.... สวัสดีคับ ...ต้องบอกก่อนว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเพื่อน 'ผู้ชาย'
ด้วยกันในกลุ่ม มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆเลยตั้งกระทู้นี้ ขึ้นมา
ผมขอไม่เอ้ยนามนะครับ! และก็เคยเเฟนเป็นผญ ปกติแหละครับ
#มาเริ่มเรื่องราวกันดีกว่าครับ
เรามาเจอกันตั้งแต่ตอนเข้ามาเรียนใหม่ๆ ผมเรียน(ปวช.) และเรียนภาคค่ำ แถวบางนา
*ช่วงปี1 เราไม่ค่อยสนิทกันมากเท่าไร เพื่อนผมอายุห่างกันแค่1ปี แต่เพือนคนนี้จะทำตัวเหมืนเด็กๆนิสัยเด็กๆ ผมจะเรียกเพื่อนคนนี้ว่าน้อง สะมากกว่าเพื่อน เราเรียน6โมงเย็น-เลิกเรียน3ทุ่ม ทุกๆวันของการเรียน ผมใช้มอไซร์ทุกวันในการไป-กลับ วิทยาลัย
*ช่วงปี2 เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จากปกติที่เราไม่ค่อยคุยมาก หลังเลิกเรียนก็ต่างคนต่างกลับบ้าน จนมีวันนึงเพื่อนขอติดรถกลับบ้านด้วย ซึ่งบ้านมันก็เป็นทางผ่านผมอยู่แล้ว หลังจากวันนั้นมันก็กลับบ้านพร้อมผมตลอด แรกๆเริ่มไม่มีอะไรหลอกครับ เราก็ส่งเพื่อนหน้าบ้านและแยกย้ายกัน
#แต่บางครั้งมันชอบเอาหน้ามาว่างที่ไหล่ แล้วก้พูดกับผมระหว่าขับรถ แกล้งจับ.. แกล้งจี้เอว และบางครั้งก็กอดเอวผม
เริ่มเข้าเทอม2 หลังเลิกเรียนเราก็ไปกินเข้ากัน 2คน บ่อยมากขึ้น หาเรื่องไปนู้นไปนี้กันอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าจะดูหนัง เล่นเกมส์ เดินห้างเล่น ผมก็ยังไม่ได้คิดอะไรหลอกคับเพราะมันเป็นเรื่องปกติ ทั่วไป
แต่บางครั้งที่กินข้าวด้วยกัน จะชอบป้อนข้าวใส่ปากผม
วันนันทำเอาผมนิ่งและอ้าปากให้มันป้อนเฉยๆ และก็ งง มากว่าป้อนทำไม แล้วมันก็ทำปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และทุกครั้งไม่ว่าจะมีขนมรึลูกอม ก็จะชอบมาป้อนเข้าปาก แถบทุกครั้ง ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะนิสัยมันจะเหมือนเด็กๆ ผมไม่อยากจะคิดมาก (ต่างคนต่างโสดแล้วนะคับ)
*ช่วงปี3 ไม่ว่าจะไปไหนก็มีมันนี้แหละคับอยู่กับผมตอนเรียนเสมอและหลังเลิกเรียนไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยมากขึ้นกว่าเดิมอีกคับ จนเพือนในกลุ่มก็สงสัย แต่ผมก็บอกไม่มีไรแค่เบื่อๆเลยไปไหนมาไหนแก้เบื่อ ผมกับมันไม่ว่าจะไปไหนก็ไปกันแค่2คนเพราะเพื่อนคนอื่นไม่ว่างเหมือนพวกผมหรอก555+ ไม่ว่าจะไปดูหนังก็2คน กินข้าวด้วยกัน2คน ไปสวนสนุกก็2คน ไปไหนก็ไปแค่2คน
