ปกติเราเองไม่แต่งตัวแบบผู้หญิงอยู่แล้ว ออกแนวบอยลุคซะมากกว่า แล้วเราก็เลิกแต่งหน้ามา 3 ปีได้แล้ว (แต่งล่าสุดคืองานแต่งญาติเดือนพ.ค.ในปี 2014) ทุกวันนี้ไปไหนๆคือหน้าสดตลอด เพราะด้วยบอยลุคที่มีถ้าแต่งหน้าจะดูประดักประเดิดมากๆ ซึ่งรวมๆแล้วเราก็พอใจนะกับการไปไหนมาไหนด้วยหน้าสด จะบอกว่าเรามั่นใจตัวเองแบบผิดๆก็ได้มั้ง แต่เราคิดว่าหน้าสดเราไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย เทียบกับคนอื่นที่แต่งหน้าประจำ แต่พอล้างออกมาแล้วดูแย่กว่าเราอีก เราไม่ใช่คนมีปัญหาผิวอะไรมากมาย สิวไม่ได้เยอะ รูขุมขนก็ไม่ได้กว้างมากจนหลอน มีจุดด่างดำและรอยสิวแถวใกล้จอนผมบ้าง แต่ที่แย่สุดๆคือขอบตานี่ดำปี๋เลย ดำมาแต่เด็กๆ 8-9 ขวบก็จำได้ว่าตาดำอยู่แล้ว ยิ่งโตขึ้นนี่โดนทักตลอดว่าติดยาเล่นยาหรือเปล่า เหอๆๆ
สาเหตุที่เราไม่แต่งหน้า มันเริ่มมาจากว่าเรามองดูผิวหน้าตัวเองแล้วรู้สึกไม่ได้ชอบเลยเวลามีเครื่องสำอางบนหน้า ตอนแรกเราคิดว่าเรามโนไปเองรึเปล่า อาจจะฝีมือแย่ พยายามไม่พอ อุปกรณ์ไม่ดี หรือแม้แต่บำรุงผิวไม่ดีจนทำให้แต่งหน้าด้วยของดีแค่ไหนหรือฝีมือไม่กากจนเกินไปก็ยังออกมาแย่ เราเลยหันไปมองคนรอบๆตัวที่แต่งหน้า ทั้งคนที่เจอกันบนรถไฟฟ้า หรือพวกในคลิปต่างๆ รูปถ่าย คลิป การผ่านกล้อง มีการจัดไฟ จัดแสง แต่งหน้าออกมาแล้วมันดูดีมากๆ แต่พอซูมเข้าไปใกล้ๆหรือดูตัวเป็นๆระยะประชิดสิ เรารู้สึกไม่ชอบผิวหน้าของคนพวกนั้นพอๆกับที่เราไม่ชอบผิวเราเองนั่นแหละ ถ้าจะให้อธิบายความรู้สึกตอนมองกระจกดูตัวเอง เรารู้สึกว่าแม้จะไม่ใช่ผิวที่มีปัญหามากมายอะไร แต่ก็ไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าคือผิวที่ดี แล้วยังเอาคราบสีอะไรมาปาดๆเปื้อนๆทับผิวอีก ดูไม่ได้เลย ไม่แต่เฉพาะหนังหน้าเราเอง แทบทุกคนที่เราพบเจอในชีวิตจริงหรือดูแบบซูมๆผ่านคลิป ผิวดูไม่ได้ทั้งนั้นยามแต่งหน้า ยิ่งใครมีจุดบกพร่องมากๆ ถ่ายรูปหรือผ่านกล้องออกมาอาจจะดูว่าเทพกลบความบกพร่องได้มิด แต่เจอตัวจริงก็เห็นอยู่ดี แล้วสำหรับเรามันยิ่งแย่กว่ามาก เหมือนเอาคราบสีไปปาดตามจุดบกพร่องพวกนั้น ยิ่งดูแย่อะ นึกถึงคนมีสิวแดงเยอะๆสิ แต่งหน้าลงคลิปดูมหัศจรรย์มาก กลบหมดเลย