ทางตันของชีวิตคู่

เรามีลูก 2 คน 9 ขวบกับ 7 ขวบ ทำธุรกิจส่วนตัวเล็กๆ แฟนก็ทำในร้านด้วยกัน แต่ด้วยตัวบทของธุรกิจมันมาทางสายวิชาชีพเรา เราก็เหมือนเป็นตัวหลักเลย แฟนก็ทำเรื่องการจัดการ และส่วนของไอทีซัพพอร์ต ก่อนหน้านี้แฟนเราติดเพื่อนมาก คือปิดร้านก็ไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนยาวๆจนถึงตี 2 ทุกวัน ช่วงแรกเราก็มีโทรตาม ตอน 4 ทุ่ม/เที่ยงคืน เพราะตอนเช้าต้องเปิดร้าน 7 โมง และต้องจัดการลูกๆอีก2คน เราอยากให้แฟนตื่นมาช่วยบ้าง เพราะพอกลับดึก เช้าก็ตื่นไม่ไหว เข้าร้าน9 โมง/10โมง พ่อแม่แฟนดีกับเรามากค่ะ เป็นคนไทยจีน ช่วยซัพพอร์ตเราเยอะมาก เราทำงาน เค้าก็จะช่วยดูหลาน บ่อยครั้งที่พ่อกับแม่สามี ซื้อกับข้าวเช้ามาให้ เพราะรู้ว่าเรายุ่ง คงไม่ได้กินอะไร พ่อกับแม่แฟนจะโทรตามแฟนให้เราทุกครั้ง แฟนเราหลังๆจะปิดเครื่องเพราะกลัวเราโทรตามค่ะ แต่เพื่อนในกลุ่ม เป็นลูกของเพื่อนๆแม่ แม่ก็จะโทรไปขอเบอร์เพื่อน แล้วโทรตามให้ แฟนเราก็มาโวยวายเรา ว่าเราฟ้องพ่อกับแม่เค้า ทำให้พ่อกับแม่ โทรไปในกลุ่ม ทำให้เพื่อนๆไม่กล้าชวนเค้าไปไหนต่อ กับกลุ่มเพื่อนเค้า เราเจอเราก็คุย ก็ยิ้มนะ แต่ด้วยที่เราเป็นคนนิ่งๆ พูดไม่เยอะกับคนไม่สนิท ทำให้เพื่อนในกลุ่มเค้าเกรงใจ แฟนเราเลยยิ่งว่าเป็นเพราะเราใหญ่เลย แล้วก็ว่าเราว่าเราเป็นคนไม่มีเพื่อน แล้วยังทำให้เค้าเป็นคนไร้เพื่อนไปด้วย เราเจ็บกับคำพูดนี้มาก เพราะก่อนแต่งคือเราก็มีเพื่อนปกตินี่แหละ แต่พอมีลูก มีครอบครัว เราก็ให้เวลากับครอบครัว ชีวิตเราคือที่ทำงาน บ้าน ไปเที่ยวข้างนอกคือไปกับลูก มีแค่นี้จริงๆ
ชีวิตคู่ของเรากับแฟน ไม่ราบรื่นหรอกค่ะ ทะเลาะกันบ่อยมาก จนมาเมื่อซัก 2 ปีที่แล้ว เราคุยกับตัวเอง เราเหนื่อยที่ต้องวิ่งตามสามี เราตัดสินใจลงเรียนปริญญาอีกใบ ทีนี้พอกลับจากทำงาน คือดูลูกจนลูกหลับ แล้วเราก็นั่งอ่านหนังสือต่อ ไม่มีเวลาให้ฟุ้งซ่าน ไม่โทรตาม เราปล่อยเค้าเลยค่ะ เช้าก็ตื่น จัดการลูก ไปทำงาน จะเข้าร้านกี่โมงก็ไม่โวยวาย เพราะเราเรียนรู้ที่จะทำงานในส่วนที่เค้าทำ ทำเองมันหมดทุกอย่าง เป็นแบบนี้มาซักปี จนเรารู้สึกว่า เราไม่ได้เดือดร้อนใจกับการกระทำของเค้าเลย