สวัสดีคะ ตอนนี้ดิฉันศึกษาอยู่รั้วมหาลัยเเห่งหนึ่ง อยากขอเล่าประสบการณ์ที่ผ่านมาเเละตอนนี้ เราเป็นคิดมาก ชอบเก็บเอาเรื่องของอื่นมาคิดทำให้ตัวเองไม่เป็นตัวของตัวเองที่ผ่านมาเราไม่เคยเจอเพื่อนที่จริงใจสักครั้ง โดนเพื่อนมองข้ามตลอดเเทบไม่อยู่ในสายตา ไม่เคยสำคัญกับเพื่อนสักครั้งจะรู้สึกว่าตัวเองสำคัญก็ตอนมีผลประโยชน์ต่อเพื่อนเท่านั้น เราเป็นคนชอบช่วยเหลือเพื่อนไม่ว่าเพื่อนต้องการหรือไม่เราจะยื่นมือเข้าไปช่วยเพื่อนทุกครั้งยามที่เขามีปัญหา เช่น เราจะชอบทำรายงานให้เพื่อน ปริ้นงานให้เพื่อนไม่ว่าจะเยอะเเค่ไหนเราก็ไม่เคยคิดตังค์ จดโน๊ตการบ้านไว้ให้เพื่อนเพราะเพื่อนจะชอบถามว่ามีงานอะไรบ้าง หรือบางครั้งเราจะเป้นคน ถามการบ้านจากกลุ่มอื่นเเล้วส่งให้เพื่อนดู .....หลายๆอย่าง ช่วยโดยไม่คิดว่าเขาจะดีกับเราเหมือนที่เราดีกับเขาไหมเราไม่ได้หวังให้เพื่อนตอบเเทนนะคะ ขอเเค่วันไหนเราไม่สบาย เราไปเรียนไม่ทัน ขอเเค่จดงานว่าอาจารย์สั่งหรือบอกอะไรไปบ้าง เราหวังว่าเพื่อนในกลุ่มต้องมีสักคนที่บอกเราโดยที่เราไม่ต้องถามเขาก่อนเหมือนที่เราเคยทำให้เเต่เปล่าเลยสิ่งที่เราคิดกับสิ่งที่เราเจอมันชั่งต่างกันมากไม่มีเพื่อนสักคนเลยที่ทักมาบอกเราว่าวันนี้มีงานอะไร เเค่เราถามเขายังไม่อยากบอกเลย-_- นอกจากเรื่องเรียนเเล้วยังมีเรื่องส่วนตัวอีกมายมายที่ทำให้เราคิดมาก เราโดนเพื่อนว่าใส่ตลอดไม่ว่าเราจะทำอะไรเราก็ผิดไปหมด 😢😢😢😢😢😢โดนมองข้าม เดินคนเดียว เเละอีกมาย บางครั้งคิดกับตัวเองว่าเราควรเดินออกมาไหม มันเหนื่อยเหลือเกินไม่มีวันไหนที่เราไม่คิดเรื่องเพื่อนเลย เหมือนเราโดนเเอนตี้ตลอดเวลา บางครั้งเราก็ไม่รุ้จะทำตัวอย่างไงในเเต่ละวัน เราคิดเเละบอกตัวเองเสมออดทนเพื่ออนาคตข้างหน้า เเล้วมันจะผ่านไปเอง สักวันเขาจะมองเห็นในมุมมองที่เราทำให้เขาบ้าง
ไม่เคยสำคัญกับเพื่อน