นักปฏิบัติก็เหมือน ลูกไก่ที่อยู่ในไข่ ( สุดโต่ง )

เพราะไม่เห็นความจริง
จึงเป็นความสุดโต่ง เพราะ สุดโต่งอยู่แล้ว
จึงหลงไป
หลงไปคือ สายกลาง
สายกลางไม่ใช่ความคิด
สายกลางคือ ความเป็นตัวเรา
ความเป็นตัวเราจึงมี ความคิด
เพราะไม่รู้ความจริง จึงมีความคิด มีเรา
แต่ปัญหาคือประสบการณ์

นักปฏิบัติเหมือนลูกไก่ที่อยู่ในไข่
พอออกจากไข่ได้ทีละส่วน
ถึงเห็นคุณค่าสิ่งรอบข้าง