แต่เป็นเค้าที่เข้ามาถามเราว่า ทำไมเราไม่โทรตามแล้ว เราก็บอกไปว่า ไม่แล้ว ตามสบายเลย ไม่รู้สึกอะไรเลยจนหลังๆเค้าเข้าบ้าน 4 ทุ่ม แต่บอกกลุ่มเพื่อนว่า เพราะเราห้าม (จริงๆเราไม่เคยห้าม) เพื่อนเค้าก็เลยเอาเราไปนินทาสนุกปากเลยค่ะ แฟนเราก็จะเอาคำพูดพวกนั้นมาบอกเราว่า รู้ตัวบ้างเถอะนะ นี่รู้ไหมว่าเพื่อนผมพูดถึงคุณว่ายังไง (เค้าหาว่าเราไม่อนุญาตให้แฟนไปสังสรรค์ โหด ไม่เหมือนเมียคนนั้นคนนี้ ทำให้เค้าขาดคอนเนคชั่น เป็นต้นค่ะ)
ตอนนี้ เรามานั่งคุยกับตัวเองอีกครั้ง ความรู้สึกเรามันเฉยมากๆเลยค่ะ ความรักสำหรับเรา คือมันไม่มีแล้ว ที่อยู่กันทุกวันนี้ เหมือนอยู่เพราะลูก เรากำลังคิดเรื่องหย่าค่ะ เรารู้สึกว่าความรักมันหมดไปแล้วเผื่อเค้าจะเจอคนใหม่ที่ชอบอะไรคล้ายๆกัน เราเองรู้สึกเหนื่อยกับทุกอย่างที่มันเป็นอยู่ เหนื่อยกับการทะเลาะ รู้สึกแย่กับตัวเราเองที่โดนแฟนตราหน้าว่าเป็นคนที่ทำให้เค้าไร้เพื่อน ไร้สังคม แนวความคิดของเรานับวัน มันยิ่งแตกต่างกันชัดเจน พอมาคุยเรื่องการปรับตัวให้อยู่ด้วยกัน มันกลายเป็นกรอบแคบๆสำหรับเค้าขึ้นมาทันที ไหนจะลูกอีก แต่เราคิดเรื่องลูกไว้แล้ว ว่าเราจะเลี้ยงเองทั้ง 2 คน อยากส่งเงินมาให้ลูกก็ส่ง ไม่ส่งเราก็เลี้ยงของเราได้ เพราะเอาจริงๆ เราก็เลี้ยงเค้ามาคนเดียว ประกอบกับการช่วยซัพพอร์ตของพ่อแม่แฟนมาตลอดอยู่แล้ว แต่พอพูดถึงเรื่องลูก เค้าจะไม่ให้เราเอาลูกไป เค้าจะดูแลเอง ด้วยเหตุผลที่ว่า บ้านเราจนกว่า บ้านเราเป็นชาวนาค่ะ แต่ก็มีนา มีสวนเป็นของตัวเอง ประมาณ 40 ไร่ ฐานะกลางๆ
เราไม่รู้จะปรึกษาใครดี พ่อแม่เรา เราก็ไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ พอหันมาจะคุยกับแฟน คุยกันพอเข้าประเด็น เค้าก็ชวนทะเลาะออกทะเล ขุดมัน ขุดเผือก ขุดเรื่องเก่าๆขึ้นมาพูด จนทะเลาะกันใหญ่โตทุกที คือเราต้องเงียบ แล้วทำเป็นลืมๆมันไป เพื่อหลีกเลี่ยงการทะเลาะ แต่ไม่ใช่ปัญหามันหมดไป ปัญหามันยังอยู่และมันใหญ่ขึ้นทุกวันๆ ตอนนี้เราเคว้งๆอย่างบอกไม่ถูก
ใครพอจะมีคำแนะนำดีๆ หรือมีประสบการณ์แบบนี้ ช่วยแนะนำเราด้วยนะคะ ยินดีรับฟังทุกคำแนะนำค่ะ ขอบคุณทุกคำแนะนำล่วงหน้าค่ะ