เลิกกันแบบงงนิดหน่อยแต่ผู้ชายเขาบอกเขาเบื่อ เขาเหนื่อยที่จะค่อยตามใจแต่ด้วยเรียนอยู่ห้องเดียวกันเราจึงเจอกันทุกวัน ทนเห็นอะไรเจ็บๆทุกวัน เราเจ็บแบบเจียนตาย เจ็บมาก รักมาก แต่ถ้าเขาอยู่กับเราแล้วไม่สบายใจเราก็ไม่อยากยื้อไว้ แต่เจ็บมากๆ เรารับมันไม่ไหว นี่ก็จะเดือนนึงแล้วที่เลิกกัน ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้เกิดขึ้นกับเราสองคน เพราะเราไม่เคยคิดเลิกกับเขาเลย แต่ด้วยนิสัยเราเยอะเกินไป เขาเลยไป เหลือไว้เพียงแค่ความรักที่ไม่มีเขา เหลือไว้เพียงความทรงจำที่ดีและเจ็บไปพร้อมๆกัน .มีคนมีองค์บอกเราว่าให้เราทนไปจะเจอคนที่ดี มีคนบอกว่าเดี๋ยวก็ผ่านไป คำถามคือแล้วเมื่อไหร่จะถึงวันที่เราทำใจได้ มีคนบอกว่าไม่มีใครรักใครได้ตลอดหรอก สักวันก็หมดไปเอง แต่เนื่องด้วยเราเจ็บ เราเสียใจแล้วบ้างที่ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนเขาแล้วเราไม่ชอบ ทำตัวแบบว่าเขามีซัมตองกัน ดูแบบเหมือนคนรักกัน เราเจ็บตรงนี้มาก เราเป็นรักแทเให้เขาได้เรากล้าพูดแต่ตอนนี้มันจบลงแล้ว....
เลิกกันแล้วแต่ต้องเจอกันทุกวันเรายังรัก เราควรตัดใจยังไง?