไม่เจอ ที่สำคัญบางครั้งผมลืมคำบางคำ ผมเขียนไม่ถูก ทั้งๆ ที่เป็นคำง่ายๆ ผมลืมไปซะเฉยๆ ต้องตั้งสติ ไปทำอย่างอื่น หรือคิดเรื่องอื่นก่อน ถึงจะกลับมาจำได้ว่าเขียนอย่างไร อย่างล่าสุดเมื่อกี้เลยครับ ผมลืมชื่อนักเรียนผมคนนึง ทั้งๆ ที่เค้าอยู่ต่อหน้าผม ทั้งๆ ที่ผมก็คุยกับเขา เรียกชื่อเขาอยู่บ่อยๆ จนผมตกใจ พยายามนึกเท่าไรก็ไม่ออก สุดท้ายต้องใช้วิธีเดียวกันกับข้างต้น คือไปทำอย่างอื่นก่อน แล้วอยู่ดีๆ ชื่อเค้าก็กลับเข้ามาในหัวผมครับ
แต่ในส่วนของความจำระยะยาว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในอดีต หรือแม้กระทั่งสูตรคณิตเรื่องต่างๆ เนื้อหาวิชาคณิตศาสตร์ทุกเรื่อง มันยังวนเวียนและอยู่ในสมองผมตลอดเวลาคับ ผมไม่เคยลืมเลยครับ พอเล่าให้ใครฟังบางคนก็ขำ นึกว่าเป็นเรื่องตลก แต่ผมกลับกังวลจริงๆ เคยร้องไห้ด้วยครับ 555 ร้องไห้เพราะเกลียดตัวเองทำไมขี้ลืม ร้องไห้เพราะกลัวว่าเรากำลังเป็นอะไร
ในส่วนของเรื่องสุขภาพนะครับ ผมเป็นคนนึงที่ชอบออกกำลังกายมากคับ แต่หลังๆ งานเยอะๆ มักไม่ค่อยได้เล่นกีฬา นอนดึก ตื่นเช้า และเป็นโรคไมเกรน ถือว่าขั้นรุนแรงได้มั้ยไม่รู้ครับ สัปดาห์นึงๆ เอาเป็นว่าผมต้องแสดงอาการประมาณ 1-2 วัน ทางแก้ของผมคือกินยาพารา หลังๆเสริมด้วยวิตามินบีรวมควบคู่กันไปครับ
ผมพยายามจะไม่คิดมากนะครับ แต่ผมมีโอกาสได้เจอกับคนที่เป็นอัลไซเมอร์ตัวเป็นๆมา ครับ ท่านจำใครไม่ได้ แม้กระทั่งเมีย และลูกตัวเอง โวยวายตลอดว่าตัวเองอยู่ที่ไหนไม่รู้ จะหนีออกจากบ้านท่าเดียว สุดท้ายทุกคนต้องช่วยกับจับขังล็อคประตู หน้าต่างทุกบาน ถึงเวลาไปป้อนข้าว ป้อนน้ำ ให้กิน ผมเห็นแบบนั้นแล้วเวทนาในใจมากครับ คิดว่าหากตัวเองต้องเป็นอย่างนั้น ผมคงอดสงสารคนรอบข้างผมไม่ได้
หากท่านใดมีคำแนะนำเช่นไร โปรดพิมพ์บอกผมไว้สักนิดนะครับ จักขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ผมพยายามจะพักผ่อน นอนหลับ และดูแลร่างกายอยู่เสมอ แต่ผมก็เป็นคนนึงที่จริงจังกับงานมากๆ เช่นกันครับ ผมเป็นครูเพราะใจรัก หากเพื่อนักเรียนของผมแล้ว ผมยอมเหนื่อย ยอมทำทุกอย่าง จนอาจจะไมได้ดูแลตัวเอง สุดท้ายนี้สำคัญที่สุด ได้โปรดอย่ามองว่าผมเป็นคนที่ทำงานเพื่อเงิน หรือเห็นแก่เงินเลยนะครับ
ปวดหัวบ่อยมาก หลังๆ ชอบหลงๆ ลืมๆ ล่าสุดเช้านี้จำชื่อของนักเรียนตัวเองไม่ได้ ผมกลัวจริงๆครับ ผมเสี่ยงต่อ อัลไซเมอร์มั้ย
วันหยุดของผมจะมีแค่เพียงวันหยุดนักขัตฤกษ์ แต่หากตรงวันเสาร์ หรือ อาทิตย์ ผมก็ต้องไปสอนให้กับสถาบันนึงอยู่ดีไม่สามารถหยุดได้ครับ
ผมสอน 2 ประเภทครับ เปิดสอนเองแล้วก็ไปสอนให้กับสถาบันนึง อ่านมาถึงตรงนี้ไม่อยากให้ทุกคนเอือมระอากับคำว่าเห็นแก่เงินของผมนะครับ เพราะในความเป็นจริงแล้ว ค่าตอบแทนที่ผมเก็บจากเด็กๆ แค่เพียงเดือนละ 300 บาทเท่านั้นครับ บางคนมาเรียนแล้วไม่มีตังค์จ่ายผมก็ไม่ว่า ยกให้ก็มี ผมอยู่ต่างจังหวัดครับ เด็กๆที่มาเรียนไม่ได้บังคับข่มขู่ด้วยเกรด หรือเอาคะแนนมาล่อแน่นอนครับ ส่วนกับสถาบันแห่งนั้นที่ผมไปสอนเอาจริงๆ หากคิดเป็นเปอร์เซนต์ก็ประมาณ 35% ต่อ 65% ผมเป็นฝ่ายได้รับ 35% ครับ 😂😂 เหตุผลที่ยังทำอยู่เพราะอาจารย์ที่เป็นเจ้าของสถาบันเคยมีบุญคุณกับผมครับ ผมจึงรู้สึกว่าต้องตอบแทนท่าน ณ ตอนนี้ท่านก็เกษียณแล้วด้วย ไม่มีรายได้ทางอื่นครับ
