คบกับแฟนมา6ปี แฟน46 เรา32 วิศวกรทั้งคู่
แฟนมีลูกติดและไม่เคยมีเวลาให้เลย
เค้าไม่เคยคิดจะแต่งงานด้วย ไม่สามารถมีลูกกับเราได้อีก เพราะเค้าไม่อยากให้ลูกเค้ามีปม
แต่แฟนเป็นคนปากหวาน เวลาเจอก็เป็นคนน่ารักคนนึง ที่ผ่านมา รักเค้ามาก วิ่งตามเค้าตลอด
เค้าค่อนข้างเป็นคนเจ้าชู้ จับได้ว่ามีคนอื่นตลอด
พอจับได้โลกก็แทบถล่มทลาย เสียใจมาก
เหนื่อยใจทุกครั้งที่ต้องเจอกับผู้หญิงร้ายๆ และแฟนเราก็เข้าข้างแต่คนอื่น
และเค้าก็พูดบ่อย ว่าเค้าไม่สามารถมีเวลาให้เรามากกว่านี้ (เดือนนึงเจอกัน1-2ครั้ง แค่ทานข้าวเร็วๆแล้วก็ไป)
เค้ารักเรา แต่ความรักเค้าคือการเสียสละ ให้เราไปเจอคนอื่นที่ดี เค้าก็ดีใจด้วย
เค้าจะไม่เสียใจเลย เพราะชีวิตเค้ามีลูกที่ต้องดูแล ถ้าเรารับไม่ได้ในสิ่งที่เค้าเป็น เค้าก็ยินดีที่จะไม่มีเรา
(ทั้งๆที่เราก็เลี้ยงลูกเค้ามานะ ลูกเค้าก็รักเรา แต่เค้าอยู่กับแม่ ทำให้เราอยู่ด้วยกันไม่ได้)
จนปัจจุบัน รู้สึกไม่ได้รักเค้าอีกแล้ว
อยู่คนเดียวจนชิน ไม่ได้โทรหาเค้าบ่อยๆ
วันนี้เค้าโทรมาถามถึงความเปลี่ยนไปของเรา
เราเองก็เพิ่งรู้สึกนะ...ว่าเราเปลี่ยนไป(หรือเปล่า)
ชีวิตประจำวัน 1-2เดือนที่ผ่านมา เราลืมไปเลย
ว่ามีเค้าอยู่ นานๆคุยกันที ไม่ค่อยรู้เรื่องราวของกันและกันแล้ว
นานๆเค้าโทรมา เราเคยหลับคาโทรศัพท์จากที่กระหายอยากคุยตลอด
จนเค้าถามว่าไม่รักกันแล้วใช่มั้ย? เกิดอะไรขึ้นกับเรา?
เราเลยมาฉุกคิดว่า....นั่นสิ! เกิดอะไรขึ้น
เราก็ไม่อยากเจอเค้าแล้วนะ ขี้เกียจขับรถไปหา
เรากลัวใจตัวเราเอง ว่าเราไม่รู้ใจตัวเราหรือเปล่า
ถ้าเค้าไปมีคนอื่นอีก เราจะเสียใจอีกมั้ย
ตอนนี้เราคิดและทบทวนว่าเราคงไม่รักเค้าอีกแล้ว
หรือเราคิดอวดเก่งไปเอง เราสับสนมาก
ถึงไม่มีเค้า ชีวิตเราก็ยังอยู่ที่เดิม ทำอะไรคนเดียวเหมือนเดิม...เราเหมือนคนหมดไฟเลย
รู้สึกไม่รักแฟนแล้ว รู้สึกจริงๆหรือว่ากำลังหลอกตัวเอง
แฟนมีลูกติดและไม่เคยมีเวลาให้เลย
เค้าไม่เคยคิดจะแต่งงานด้วย ไม่สามารถมีลูกกับเราได้อีก เพราะเค้าไม่อยากให้ลูกเค้ามีปม
แต่แฟนเป็นคนปากหวาน เวลาเจอก็เป็นคนน่ารักคนนึง ที่ผ่านมา รักเค้ามาก วิ่งตามเค้าตลอด
เค้าค่อนข้างเป็นคนเจ้าชู้ จับได้ว่ามีคนอื่นตลอด
พอจับได้โลกก็แทบถล่มทลาย เสียใจมาก
เหนื่อยใจทุกครั้งที่ต้องเจอกับผู้หญิงร้ายๆ และแฟนเราก็เข้าข้างแต่คนอื่น
และเค้าก็พูดบ่อย ว่าเค้าไม่สามารถมีเวลาให้เรามากกว่านี้ (เดือนนึงเจอกัน1-2ครั้ง แค่ทานข้าวเร็วๆแล้วก็ไป)
เค้ารักเรา แต่ความรักเค้าคือการเสียสละ ให้เราไปเจอคนอื่นที่ดี เค้าก็ดีใจด้วย
เค้าจะไม่เสียใจเลย เพราะชีวิตเค้ามีลูกที่ต้องดูแล ถ้าเรารับไม่ได้ในสิ่งที่เค้าเป็น เค้าก็ยินดีที่จะไม่มีเรา
(ทั้งๆที่เราก็เลี้ยงลูกเค้ามานะ ลูกเค้าก็รักเรา แต่เค้าอยู่กับแม่ ทำให้เราอยู่ด้วยกันไม่ได้)
จนปัจจุบัน รู้สึกไม่ได้รักเค้าอีกแล้ว
อยู่คนเดียวจนชิน ไม่ได้โทรหาเค้าบ่อยๆ
วันนี้เค้าโทรมาถามถึงความเปลี่ยนไปของเรา
เราเองก็เพิ่งรู้สึกนะ...ว่าเราเปลี่ยนไป(หรือเปล่า)
ชีวิตประจำวัน 1-2เดือนที่ผ่านมา เราลืมไปเลย
ว่ามีเค้าอยู่ นานๆคุยกันที ไม่ค่อยรู้เรื่องราวของกันและกันแล้ว
นานๆเค้าโทรมา เราเคยหลับคาโทรศัพท์จากที่กระหายอยากคุยตลอด
จนเค้าถามว่าไม่รักกันแล้วใช่มั้ย? เกิดอะไรขึ้นกับเรา?
เราเลยมาฉุกคิดว่า....นั่นสิ! เกิดอะไรขึ้น
เราก็ไม่อยากเจอเค้าแล้วนะ ขี้เกียจขับรถไปหา
เรากลัวใจตัวเราเอง ว่าเราไม่รู้ใจตัวเราหรือเปล่า
ถ้าเค้าไปมีคนอื่นอีก เราจะเสียใจอีกมั้ย
ตอนนี้เราคิดและทบทวนว่าเราคงไม่รักเค้าอีกแล้ว
หรือเราคิดอวดเก่งไปเอง เราสับสนมาก
ถึงไม่มีเค้า ชีวิตเราก็ยังอยู่ที่เดิม ทำอะไรคนเดียวเหมือนเดิม...เราเหมือนคนหมดไฟเลย