เราเรียนมาด้วยกันเรื่อยๆจนจบ ปวช. ผมเลือกเรียนต่อ ปวส. ที่เดิม แต่มันจะไปเป็นทหาร มันบอกผมว่าถ้าสอบไม่ติดจะมาเรียนด้วยนะ และเราก็ห่างกัน จนได้มาเจอกันอีกทีตอน เปิดเรียน ปวส.1
สรุปแล้วมันสอบไม่ติดครับ
เราใกล้กันมากขึ้น แกล้งเล่นกันมากขึ้นกว่าเดิม แต่แล้วก็คือเพื่อนและคับ ผมไม่อยากเสียเพื่อนเพราะไม่รู้เลยว่าที่มันทำกับผมคืออะไรกันแน่
สรุป..สิ่งที่ผมกับมัน เป็นมากกว่า เพื่อน คือ
!! กินข้าวด้วยกัน แถบทุกวันหลังเลิกเรียน
!! นั้งรถเล่น ด้วยกันไปเรื่อยๆ
!! ดูหนังด้วยกัน ทุกเรื่องที่หนังใหม่เข้าและหนังผี มันชอบเอามือผมไปจับเพราะกลัว นิสัยเหมือนเด็กปะละครับ
!! มันชอบป้อนอาหาร ไห้ผมทุกๆครั้ง โดยที่ยัดเข้าปากเลยแบบ รองกินสิ อ้าปากหน่อย และไม่ว่าจะเป็นลูกอม ที่เหลือเม็ลเดียวมันก็กินต่อจากปากผม
!! เอาหน้ามาว่างที่ไหล่ ระหว่างขับรถ
!! ชอบเอามือผมไปหักนิ้ว ก๊อก..ก๊อก ..ก๊อก
เพื่อนคนนี้เลยผมให้ผมสับสนและไม่เคยมีเพื่อนผชคนไหนทำกับผมแบบนี้
#ใช้แหละคับผมรู้สึกดีที่อยู่กับมันนะ สนุกไปด้วยกัน ไปไหนไปกัน แต่ใจผมไม่กล้าพอที่จะพูดกับมัน เเต่สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่เพื่อน เพราะไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไป
เป็นมากกว่าคำว่า "เพื่อน" แต่สุดท้ายเป็นได้แค่ "เพื่อน" คุณเคยเป็นกันมั้ย
ด้วยกันในกลุ่ม มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆเลยตั้งกระทู้นี้ ขึ้นมา
ผมขอไม่เอ้ยนามนะครับ! และก็เคยเเฟนเป็นผญ ปกติแหละครับ
#มาเริ่มเรื่องราวกันดีกว่าครับ
เรามาเจอกันตั้งแต่ตอนเข้ามาเรียนใหม่ๆ ผมเรียน(ปวช.) และเรียนภาคค่ำ แถวบางนา
*ช่วงปี1 เราไม่ค่อยสนิทกันมากเท่าไร เพื่อนผมอายุห่างกันแค่1ปี แต่เพือนคนนี้จะทำตัวเหมืนเด็กๆนิสัยเด็กๆ ผมจะเรียกเพื่อนคนนี้ว่าน้อง สะมากกว่าเพื่อน เราเรียน6โมงเย็น-เลิกเรียน3ทุ่ม ทุกๆวันของการเรียน ผมใช้มอไซร์ทุกวันในการไป-กลับ วิทยาลัย
*ช่วงปี2 เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จากปกติที่เราไม่ค่อยคุยมาก หลังเลิกเรียนก็ต่างคนต่างกลับบ้าน จนมีวันนึงเพื่อนขอติดรถกลับบ้านด้วย ซึ่งบ้านมันก็เป็นทางผ่านผมอยู่แล้ว หลังจากวันนั้นมันก็กลับบ้านพร้อมผมตลอด แรกๆเริ่มไม่มีอะไรหลอกครับ เราก็ส่งเพื่อนหน้าบ้านและแยกย้ายกัน
#แต่บางครั้งมันชอบเอาหน้ามาว่างที่ไหล่ แล้วก้พูดกับผมระหว่าขับรถ แกล้งจับ.. แกล้งจี้เอว และบางครั้งก็กอดเอวผม