พิมพ์มาซะยาว ไม่รู้จะมีท่านไหนอ่านมาถึงตรงนี้รึป่าว ที่ผมพิมพ์ไปก็เพราะเพื่อจะได้ทราบวิถีชีวิตของผมในแต่ละวันครับเผื่อมีส่วนข่วยในการวิเคราะห์อาการของผมครับ
แต่หากท่านใดที่ได้อ่านมาถึงตรงนี้ กรุณาช่วยผมด้วยครับ ผมสังเกตว่าหลังๆ มานี้ ผมมักจะมีอาการหลงๆ ลืมๆ บ่อยมาก เวลาผมบอกใครว่าผมลืมจริงๆ ก็มักจะโดนตำหนิ หาว่าไม่สนใจ ทั้งๆที่ใจผมตั้งใจจะสนใจแล้วนะครับ ในส่วนที่ลืมบ่อยๆ นี้ผมขอเรียกมันว่าความจำระยะสั้นนะครับ ความจำระยะสั้นของผม ผมลืมง่ายๆ มากเลยครับ ลืมกุญแจรถ ทั้งๆ ที่เพิ่งถอดออก ถอดนาฬิกาเข้าห้องน้ำ กลับมาหาไม่เจอ ที่สำคัญบางครั้งผมลืมคำบางคำ ผมเขียนไม่ถูก ทั้งๆ ที่เป็นคำง่ายๆ ผมลืมไปซะเฉยๆ ต้องตั้งสติ ไปทำอย่างอื่น หรือคิดเรื่องอื่นก่อน ถึงจะกลับมาจำได้ว่าเขียนอย่างไร อย่างล่าสุดเมื่อกี้เลยครับ ผมลืมชื่อนักเรียนผมคนนึง ทั้งๆ ที่เค้าอยู่ต่อหน้าผม ทั้งๆ ที่ผมก็คุยกับเขา เรียกชื่อเขาอยู่บ่อยๆ จนผมตกใจ พยายามนึกเท่าไรก็ไม่ออก สุดท้ายต้องใช้วิธีเดียวกันกับข้างต้น คือไปทำอย่างอื่นก่อน แล้วอยู่ดีๆ ชื่อเค้าก็กลับเข้ามาในหัวผมครับ
แต่ในส่วนของความจำระยะยาว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องในอดีต หรือแม้กระทั่งสูตรคณิตเรื่องต่างๆ เนื้อหาวิชาคณิตศาสตร์ทุกเรื่อง มันยังวนเวียนและอยู่ในสมองผมตลอดเวลาคับ ผมไม่เคยลืมเลยครับ พอเล่าให้ใครฟังบางคนก็ขำ นึกว่าเป็นเรื่องตลก แต่ผมกลับกังวลจริงๆ เคยร้องไห้ด้วยครับ 555 ร้องไห้เพราะเกลียดตัวเองทำไมขี้ลืม ร้องไห้เพราะกลัวว่าเรากำลังเป็นอะไร
ในส่วนของเรื่องสุขภาพนะครับ ผมเป็นคนนึงที่ชอบออกกำลังกายมากคับ แต่หลังๆ งานเยอะๆ มักไม่ค่อยได้เล่นกีฬา นอนดึก ตื่นเช้า และเป็นโรคไมเกรน ถือว่าขั้นรุนแรงได้มั้ยไม่รู้ครับ สัปดาห์นึงๆ เอาเป็นว่าผมต้องแสดงอาการประมาณ 1-2 วัน ทางแก้ของผมคือกินยาพารา หลังๆเสริมด้วยวิตามินบีรวมควบคู่กันไปครับ
ผมพยายามจะไม่คิดมากนะครับ แต่ผมมีโอกาสได้เจอกับคนที่เป็นอัลไซเมอร์ตัวเป็นๆมา ครับ ท่านจำใครไม่ได้ แม้กระทั่งเมีย และลูกตัวเอง โวยวายตลอดว่าตัวเองอยู่ที่ไหนไม่รู้ จะหนีออกจากบ้านท่าเดียว สุดท้ายทุกคนต้องช่วยกับจับขังล็อคประตู หน้าต่างทุกบาน ถึงเวลาไปป้อนข้าว ป้อนน้ำ ให้กิน ผมเห็นแบบนั้นแล้วเวทนาในใจมากครับ คิดว่าหากตัวเองต้องเป็นอย่างนั้น ผมคงอดสงสารคนรอบข้างผมไม่ได้
หากท่านใดมีคำแนะนำเช่นไร โปรดพิมพ์บอกผมไว้สักนิดนะครับ จักขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ผมพยายามจะพักผ่อน นอนหลับ และดูแลร่างกายอยู่เสมอ แต่ผมก็เป็นคนนึงที่จริงจังกับงานมากๆ เช่นกันครับ ผมเป็นครูเพราะใจรัก หากเพื่อนักเรียนของผมแล้ว ผมยอมเหนื่อย ยอมทำทุกอย่าง จนอาจจะไมได้ดูแลตัวเอง สุดท้ายนี้สำคัญที่สุด ได้โปรดอย่ามองว่าผมเป็นคนที่ทำงานเพื่อเงิน หรือเห็นแก่เงินเลยนะครับ