พอเห็นตัวเป็นๆก็มีปื้นสีเกาะผิวเกาะสิวแดงๆพวกนั้น ไม่ได้ดูดีเลยอะ คือมันอาจจะดูดีเวลามีคนยืนมองเราระยะ 3-4 เมตรขึ้นไป หรือภาพถ่ายลงเฟซลงไอจี หรือออกกล้องลงยูทิวบ์ออกทีวีอะไรก็ตาม แต่เราไม่ได้แต่งหน้าเอาใจใครไง (คนอื่นเราไม่รู้นะ) ไม่ว่าจะกี่คนที่มองเข้ามายังเราแล้วบอกว่าดูดีแล้ว ผิวโอเคแล้ว ตราบใดที่เราส่องกระจกแล้วยังรู้สึกแบบนั้นกับผิวตัวเอง (หรือผิวชาวบ้านก็ตาม) เราก็คงหาความสุขจากการแต่งหน้าไม่ได้ และถ้าเครื่องสำอางทั้งโลก ไม่ว่าจะแพงจะถูก มันให้เราเหมือนๆกันในความรู้สึกนี้ เราคิดว่าเราคงไม่เหมาะกับการแต่งหน้าจริงๆนั่นแหละ
ย้อนไปที่เราบอกว่าเราแต่งตัวบอยลุคเลยแต่งหน้าเต็มที่ไม่เหมาะ บวกกับเราไม่มีปัญหาผิวซีเรียสอะไรนอกจากแพนด้า เราเลยอยากจะแค่ปกปิดตาดำแพนด้านี่แหละ ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่านั้น แต่จะปิดแค่นั้นมันก็หลอกตาถ้าไม่รองพื้นให้ดีทั้งหน้า อย่างน้อยก็ต้องงานผิว แม้จะไม่ใส่สีสันอย่างอื่นๆเลยก็ตาม นั่นแหละ แล้วความคิดในย่อหน้าที่สองมันก็วนมาเป็นลูปเลย ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน
ช่วยแนะนำเราทีนะว่าจริงๆปัญหามันอยู่ตรงไหน เราเคยใช้หมดตั้งแต่ของถูกยันแพง สุดท้ายก็จบที่ความรู้สึกเดิมๆตลอดคือคราบสีที่มาเกาะผิว เงินก็เปลือง ถ้าจำเป็นต้องแต่งไปไหนจริงๆซื้อของถูกๆหน่อยหรือยืมเขาเอาดีกว่า ของบางชิ้นนี่แพงกว่าค่าที่พักเวลาเราเที่ยวทั้งทริปอีกอะ ฮ่าๆๆ
รู้สึกตัวเองมีปัญหากับการแต่งหน้า ไม่รู้จะจัดการกับความคิดยังไง ช่วยแนะนำทีนะ
สาเหตุที่เราไม่แต่งหน้า มันเริ่มมาจากว่าเรามองดูผิวหน้าตัวเองแล้วรู้สึกไม่ได้ชอบเลยเวลามีเครื่องสำอางบนหน้า ตอนแรกเราคิดว่าเรามโนไปเองรึเปล่า อาจจะฝีมือแย่ พยายามไม่พอ อุปกรณ์ไม่ดี หรือแม้แต่บำรุงผิวไม่ดีจนทำให้แต่งหน้าด้วยของดีแค่ไหนหรือฝีมือไม่กากจนเกินไปก็ยังออกมาแย่ เราเลยหันไปมองคนรอบๆตัวที่แต่งหน้า ทั้งคนที่เจอกันบนรถไฟฟ้า หรือพวกในคลิปต่างๆ รูปถ่าย คลิป การผ่านกล้อง มีการจัดไฟ จัดแสง แต่งหน้าออกมาแล้วมันดูดีมากๆ แต่พอซูมเข้าไปใกล้ๆหรือดูตัวเป็นๆระยะประชิดสิ เรารู้สึกไม่ชอบผิวหน้าของคนพวกนั้นพอๆกับที่เราไม่ชอบผิวเราเองนั่นแหละ ถ้าจะให้อธิบายความรู้สึกตอนมองกระจกดูตัวเอง เรารู้สึกว่าแม้จะไม่ใช่ผิวที่มีปัญหามากมายอะไร แต่ก็ไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าคือผิวที่ดี แล้วยังเอาคราบสีอะไรมาปาดๆเปื้อนๆทับผิวอีก ดูไม่ได้เลย ไม่แต่เฉพาะหนังหน้าเราเอง แทบทุกคนที่เราพบเจอในชีวิตจริงหรือดูแบบซูมๆผ่านคลิป ผิวดูไม่ได้ทั้งนั้นยามแต่งหน้า ยิ่งใครมีจุดบกพร่องมากๆ ถ่ายรูปหรือผ่านกล้องออกมาอาจจะดูว่าเทพกลบความบกพร่องได้มิด แต่เจอตัวจริงก็เห็นอยู่ดี แล้วสำหรับเรามันยิ่งแย่กว่ามาก เหมือนเอาคราบสีไปปาดตามจุดบกพร่องพวกนั้น ยิ่งดูแย่อะ นึกถึงคนมีสิวแดงเยอะๆสิ แต่งหน้าลงคลิปดูมหัศจรรย์มาก กลบหมดเลย พอเห็นตัวเป็นๆก็มีปื้นสีเกาะผิวเกาะสิวแดงๆพวกนั้น ไม่ได้ดูดีเลยอะ คือมันอาจจะดูดีเวลามีคนยืนมองเราระยะ 3-4 เมตรขึ้นไป หรือภาพถ่ายลงเฟซลงไอจี หรือออกกล้องลงยูทิวบ์ออกทีวีอะไรก็ตาม แต่เราไม่ได้แต่งหน้าเอาใจใครไง (คนอื่นเราไม่รู้นะ) ไม่ว่าจะกี่คนที่มองเข้ามายังเราแล้วบอกว่าดูดีแล้ว ผิวโอเคแล้ว ตราบใดที่เราส่องกระจกแล้วยังรู้สึกแบบนั้นกับผิวตัวเอง (หรือผิวชาวบ้านก็ตาม) เราก็คงหาความสุขจากการแต่งหน้าไม่ได้ และถ้าเครื่องสำอางทั้งโลก ไม่ว่าจะแพงจะถูก มันให้เราเหมือนๆกันในความรู้สึกนี้ เราคิดว่าเราคงไม่เหมาะกับการแต่งหน้าจริงๆนั่นแหละ
ย้อนไปที่เราบอกว่าเราแต่งตัวบอยลุคเลยแต่งหน้าเต็มที่ไม่เหมาะ บวกกับเราไม่มีปัญหาผิวซีเรียสอะไรนอกจากแพนด้า เราเลยอยากจะแค่ปกปิดตาดำแพนด้านี่แหละ ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่านั้น แต่จะปิดแค่นั้นมันก็หลอกตาถ้าไม่รองพื้นให้ดีทั้งหน้า อย่างน้อยก็ต้องงานผิว แม้จะไม่ใส่สีสันอย่างอื่นๆเลยก็ตาม นั่นแหละ แล้วความคิดในย่อหน้าที่สองมันก็วนมาเป็นลูปเลย ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน
ช่วยแนะนำเราทีนะว่าจริงๆปัญหามันอยู่ตรงไหน เราเคยใช้หมดตั้งแต่ของถูกยันแพง สุดท้ายก็จบที่ความรู้สึกเดิมๆตลอดคือคราบสีที่มาเกาะผิว เงินก็เปลือง ถ้าจำเป็นต้องแต่งไปไหนจริงๆซื้อของถูกๆหน่อยหรือยืมเขาเอาดีกว่า ของบางชิ้นนี่แพงกว่าค่าที่พักเวลาเราเที่ยวทั้งทริปอีกอะ ฮ่าๆๆ