เริ่มเข้าเทอม2 หลังเลิกเรียนเราก็ไปกินเข้ากัน 2คน บ่อยมากขึ้น หาเรื่องไปนู้นไปนี้กันอยู่บ่อยๆ ไม่ว่าจะดูหนัง เล่นเกมส์ เดินห้างเล่น ผมก็ยังไม่ได้คิดอะไรหลอกคับเพราะมันเป็นเรื่องปกติ ทั่วไป
แต่บางครั้งที่กินข้าวด้วยกัน จะชอบป้อนข้าวใส่ปากผม
วันนันทำเอาผมนิ่งและอ้าปากให้มันป้อนเฉยๆ และก็ งง มากว่าป้อนทำไม แล้วมันก็ทำปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น
และทุกครั้งไม่ว่าจะมีขนมรึลูกอม ก็จะชอบมาป้อนเข้าปาก แถบทุกครั้ง ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะนิสัยมันจะเหมือนเด็กๆ ผมไม่อยากจะคิดมาก (ต่างคนต่างโสดแล้วนะคับ)
*ช่วงปี3 ไม่ว่าจะไปไหนก็มีมันนี้แหละคับอยู่กับผมตอนเรียนเสมอและหลังเลิกเรียนไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยมากขึ้นกว่าเดิมอีกคับ จนเพือนในกลุ่มก็สงสัย แต่ผมก็บอกไม่มีไรแค่เบื่อๆเลยไปไหนมาไหนแก้เบื่อ ผมกับมันไม่ว่าจะไปไหนก็ไปกันแค่2คนเพราะเพื่อนคนอื่นไม่ว่างเหมือนพวกผมหรอก555+ ไม่ว่าจะไปดูหนังก็2คน กินข้าวด้วยกัน2คน ไปสวนสนุกก็2คน ไปไหนก็ไปแค่2คน
เราเรียนมาด้วยกันเรื่อยๆจนจบ ปวช. ผมเลือกเรียนต่อ ปวส. ที่เดิม แต่มันจะไปเป็นทหาร มันบอกผมว่าถ้าสอบไม่ติดจะมาเรียนด้วยนะ และเราก็ห่างกัน จนได้มาเจอกันอีกทีตอน เปิดเรียน ปวส.1
สรุปแล้วมันสอบไม่ติดครับ
เราใกล้กันมากขึ้น แกล้งเล่นกันมากขึ้นกว่าเดิม แต่แล้วก็คือเพื่อนและคับ ผมไม่อยากเสียเพื่อนเพราะไม่รู้เลยว่าที่มันทำกับผมคืออะไรกันแน่
สรุป..สิ่งที่ผมกับมัน เป็นมากกว่า เพื่อน คือ
!! กินข้าวด้วยกัน แถบทุกวันหลังเลิกเรียน
!! นั้งรถเล่น ด้วยกันไปเรื่อยๆ
!! ดูหนังด้วยกัน ทุกเรื่องที่หนังใหม่เข้าและหนังผี มันชอบเอามือผมไปจับเพราะกลัว นิสัยเหมือนเด็กปะละครับ
!! มันชอบป้อนอาหาร ไห้ผมทุกๆครั้ง โดยที่ยัดเข้าปากเลยแบบ รองกินสิ อ้าปากหน่อย และไม่ว่าจะเป็นลูกอม ที่เหลือเม็ลเดียวมันก็กินต่อจากปากผม
!! เอาหน้ามาว่างที่ไหล่ ระหว่างขับรถ
!! ชอบเอามือผมไปหักนิ้ว ก๊อก..ก๊อก ..ก๊อก
เพื่อนคนนี้เลยผมให้ผมสับสนและไม่เคยมีเพื่อนผชคนไหนทำกับผมแบบนี้
#ใช้แหละคับผมรู้สึกดีที่อยู่กับมันนะ สนุกไปด้วยกัน ไปไหนไปกัน แต่ใจผมไม่กล้าพอที่จะพูดกับมัน เเต่สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่เพื่อน เพราะไม่อยากเสียเพื่อนคนนี้ไป